Ψιτ...............

«Ω παντοδύναμε Θεέ,


βρες αν μπορείς


τους κλέφτες σου!»


κι η Λου θα βρει τα Κύθηρα!!!

Καλό σου ταξίδι, Μανέστρο!!!!

Καλό ταξίδι,και σε σένα μικρή Λου!!!

Update

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατί, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο....

http://www.geocities.com/Pentagon/Base/4343/

Tι με εκνευριζει?

φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο....του χρόνου θα τρέμω.....κάποτε δε θα θυμάμαι....και πάντα θα ζω με αυτούς τους ανθρώπους.....εγώ, που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ!!!

21η Απριλίου 2009

Στὴν ὁδὸ Αἰγύπτου -πρώτη πάροδος δεξιά!
Τώρα ὑψώνεται τὸ μέγαρο τῆς Τράπεζας Συναλλαγῶν
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως.
Καὶ τὰ παιδάκια δὲν μποροῦνε πιὰ νὰ παίξουνε ἀπὸ
τὰ τόσα τροχοφόρα ποὺ περνοῦνε.
Ἄλλωστε τὰ παιδιὰ μεγάλωσαν, ὁ καιρὸς ἐκεῖνος πέρασε ποὺ ξέρατε
Τώρα πιὰ δὲ γελοῦν, δὲν ψιθυρίζουν μυστικά, δὲν ἐμπιστεύονται,
Ὅσα ἐπιζήσαν, ἐννοεῖται, γιατὶ ᾔρθανε βαριὲς ἀρρώστιες ἀπὸ τότε
Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιῶτες,
Θυμοῦνται τὰ λόγια τοῦ πατέρα: ἐσὺ θὰ γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δὲν ἔχει σημασία τελικὰ ἂν δὲν τὶς γνώρισαν, λένε τὸ μάθημα
οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά τους
Ἐλπίζοντας πάντοτε πὼς κάποτε θὰ σταματήσει ἡ ἁλυσίδα
Ἴσως στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους ἣ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν
τῶν παιδιῶν τους.
Πρὸς τὸ παρόν, στὸν παλιὸ δρόμο ποὺ λέγαμε, ὑψώνεται
ἡ Τράπεζα Συναλλαγῶν
- ἐγὼ συναλλάσσομαι, ἐσὺ συναλλάσσεσαι, αὐτὸς συναλλάσσεται-
Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως
-ἐμεῖς μεταναστεύουμε, ἐσεῖς μεταναστεύετε, αὐτοὶ μεταναστεύουν-
Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει, ἔλεγε κι ὁ Ποιητὴς
Ἡ Ἑλλάδα μὲ τὰ ὡραῖα νησιά, τὰ ὡραῖα γραφεῖα,
τὶς ὡραῖες ἐκκλησιὲς

Ἡ Ἑλλὰς τῶν Ἑλλήνων.

Σε τι κόσμο, μαμά!!!!

Δευτέρα Μεγάλη της 13ης του Απρίλη……

Πράξην Α’
Δεν θα πω πως βρέθηκα στην Κόρινθο, ούτε θα γράψω την όμορφη την ιστορία του δασκαλάκου (το υποσχέθηκα, κι ας μην τον γνώρισα, κάποια στιγμή στην επόμενη ανάρτηση ίσως να τον τιμήσω)…..δε θα γράψω ούτε πως συναντήθηκα με τη μάνα μου εκεί και για ποιόν λόγο…..
Θα μείνω μόνο σ’ αυτά…..
Εκείνη μου έδωσε το πράσινο διαφημιστικό σακ βουαγιάζ……..Προσοχή στα αυγά μου είπε….και βάλε το κρέας στο ψυγείο…..
Ξέρετε, τα γνωστά τάπερ της μάνας, πίτες και κεφτέδες, και εν όψει Πάσχα και αρνάκι……
Γκρινιάζω εγώ, μα εκείνη δεν ακούει….Κι έτσι φορτωμένη τον πράσινο σάκο με τ’ αυγά και τα πασχάλια φτάνω μεσημεράκι στον Κιφησό…..

Πράξην Β’
Ταξί, Ταξί?
Το σακίδιο στο πορτ μπαγκάζ, και φύγαμε……
Από πού έρχεστε δεσποινίς?
Δεν έφυγα, απαντώ, απλά παρέλαβα το γνωστό δέμα της μαμάς, το δώρο του Πάσχα. Ξέρετε αρνί, αυγά……και κάποια παρελκόμενα….
Ταξίδι μεσημεριανό στους δρόμους της Αθήνας, το μυαλό μου στον κυρ δάσκαλο, και να που φτάσαμε….
Τι σας οφείλω?
Με το δώρο, 5 ευρώ…..
Καλά Πάσχα, μισό λεπτό να πάρω τα πράγματα, του λέω……
Φυσικά, μου λέει, επίσης, δεσποινίς, και χαμογελάει…..
Βγαίνω, κλείνω την πόρτα, και βάζει μπρός……
Του χτυπάω, τρέχω, του φωνάζω……….
Τα πράγματα……
Εις μάτην….με βλέπει…..μα τρέχει…..το φανάρι γίνεται πράσινο, εξαφανίζεται, κι εγώ μένω εικόνα για τους περαστικούς του άγουρου χωριατόπουλου, που του κλέψανε όση αθωότητα του είχε απομείνει…….
Όχι, δεν κράτησα τον αριθμό των πινακίδων…….
Όχι, δεν πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου….δε θα της το πω…
Όχι δεν είναι η πρώτη φορά που με κλέβουνε…..μου έχουνε κλέψει λεφτά, κινητά, ρολόγια, με κλέβουνε και μένα καθημερινά…
Όμως αυτή τη φορά, ράγισα…..Ο αξιότιμος μεσήλικας Έλληνας ταρίφας, έκλεψε ένα αρνί και τριάντα αυγά…..
Και ράγισα, γιατί τα έκλεψε, γιατί τον είδα, γιατί το γνώριζε…..γιατί ήτανε για μένα πολύ ακριβά, τα καλούδια της μάνας….
Ράγισα, γιατί ΕΚΛΕΨΕ!!! Πέντε τάπερ κι ένα αρνί…..

