CLICK HERE FOR BLOGGER TEMPLATES AND MYSPACE LAYOUTS

5 Αυγ 2008

Δαμάζοντας τα κύματα στο Ποτάμι Πλατανιστού (Νότια Εύβοια)


-Στην Αθήνα τον Αυγουστο?

-Καλά, δε θα πας πουθενα?

- Δεν έχω άδεια, απάντησα..

Κι έτσι άκουγα, άλλον στην Αστυπάλαια, άλλον στην Κερκυρα, άλλον στην Κίμωλο………………….

-Καλά εσύ, δε θα πας πουθενα?

Αμάν πια, νισάφι…….έχω ένα τετραήμερο αρχές Αυγούστου…..μα που να πάω?

Μήπως Σίφνο? Μπα…..θα είναι φουλ. Μήπως Τζια? Δεν τρελαίνομαι….Τι λες, για Νάξο?Γουστάρω, αλλά, θα γίνεται της εταίρας…..Πάμε Κάρυστο?

Τρε μπανάλ, αλλά δε βαριέσαι….πάμε Κάρυστο.

Τρε μπανάλ, έτσι ηχούσε από τις αφηγήσεις των φίλων, αν εξαιρέσεις τον Πλατανιστό, η πρωτεύουσα της Νότιας Έυβοιας.

Κι έτσι Παρασκεύη μεσημέρι, ξεκινήσαμε οδικώς…..περιδιαβαίνοντας Ερέτρια, Αλιβέρι, Αμάρυνθο και Νέα Στύρα, μια όμορφη διαδρομή (με εξέπληξε το μεταλλικό δάσος, οι περιβόητες ανεμογεννήτριες και τα αιολικά πάρκα, που έχουν κατακλύσει το νησί) για να καταλήξουμε στο Μαρμάρι.

Όμορφο, ήσυχο, περίεργα ήσυχο για αρχές Αυγούστου…..να μείνουμε εδώ?

Μπα, ας πάμε Κάρυστο.

Ήτανε 7.30 το απόγευμα, βρήκαμε ένα δωμάτιο στον Αετό,κάναμε μια βραδυνή βόλτα στην πόλη.

Όμορφα, ήσυχα, με αρκετό κόσμο, με εξέπληξε η αφοπλιστική ευγένεια των Καρυστινών, με εξέπληξε όμως και ο άγριος άνεμος.

Βράδυ, στο δωμάτιο, διαβάζω ένα πράσινο βιβλίο για την Καρυστία…..εγώ έχω δει ένα άγονο κυκλαδίτικο τοπίο, μα το βιβλίο μιλάει για την Όχη, το βουνό της Ήρας και του Θεού Βοριά, τι συμβαίνει εδώ? Αναλογίζομαι….

Σάββατο πρωί. Ξεκινάμε για τον Πλατανιστό, και την περίφημη παραλία Ποτάμι.Δε θα γράψω τίποτα παραπάνω, παρά μόνο……μια περίφημη στιχομυθία με την πιο cult φυσιογνωμια της Καρυστίας.

Rooms to let in Ποτάμι Πλατανιστού.

- Έχετε δωμάτια?

- Τι λες ρε Καραμήτρο…..φυσάει βοριάς, με πήρε και με σήκωσε, όλα είναι μαύρα κι άραχνα, το κύμα με έγδαρε, η γυναίκα μου έφυγε, είμαι μόνος και πάντερμος, θέλω να φύγω κι εγώ, η γυναίκα μου έφυγε, δεν βάζω κανέναν σε δωμάτιο, πως ζητάς να σε στεγάσω?

Ο ξενοδόχος στο Ποτάμι είναι ανένδοτος…..εδώ κάνει κουμάντο ο Θεός Βορέας….τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.

Τον συμπάθησα τον γραφικό ξενοδόχο μεσήλικα στο Ποτάμι, κι ας ήταν ο μόνος Καρυστινός που προέβαλλε αντιρήσσεις.

Στην Νότια Ευβοια κάνει κουμάντο ο Θεός κι όχι η αισχροκέρδεια, σκέφτηκα. Κι όντως ο Θεός της Καρυστίας, δεν αστειεύεται. Το όνομα αυτού Βοριάς.

Πανέμορφο το ποτάμι…..κι εγώ δαμάζοντας το κύματα…..σε μια πάλη με τη φύση…πάλη θανάτου?…πάλη υπαρξιακή?……..πόσο η ανθρώπινη μικρότητα, αναδυκνείει τη μεγαλειότητα του να είσαι άνθρωπος.

