Η ζωή, ένα βήμα...............

26 Οκτωβρίου 2005........

ένα βήμα, και.....................

πέφτεις γοργά....................εγώ που συνήθιζα να πέφτω αργά....

Πάλι εδώ λοιπόν.....η Λου γίνεται σήμερα 4 ετών, και κερνάει γλυκό......

η Λου......

κάποτε υπήρξε η Κωνσταντίνα........

καλό παιδί, καλό τσογλάνι δηλαδή, πέθανε 26 Οκτώβρη του 2005, ένα βήμα ήτανε αρκετό....

η Κωνσταντίνα, η Λου, εγώ, διπολική διαταραχή.....ξέρω ουδεμίαν σχέση.......λένε ότι τους ανθρώπους τους στιγματίζουν κάποιες ημερομηνίες, μα εγώ πιστή ακόμη στου χρόνου την πλαναίσθηση, θεωρώ πως όλα τ' άλλαξε ένα βήμα, κάποιοι το είπανε γλίστρημα, κάποιοι αυτοκτονία, άλλοι πάλι, λάτρεις των θεώριων συνομωσίας, το είπανε φόνο εκ προμελέτης, μα τέσσερα χρόνια μετά, εγώ είμαι εδώ....πολύ σκληρή για να πεθάνω!

26 Οκτώβρη του 2005, γνώρισα το κώμα και την διασωλήνωση, έτσι μου λένε δηλαδή, εγώ δεν έχω μνήμη, πέρα από μια εμπειρία μεταφυσική (ισως γράψω κάποτε, όταν ξαναθαρρέψω)....

Τι θυμάμαι?

δεκαπέντε μέρες μετά, κάποια επεισόδια στη Γαλλία, εγώ ακίνητη σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου,χίλια μύρια βλέματα να κοιτάζουν την γύμνια μου, με απορία, οίκτο, και αγάπη, άλλα τόσα καλώδια, εκείνο το σπιράλ στους πνεύμονες, την εμμονή μου να ικετεύω για μια αξονική, έτσι απλά για να βγω λίγο από το λευκό δωμάτιο, κι εκείνη την λαχταριστή φιάλη οξυγόνου, δεν θυμάμαι να πεθύμησα ποτέ τίποτα περισσότερο από εκείνα τα δυο καλωδιάκια στην μύτη......

Βγήκα από το νοσοκομείο βρέφος, δεν περπατούσα, δεν μπορούσα να τραφώ μόνη μου, κάποιος έπρεπε να με ταισει, να με πλύνει, να με ντύσει, να με χτενίσει, να με υποφέρει...........................ΜΑΝΑ είναι μόνο μια!

Και επεράσανε οι καιροί, κι έμαθα πως περπατάνε, πως τρέφονται, πως ντύνονται, πως ερωτεύονται, πως ξαναεργάζονται, πως ξανάδιεκδικούν την θέση τους στην σκακιέρα (πιόνι σε πλήρη αυτογνωσία, λατινιστί nosce te ipsum)...βρέφος ετών 31,

ψιτ σήκω, σε χρειαζόμαστε ακόμη.....................

26 Οκτώβρη του 2009, μετά από πολλά ρεκτιφιέ στα συνεργεία (Γενικό Κρατκό, Ευαγγελισμός, κλπ ), έλα Λου, χόρεψε, είσαι ένα ακριβό μεταχειρισμένο γερμανικό αυτοκίνητο, καλό, ακριβό, μα μεταχειρισμένο......................

Απόσταγμα?

Η ζωή είναι ένα βήμα..........

η Κωνσταντίνα πέθανε, μα η Λου είναι εδώ, κι έτοιμη από καιρό για νέα μεγάλα ''λάθη''....

Καλή μέρα σας!!!

Υ.Γ. Έμεινε μια παράλυση στο δεξί ημισφαίριο της κεφαλής από την βαριά κρανιοεγκεφαλική, όχι δεν είναι ορατή, ξέρετε κάτι σαν μούδιασμα, μετά από επίσκεψη σε οδοντίατρο, μα δεν το αντιλαμβάνεστε........

Δεν θα μου ευχηθείτε λοιπόν?

Σήμερα γίνομαι τεσσάρων ετών........κερνάω γλυκό!!!!

Υ.Γ. Το κείμενο γράφτηκε 24 του μήνα, δημοσιευεται 25 του μήνα, ποτέ δεν θ αγγίξω την τελειότητα........έτσι ορίζεται το nosce te ipsum!!!!!!!

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη………

Επιστροφή ξανά στη βλογόσφαιρα, αυτή την φορά αναγκαστική……….εις ανάμνησην της νέας μου γνωριμίας με τον ΣίντιΚίτσο…….Κι αφού ούτε οι φωτιές, ούτε οι γρίπες οι χοιρινές, ούτε η ΝΔ, ούτε οι φωτό από τα Κύθηρα που είχα υποσχεθεί, ούτε και η υποκρισία και η αχαριστία που γεύτηκα στο έπακρον τελειώματα του Αυγούστου, τα καταφέρανε να με κάνουνε να γράψω, εμφανίστηκε χθες απρόσμενα ο ΣίντιΚίτσος, και έχουμε δικαστικό θρίλερ σε εξέλιξη.

Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι…..

Μάνα σε ευχαριστώ...

Για ένα από τα λαφυρά μου στα Ανερώτητα Απαντήματα

Ύστερα, έγινα η κοπέλα που έκλεψε το ποίημα και απάντησε…..

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΠΕΛΑΣ ΠΟΥ ....ΕΚΛΕΨΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ....ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Κι ύστερα κι ύστερα, ήρθε ο καιρός για τις συστάσεις………

ΕΛΑ ΝΑ ΣΥΣΤΗΘΟΥΜΕ....DARLING !!! ( H AΠΑΝΤΗΣΗ)

Καλημέρα, Νέλλη, που δεν μασάς……..Μασήσαν άλλοι για σένα…..

Χριστίνα Σαββατιανού

Καλημέρα, ΣίντιΚίτσο……και ευχαριστώ για το ποίημα, και το θράσσος μου να πικράνω την μάνα μου, και να την χρειαστώ πριν 4 χρόνια περίπου όταν βρέθηκα διασωληνωμένη και σε κώμα………

Καλημέρα, Νέλλη ή ΣίντιΚίτσο ή όπως προτιμάς, με το ποιητικό ταλέντο και τους μύριους αυλοκόλακες, από εμένα την Λου ή Γιάννη Αγιάννη …..θα μου πεις πείνασα για ποίηση?…….α μπα…..ακόμη πεινάω για της μάνας το ευχαριστώ.

Ούτε τρελίτσα πουλάω, ούτε ανακατεύω την κουτάλα…….εγώ είμαι εγώ, και ευαίσθητη και ονειροπόλα και αντιδραστική (οπώς κι εσύ)……..άνευ βεβαίως βεβαίως φλέβας καλλιτεχνικής, και με μακρύ χέρι, και δεν το κρυψα και ποτέ, στους λίγους φίλους κι αναγνώστες που έχω ή είχα κάποτε σε τούτο το τσαρδάκι……..ούτε αξιώνω επισκεψιμότητα και αναγνώριση, όπως αποφάνθηκες………..αρκούμαι και μόνη να επαίρομαι για το ψώνιο μου.

Έχεις δίκιο, τελικά, Κίτσο……..σε σένα θα ζητήσω συγνώμη, για έναν και μόνο λόγο, αν ήξερα τι καπνό φουμάρεις, δεν θα σε έκλεβα ποτέ (πάρτο όπως θες αυτό)…….

Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η

Ικανοποιημένη τώρα?

Υ.Γ. Ξέχασα να σ’ ευχαριστήσω που βρήκες το κειμενάκι μου χαριτωμένο……σημαίνει πολλά αυτό για ένα κλεφτρόνι………………..ααααααα, κι ένα τελευταίο………..

Ε Σ Υ δεν έκλεψες ποτέ?

Ταξίδι στα Κύθηρα

''Ας τους κι ας λένε πως ονείρατα και πράξι

έχουν χωρίσει και δεν ζούνε ταιριασμένα.

Δεν θ' αξιώθηκαν ώς τα Κύθηρα ταξίδι.....''

Κύριακη 19 Ιουλίου 17:10 απογευματινή......

Λαχανιασμένοι φτάνουμε στο Διακόφτι, το πλοίο φεύγει στις 17:30, κατηφορίζοντας στο λιμάνι το πλοίο άφαντο......

Τι συμβαίνει, ρωτάμε στο λιμεναρχείο.......Δεν ειδοποιηθήκατε? Το πλοίο αναχωρεί απο Αγία Πελαγία, ίσα που προλαβαίνετε......

Με κομμένη την άνασα, αντικρύζουμε την Πορφυρούσα στο λιμάνι της Αγιας Πελαγιας, κατά τις 17:45, κι ύστερα κι ύστερα.....

Το πλοίο δεν μπορεί να σηκώσει την άγκυρα, και δωσ του και ξανά ματά δωσ του, στριφογυρίζουμε στο λιμάνι, είναι τα Κύθηρα που μας δέσανε......

Τελικά σαλπάρουμε κατά τις έξι και τέταρτο....................Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ.

Παρασκευή 17 Ιουλίου 17:45 απογευματινή....

Στο αεροδρόμιο των Κυθήρων το αεροπλάνο αργεί, έχω τσεκάρει την κόκκινη βαλίτσα, και μελαγχολώ, ενώ το αεροπλάνο αργεί......Τηλεφωνώ στο γραφείο, πότε δουλεύω? ρωτάω......την Τρίτη........... Τρίτη?.....τι κάνω εγώ εδώ? μπορώ να ακυρώσω? ναι, όχι, μα......το αεροπλάνο ήρθε, κι εγώ μέσα στην πίστα, σκαρφαλώνοντας στο μικρό κοντέινερ ψάχνω την κόκκινη βαλίτσα...........τα Κύθηρα με δέσανε......