Πράξην Γ’

Στην Ψωροκώσταινα, γίνεται πάλι της μουρλής……Φαρ Ουέστ….η Ελλάς…..αλυσοπρίονα σε ρόλο Boxing Helena, νεαροί μαθητές δολοφόνοι, η Βία και η βια, ο Παυλίδης και τα γκάλοπ, η τιμή του οβελία, και η ΚΡΙΣΗ πάντα………..
Κι εγώ τα έχω και τους έχω βαρεθεί!!!
Κι εγώ από κλέφτρα, θύμα!!!
Κι εγώ παιδί ρυτιδιασμένο, σκοτωμένο για ένα αρνί…..




Τηλ….
-‘Ελα μαμά….
- Έφαγες τίποτα?
- Ωραίοι οι κεφτέδες….να μου ξαναστείλεις!

Ο κλέψας του κλέψαντος.....

Είχα μια ιστορία όμορφη να γράψω, μα τη σκότωσανε τα συμβάντα……
η συνέχεια σκοτώνει……
κάτι όμορφο που έζησα το πρωί, δολοφονήθηκε το μεσημέρι……


Η Λου θύμα κλοπής

Η Λου εν βρασμώ ψυχής

Να ηρεμήσω, και θα γράψω!

Είναι που τίποτα δεν έχω να γράψω!!!

Καλημέρα…πρωινό της 6ης του Απρίλη 2009, βάσει γήινου χρονικού ημερολογίου (όπως λέει ένα γλυκό ξωτικό), έξω βρέχει…..λατρεύω τις βροχερές Απριλιάτικες Δευτέρες, και ομολογώ……
Είναι, που δεν έχω τίποτα να γράψω!!!
Ταξιδεύω το κορμί, σε επαρχιακά Κτελ, από του Πηλίου την Αργαλαστή (χωρίς τον Λιόντα το ληστή), μέχρι τον φτωχό μου Αμβρακικό…..περισσότερο ταξιδεύω τον νου……μου αρέσει τόσο να γέρνω το κεφάλι στο τζάμι των λεωφορείων, των ταξί , να χαζεύω τα χρώματα, τους ανθρώπους, των ανθρώπων τα έργα, με το πνεύμα το αντιδραστικό σε νάρκη γλυκιά……συμμετέχοντας σε μικρές ασήμαντες καθημερινές Πράξεις (Πράξην Α΄, Πράξην Β’……και δε συμαζεύεται……..σαπουνόπερα ο Σαίξπηρ)……..ονόμασα και την υπέροχη μοναξιά μου ‘’Γουαδελούπη’’, και ανακαλύπτω τις ομορφιές της, αυτή την φορά όμορφα αφημένη, κοιτώντας της ζωής μου τα πεπραγμένα, σαν το δημιούργημα του Ζορμπά……και αφήνοντας ένα γλυκό χαμόγελο……και μια άωτη πινελιά αισιοδοξίας……
Είμαι λοιπόν μονάχη, και κατά έναν περίεργο τρόπο, αισθάνομαι όμορφα και ατάραχα……ηρεμώ την θάλασσα μου, τιθασεύω την οργή μου (βρε, μπας και πέθανα?)
Μ’ αρέσω, σε αυτή την εαρινή version……(κάτι σαν νέα κολλεξιόν….), κι ας μην έχω κάτι να γράψω, κάτι να πω…….ούτε για τον Θοδωρή Τενέζο, ούτε για τον άστεγο που αντίκρυσα χθες τα ξημερώματα κάτω από την πόρτα μου (δεν το περίμενα ποτέ αυτό, στη γειτονιά μου να το δω)….μπλα μπλα μπλα μπλα…….αααααα, άσε που λέω να ψηφίσω Τσίπρα, τώρα που δεν του έμεινε κανένας……
Τέσπα…
Ένα τραγουδάκι για εσάς τα καλά μου ξωτικά, τους δικούς μου ξένους, ξέρω, είναι πολύ σουξεδιάρικο εδώ στη Μπλογκόσφαιρα,…..μα εγώ η Λου, ποτέ δεν θέλησα να πρωτοτυπήσω……





Σας ασπάζομαι

Λου (Λουλουδού, και κατόπιν ώριμης αποφάσεως ΤρεΛού)