Τι όμορφο να παλεύεις με τη φύση. Η Φύση με δάμασε, τα αγνά εδέσματα στην ταβέρνα της κυρά Σοφίας ήταν ηδονή.

Κυριακή….ο δρόμος μας πάει πάλι στο Ποτάμι……να παλέψω με τα κύματα του Κάβο-Ντόρο?

Προσπάθησα….εις μάτην….σύρθηκα, νομίζοντας ότι είμαι νεκρή, καθώς τα κύματα με ξέβραζαν στην άμμο. Ήμουν πλέον το θέαμα για ΄κείνους, που πρίν διασκέδαζαν έμενα στην πάλη τους με τη φύση. Υπάρχει Θεός, αναφώνησα…..και λέγεται Βορέας……και στην Νότια Έυβοια, δε μας δείχνει εύνοια….τα κεφτεδάκια στην υπέροχη καντίνα, με παρηγόρησαν. Μες στις καλαμιές, σκεφτόμουνα…την ανθρωπινή μου φύση, μακριά από ADSL, και Mall, και την οικτρή μας καθημερινότητα. Εδώ κάνει κουμάντο ο Βορέας……ας μη γελιόμαστε….

Με στενοχώρησε η τριανταδυάρα plasma στην καντίνα και η 7,5 ελβετική jagouar, αραγμένη στο Ποτάμι……όμως το πάνω χέρι το ΄χε ο Άνεμος Θεός, που έδιωξε το ανθρώπινο στοιχείο, και μένα μαζί, από εκείνο το μέρος το παραδεισένιο.

Το απόγευμα της Κυριακής, αν και δείλιαζα σε μια νέα αναμέτρηση με την Όχη, μας βρήκε στον δρόμο προς Άγιο Δημήτριο και το φαράγγι του,με απόληξη στην παραλία της Σχοινοδαύλιας.

Στην καρδιά του πια, ο Θεός Βορέας μας αγκάλιασε,δε φυσούσε πια….μας άφηνε έκθαμβους να γευτούμε τη διαδρομή….τη διαδρομή, όπου τα λόγια περιττεύουν, τη διαδρομή που με έκανε να γευτώ την μυστηριακή λατρεία του Βορέα, να αντιληφθώ τη ματαιότητα μου απέναντι στη φύση, πόσο ανθρώπινο να νοιώθεις την ασημαντότητά σου, ταξιδεύοντας το μάτι σου………….να θωρρείς και να μη μιλάς, μέχρι που το άγριο απόκρημνο φαράγγι με τους ήχους του νερού , και των χρυσαετών σε βγάζει στη Σχοινοδαύλεια…….

Δευτέρα, 4 Αυγούστου…..ο Βορέας μα ς έδιωξε….οι υποχρεώσεις μας ίσως…….είμαι στην Αθήνα…..ακόμη δεν έχει αδειάσει η πόλη.

Η Νότια Εύβοια δε με θέλησε….δεν τη νίκησα.Παρέμεινα ένα ανθρωπάκι, να ενοχλώ το Βοριά, μα ασήμαντο να επιβληθώ…..Τι καριέρες, τι τράπεζες, αναγνωρισιμότητα, κύρος, χρήμα, ιδιοποίηση, γράμματα, στάση στα πράγματα πολιτική, άποψη για την ζωή, την τέχνη, την τεχνολογία, τον πολιτισμό?

Ένα κύμα στο Ποτάμι Πλατανιστού Ευβοίας με έφερε στα ίσα μου…….

Είμαι η Λου…εργάτρια σε φάμπρικα (πολυτελείας έστω),μικροαστή σε σύγχηση?

Ίσως….με ιδεολογία μπριάμ? Πιθανότατα………..

Είμαι η Λου……στην Αθήνα….τον Αύγουστο….κι εδώ στους Αμπελόκηπους ο Θεός Βορέας μας εγκατέλειψε…είμαι η Λου, τραυματισμένη από το κύμα του Κάβο-Ντόρο, αμφιταλαντευόμενη, ανάμεσα στους ‘’Κήποι του Επίκουρου’’ του Γιάλομ, και στο ‘’μ.χ.’’ του Βασίλη Αλεξάκη……είμαι η νεοειλώτισσα που σε 5 ώρες θα δουλεύω…….και θα συνεισφέρω στην εγκαθίδρυση του ψηφιακού καπιταλισμού…μα πάντα σε λανθάνουνα πορεία, ηθελημένα πια,για να μην ξεχνώ να παραμένω Άνθρωπος!!!!!!

