26 Οκτωβρίου 2005........
24 Οκτ 2009
Η ζωή, ένα βήμα...............
γελασε πικρα η Λου στις Σάββατο, Οκτώβριος 24, 2009 8 ειχαν κατι να πουν
28 Αυγ 2009
Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη………
Επιστροφή ξανά στη βλογόσφαιρα, αυτή την φορά αναγκαστική……….εις ανάμνησην της νέας μου γνωριμίας με τον ΣίντιΚίτσο…….Κι αφού ούτε οι φωτιές, ούτε οι γρίπες οι χοιρινές, ούτε η ΝΔ, ούτε οι φωτό από τα Κύθηρα που είχα υποσχεθεί, ούτε και η υποκρισία και η αχαριστία που γεύτηκα στο έπακρον τελειώματα του Αυγούστου, τα καταφέρανε να με κάνουνε να γράψω, εμφανίστηκε χθες απρόσμενα ο ΣίντιΚίτσος, και έχουμε δικαστικό θρίλερ σε εξέλιξη.
Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι…..
Για ένα από τα λαφυρά μου στα Ανερώτητα Απαντήματα
Ύστερα, έγινα η κοπέλα που έκλεψε το ποίημα και απάντησε…..
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΠΕΛΑΣ ΠΟΥ ....ΕΚΛΕΨΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ....ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Κι ύστερα κι ύστερα, ήρθε ο καιρός για τις συστάσεις………
ΕΛΑ ΝΑ ΣΥΣΤΗΘΟΥΜΕ....DARLING !!! ( H AΠΑΝΤΗΣΗ)
Καλημέρα, Νέλλη, που δεν μασάς……..Μασήσαν άλλοι για σένα…..
Καλημέρα, ΣίντιΚίτσο……και ευχαριστώ για το ποίημα, και το θράσσος μου να πικράνω την μάνα μου, και να την χρειαστώ πριν 4 χρόνια περίπου όταν βρέθηκα διασωληνωμένη και σε κώμα………
Καλημέρα, Νέλλη ή ΣίντιΚίτσο ή όπως προτιμάς, με το ποιητικό ταλέντο και τους μύριους αυλοκόλακες, από εμένα την Λου ή Γιάννη Αγιάννη …..θα μου πεις πείνασα για ποίηση?…….α μπα…..ακόμη πεινάω για της μάνας το ευχαριστώ.
Ούτε τρελίτσα πουλάω, ούτε ανακατεύω την κουτάλα…….εγώ είμαι εγώ, και ευαίσθητη και ονειροπόλα και αντιδραστική (οπώς κι εσύ)……..άνευ βεβαίως βεβαίως φλέβας καλλιτεχνικής, και με μακρύ χέρι, και δεν το κρυψα και ποτέ, στους λίγους φίλους κι αναγνώστες που έχω ή είχα κάποτε σε τούτο το τσαρδάκι……..ούτε αξιώνω επισκεψιμότητα και αναγνώριση, όπως αποφάνθηκες………..αρκούμαι και μόνη να επαίρομαι για το ψώνιο μου.
Έχεις δίκιο, τελικά, Κίτσο……..σε σένα θα ζητήσω συγνώμη, για έναν και μόνο λόγο, αν ήξερα τι καπνό φουμάρεις, δεν θα σε έκλεβα ποτέ (πάρτο όπως θες αυτό)…….
Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η
Ικανοποιημένη τώρα?
Υ.Γ. Ξέχασα να σ’ ευχαριστήσω που βρήκες το κειμενάκι μου χαριτωμένο……σημαίνει πολλά αυτό για ένα κλεφτρόνι………………..ααααααα, κι ένα τελευταίο………..
Ε Σ Υ δεν έκλεψες ποτέ?
γελασε πικρα η Λου στις Παρασκευή, Αύγουστος 28, 2009 13 ειχαν κατι να πουν
Ετικέτες προσωπικά
20 Ιουλ 2009
Ταξίδι στα Κύθηρα
γελασε πικρα η Λου στις Δευτέρα, Ιούλιος 20, 2009 12 ειχαν κατι να πουν
06 Ιουλ 2009
Ψιτ...............
βρες αν μπορείς
τους κλέφτες σου!»
κι η Λου θα βρει τα Κύθηρα!!!
γελασε πικρα η Λου στις Δευτέρα, Ιούλιος 06, 2009 5 ειχαν κατι να πουν
Ετικέτες προσωπικά
11 Μαϊ 2009
Καλό σου ταξίδι, Μανέστρο!!!!
Καλό ταξίδι,και σε σένα μικρή Λου!!!
γελασε πικρα η Λου στις Δευτέρα, Μάϊος 11, 2009 5 ειχαν κατι να πουν
21 Απρ 2009
Update
Φοβᾶμαι...
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατί, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο....
http://www.geocities.com/Pentagon/Base/4343/
Tι με εκνευριζει?
φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο....του χρόνου θα τρέμω.....κάποτε δε θα θυμάμαι....και πάντα θα ζω με αυτούς τους ανθρώπους.....εγώ, που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ!!!
γελασε πικρα η Λου στις Τρίτη, Απρίλιος 21, 2009 14 ειχαν κατι να πουν
21η Απριλίου 2009
Στὴν ὁδὸ Αἰγύπτου -πρώτη πάροδος δεξιά!
Τώρα ὑψώνεται τὸ μέγαρο τῆς Τράπεζας Συναλλαγῶν
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως.
Καὶ τὰ παιδάκια δὲν μποροῦνε πιὰ νὰ παίξουνε ἀπὸ
τὰ τόσα τροχοφόρα ποὺ περνοῦνε.
Ἄλλωστε τὰ παιδιὰ μεγάλωσαν, ὁ καιρὸς ἐκεῖνος πέρασε ποὺ ξέρατε
Τώρα πιὰ δὲ γελοῦν, δὲν ψιθυρίζουν μυστικά, δὲν ἐμπιστεύονται,
Ὅσα ἐπιζήσαν, ἐννοεῖται, γιατὶ ᾔρθανε βαριὲς ἀρρώστιες ἀπὸ τότε
Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιῶτες,
Θυμοῦνται τὰ λόγια τοῦ πατέρα: ἐσὺ θὰ γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δὲν ἔχει σημασία τελικὰ ἂν δὲν τὶς γνώρισαν, λένε τὸ μάθημα
οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά τους
Ἐλπίζοντας πάντοτε πὼς κάποτε θὰ σταματήσει ἡ ἁλυσίδα
Ἴσως στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους ἣ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν
τῶν παιδιῶν τους.
Πρὸς τὸ παρόν, στὸν παλιὸ δρόμο ποὺ λέγαμε, ὑψώνεται
ἡ Τράπεζα Συναλλαγῶν
- ἐγὼ συναλλάσσομαι, ἐσὺ συναλλάσσεσαι, αὐτὸς συναλλάσσεται-
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως
-ἐμεῖς μεταναστεύουμε, ἐσεῖς μεταναστεύετε, αὐτοὶ μεταναστεύουν-
Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει, ἔλεγε κι ὁ Ποιητὴς
Ἡ Ἑλλάδα μὲ τὰ ὡραῖα νησιά, τὰ ὡραῖα γραφεῖα,
τὶς ὡραῖες ἐκκλησιὲς
Ἡ Ἑλλὰς τῶν Ἑλλήνων.
γελασε πικρα η Λου στις Τρίτη, Απρίλιος 21, 2009 6 ειχαν κατι να πουν