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε, Κυριακή 12 Ιουλίου, ταξίδι για τα Κύθηρα, πουρνό πουρνό, να προλάβουμε το πλοίο της γραμμής, την Πορφυρούσα, ταξίδι μακρύ, ατέλειωτο, παραλίγο τα Κύθηρα να μην τα βρούμε........με κομμένη την ανάσα επιβιβαστήκαμε στην Πορφυρούσα.....

Κι αντίκρυσα την Χώρα, και γνώρισα τον κυρ Μανόλη τον Δαπόντε, και τσαλαβούτησα στο Μελιδόνι, έπαιξα με τα νερά στον καταρράκτη της φόνισας, έφαγα στον Πλάτανο, κατέβηκα στο Καλαδί, πάλεψα με το κύμα στην Φυρρή Άμμο, είδα το ηλιοβασίλεμα στην Λυκοδήμου, υπέκυψα στο μεγαλείο της κυρά Μαρίας στα Λογοθετιάνικα, έκαψα το κορμί στην Κομπονάδα, μύρισα την σέμπρεβίβα στο Σπαραγαρίο, φοβήθηκα τις βουτιές στη Χύτρα, τα ΄πα ένα χεράκι με τον κυρ Μιχάλη στα Μητάτα,κι έφυγα σαν να μην είδα τίποτα........

Όμορφη και παράξενη πατρίδα..............

Το Τσιρίγο, με τους παράξενους ανθρωπους, τα σπήλαια και τα φαράγγια, το Ιόνιο, το Μυρτώο και το Κρητικό, το Τσιρίγο που αντιστέκεται, το Τσιρίγο που κρύβει τους επισκέπτες, όπως κηθεύει τον έρωτα, το Τσιρίγο, το διαμάντι το απρόβλεπτο στα γαλαζοπράσινα νερά, το Τσιρίγο που μου χάρισε νιότη..............τα Κύθηρα, εγώ, άρρωστη καρδιά, γιατρεμένη!!!!

Αθήνα 20 του Ιούλη και έτος 2009

Καλησπέρα σας

Υ.Γ. Προσεχώς, φωτογραφικό υλικό....

Ψιτ...............

«Ω παντοδύναμε Θεέ,


βρες αν μπορείς


τους κλέφτες σου!»


κι η Λου θα βρει τα Κύθηρα!!!

Καλό σου ταξίδι, Μανέστρο!!!!

Καλό ταξίδι,και σε σένα μικρή Λου!!!

Update

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατί, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο....

http://www.geocities.com/Pentagon/Base/4343/

Tι με εκνευριζει?

φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο....του χρόνου θα τρέμω.....κάποτε δε θα θυμάμαι....και πάντα θα ζω με αυτούς τους ανθρώπους.....εγώ, που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ!!!

21η Απριλίου 2009

Στὴν ὁδὸ Αἰγύπτου -πρώτη πάροδος δεξιά!
Τώρα ὑψώνεται τὸ μέγαρο τῆς Τράπεζας Συναλλαγῶν
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως.
Καὶ τὰ παιδάκια δὲν μποροῦνε πιὰ νὰ παίξουνε ἀπὸ
τὰ τόσα τροχοφόρα ποὺ περνοῦνε.
Ἄλλωστε τὰ παιδιὰ μεγάλωσαν, ὁ καιρὸς ἐκεῖνος πέρασε ποὺ ξέρατε
Τώρα πιὰ δὲ γελοῦν, δὲν ψιθυρίζουν μυστικά, δὲν ἐμπιστεύονται,
Ὅσα ἐπιζήσαν, ἐννοεῖται, γιατὶ ᾔρθανε βαριὲς ἀρρώστιες ἀπὸ τότε
Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιῶτες,
Θυμοῦνται τὰ λόγια τοῦ πατέρα: ἐσὺ θὰ γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δὲν ἔχει σημασία τελικὰ ἂν δὲν τὶς γνώρισαν, λένε τὸ μάθημα
οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά τους
Ἐλπίζοντας πάντοτε πὼς κάποτε θὰ σταματήσει ἡ ἁλυσίδα
Ἴσως στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους ἣ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν
τῶν παιδιῶν τους.
Πρὸς τὸ παρόν, στὸν παλιὸ δρόμο ποὺ λέγαμε, ὑψώνεται
ἡ Τράπεζα Συναλλαγῶν
- ἐγὼ συναλλάσσομαι, ἐσὺ συναλλάσσεσαι, αὐτὸς συναλλάσσεται-
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως
-ἐμεῖς μεταναστεύουμε, ἐσεῖς μεταναστεύετε, αὐτοὶ μεταναστεύουν-
Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει, ἔλεγε κι ὁ Ποιητὴς
Ἡ Ἑλλάδα μὲ τὰ ὡραῖα νησιά, τὰ ὡραῖα γραφεῖα,
τὶς ὡραῖες ἐκκλησιὲς

Ἡ Ἑλλὰς τῶν Ἑλλήνων.