Καλή σας Εσπέρα!!!!

Υ.Γ. Μου ‘γινε γινάτι, να τα βάλω με τους Θεούς στην Όχη…..θα πάω πάλι, να κεράσω τα μάτια μου, στο φαράγγι του Δημοσάρη και της Αρχάμπολης, να κολυμπήσω στο Ποτάμι ( αχ, να γυρίσει η γυναίκα του ξενοδόχου), να στήσω μια σκηνούλα στη Σχινοδαύλεια, να προσκυνήσω το δρακόσπιτο της Ήρας, να ξαποστάσω στην όμορφη ταβέρνα στο Παραδείσι.

Τι λέτε?

Φύγαμε?

16 ειχαν κατι να πουν:

Leigh-Cheri είπε...

Χμ!
Έτσι όπως μου τα λες αναρωτιέμαι: Ποιος δάμασε ποιον τελικά; Εσύ τα κύματα ή τα κύματα εσένα;...Ή μήπως και τους δυο σας ο Βοριάς;

Όπως και να 'χει, χαίρομαι που πέρασες ωραία. Έστω και αυτές οι λίγες μέρες αρκούν για να μας θυμίζουν να είμαστε άνθρωποι:-)

Φιλάκια

Spyros Vlahos είπε...

Λέω, δεν μπορώ να ζήσω αυτό που ζει ο τουρίστας αν δεν είμαι κι εγώ μαζί του. Αυτά μου φαίνονται, απλώς, καλολογικά στοιχεία.
Χαίρομαι που πέρασες καλά.
Άλλο θέλω να σου 'πω : σήμερα στην πλατεία σκέφτηκα με ένταση το μόττο σου "να με σκέφτεσαι κλπ".
Βρήκα άπειρη αλήθεια και πίκρα. Αν δεν έχεις ίδιες εμπειρίες, δεν πρόκειται να νοιώσεις κάτι, κι επειδή αυτό μου συνέβη, ένοιωσα το μόττο σου να μιλάει στα κατάβαθά μου.

Λου είπε...

Καλημερα, Φενια....ποιος δαμασε ποιον?
Μα φυσικα εγω, που ωχριω μπροστα στους Θεους....εγω και η συναισθηση της αδυναμιας μου....
Και περασα καλα, γιατι βιωσα αυτη την αδυναμια απεναντι στη φυση....πρεπει καμια φορα να αντιλαμβανομαστε τη θνητοτητα μας.

Φιλια πολλα, κι απο μενα, καλη μου φιλη!!!

Λου είπε...

Ιονιε Ζωγραφε....

''για να με θυμάσαι και να με βλέπεις και όχι να με βλέπεις και να με θυμάσαι''

τραγικη παραδοχη της ανθρωπινης ματαιοδοξιας.....βρες μου καποιον που δεν το θελησε αυτο.

Ειμαι σιγουρη, οτι περνας καλα, αναλογισου μονο, οτι τετοια ωρα ξυπνησα να παω για δουλεια.

Πολλα φιλια, σε σενα και την Κερκυρα!!!

Ο άλλος είπε...

Με βρίσκεις και μένα στον Κήπο του Επίκουρου και στην απλοχεριά του Φίλιπ Ροθ. Δαμάζω και εγώ τα κύματα αυτό τον καιρό. Με βοριάδες, με νοτιάδες και με αντάρες μέσα μου. Ωραία η ζωή. Αν έχει κάτι να σου πει. Αν έχεις κάτι να ακούσεις. Κι άμα γυρίζει η γυναίκα του ξενοδόχου. Άμα γυρίζει...

Ανέφελη είπε...

Τι ωραία! Σ' ευχαριστώ που... "με έφυγες", όπως λες κι εσύ! Ταξίδεψα κι εγώ με την αφήγησή σου.
Υπέροχο να αφηνόμαστε πού και πού να μας κυβερνάει ο θεός Βοριάς, αντί για τους συμβατικούς μας καθημερινούς θεούς, για να νιώθουμε και λίγο άνθρωποι, βρε αδερφέ...
Εμένα με βρίσκεις παρέα με τα "Μαύρα σκυλιά" του Ίαν Μακ Γιούαν, να ρίχνω κλεφτές ματιές στις "Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής" (διαχρονικά αγαπημένο μου), να παρακαλάω για καμιά βουτιά στην Κατερίνη...
Σε φιλώ!

BUTTERFLY είπε...

Ομορφο τετραημερο ειχες...ομορφες εικονες...αντιφατικες...η θνησιμοτητα μας, αντιμετωπη με την αισθηση του ατρωτου που μας δινει η συγχρονη ζωη...μεσα στη φυση ξαναμετρας τον εαυτο σου...

παλαλός είπε...

ΠΟΙΟΣ ΔΑΜΑΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΕΛΙΚΑ?
:)
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΜΩΣ..
Η ΦΥΣΗ ΣΟΥ ΔΙΧΝΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ..Ο "ΒΙΑΣΜΟΣ" ΟΜΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΤΑ...ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΗ ΣΕ ΥΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΣΑΝ ΜΕΖΕΔΑΚΙ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ.....
ΚΑΛΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ...ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

Λου είπε...

Καλημερα Αλλε....με σπονδες και εξευμενισμους στον Θεο Βορεα,ικετευω τη γυναικα του ξενοδοχου, να γυρισει.......οι νοτιαδες και οι ανταρες, ποσο να δαμασουν τους Επικουρειους?
Ανεξαντλητη η δυναμη των ηττημενων....
Καλα να περνας, φιλε μου Αλλε!!!

Λου είπε...

Παντα αμφιταλαντευομουνα με τον ορο Θεος, Ανεφελιτσα.
Μα η φυση με γονατισε...κι ο φοβος του Βορια, φοβος Θεου....
Ετσι να φευγουμε,ο ενας τον αλλο,τις ζωες μας ταξιδευοντας...

"Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής"

παλι φευγω......

διψαω να μαθω...

Με ζωντανια και θεληση γιομισε το καλοκαιρι σου, καλη μου φιλη.

Φιλια πολλα!!!

Λου είπε...

Γλυκια Πεταλουδιτσα, η φυση με βασανισε και υστερα με αγκαλιασε....δεν ειμαστε τιποτα αλλο παρα πηλος και χωμα, απλα να μην ξεχνιομαστε.
Θνητοι κι αθανατοι, μικρες στιγμες στην πλαναισθηση του χρονου.
Να περνας ομορφα,και πολλα φιλια!!!

Λου είπε...

Παλαλε, τη ζωη να δαμασουμε, και τοτε ακομη και στο Αθηναικο καμινι, θα δουμε τους κηπους του Επικουρου.
Αντε τυχερε, που θα την κοπανησεις παλι....μια χαρα περνας!

Να σαι κι εσυ καλα, φιλε μου.....να μαστε ολοι καλα...τα υπολοιπα ειναι λεπτομερειες.

Πολλα φιλια!!!

Spyros Vlahos είπε...

Κουράγιο, πάντα στον ορίζοντα του χρόνου θα υπάρχει μια καλή στιγμή.

Λου είπε...

Καλημερα, Σπυρο, επιτελους, πλησιαζουν οι καλες στιγμες της Αθηνας.....σημερα, αντε αυριο το πολυ, θα αδειασει η πολη, και ο Αυγουστος θα της δωσει αλλο χρωμα.

Καλο Σαβατοκυριακο, Ιονιε Ζωγραφε!!!

Spyros Vlahos είπε...

Μικρή ΛουΛού,
κυρίως τα βράδια και κυρίως από μέσα προς τα έξω ξεκινάει η διασκέδαση.

Έχω κάτι προβλήματα υγείας με τη μάνα μου και δεν μπορώ να ζήσω το μπαίλντισμα του να μην κάνω τίποτα.
Θα περάσουν, όμως, όλα περνάνε κι υπάρχει ακόμα πολλή χαρά για μας στον ορίζοντα.

Να ξεκουράζεσαι καλά. Πίνε πολλά νερά, οι ηλεκτρολύτες σου, γλυκειά μου, οι ηλεκτρολύτες σου!

Λου είπε...

Καλημερα Σπυρετο. Ευχομαι τα καλυτερα για τη μητερα σου,ολα θα πανε καλα, μη στενοχωριεσαι.

Η πολη καιει αυτες τις μερες. Κλιματιστικο δεν εχω, ουτε προβλεπεται να αποκτησω ( η Δεη, και ο λογαριασμος των 211 ευρω, με γειωσαν), η θαλασσα δεν ειναι κοντα, οποτε το νερο που πινω, και που ποτιζει το σωμα μου, ειναι η μοναδικη μου αντισταση.

Καλημερα Ιονιε Ζωγραφε,
και περαστικα στη μητερα σου!!!!