Hasta la vista ladrona!

Καλησπέρα διαδικτυωμένη κλέφτρα!
Είπα να σου γράψω δύο λέξεις για να σου κάνουν νοερά παρέα πριν φύγεις για την καθημερινή σου απόδοση τιμών στον ελευθεριακο βενιζελικό αερολιμένα.
Είμαι στην Σαντορίνη και αναπολώ τη Σαμοθράκη. Κρύφτηκα για να μη βλέπω όλους αυτούς που κάνουν διακοπές ανάμεσα στις βιτρίνες των μαγαζιών και μόνο. Τα Φιρά αποπνέουν ένα άρωμα παρακμής και κακώς εννοούμενου τριτοκοσμισμού. Εξηγούμαι:η περιφέρεια του καπιταλισμού μετατρέπεται σε χώρο προσφοράς υπηρεσιών για την αστική και μεγαλοαστική τάξη του λεγόμενου πρώτου κόσμου.Ο εργαζόμενος στον τριτογενή τομέα σε αμιγώς τουριστικές περιοχές βιώνει αυτό που λέμε άναπτυξη μεσα στην υπανάπτυξη. Αναπτύσσει μία ιδιάδουσα συμπεριφορά εθελοδουλείας και υποτέλειας με έντονα χαρακτηριστικά αήθειας,μικροαστισμού,

φιλαργυρίας και χάνει την επαφή του με τη γη,το οικοσύστημα που τον περιβάλλει και κυρίως αποποιείται του κοινωνικού και ταξικού του ρόλου, σύμφωνα με τις 'ορθόδοξες' ερμηνείες που τον έχουν ως τώρα προσεγγίσει. Γι' αυτό αυτός ο τριτοκοσμισμός δεν έχει τα χαρακτηριστικά του μη ενταγμένου στο κυρίαρχο μοντελο αναπτυξης ελπιδοφόρου 'τρίτου κόσμου'.Αυτός ο τελευταίος θα είναι μία από τις μελλοντικές εστίες αντίστασης στην επικίνδυνη για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους νεοβαρβαρότητα και την επίθεση κράτους και κεφαλαίου που έχει ήδη αρχίσει. Σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή, ο υποτελής εργαζόμενος των παρυφών του τριτογενή τομέα, καθότι είναι αντιπαραγωγικός και έχει τα χαρακτηριστικά που αναφέρω πιο πριν,δε θα επηρεαστεί από τη χειροτέρευση των λεγόμενων αντικειμενικών συνθηκών,δε θα αναπτύξει δηλαδή τη λεγόμενη λανθάνουσα επαναστατική συμπεριφορα. Αυτή είναι πιθανό να την εμφανίσει αποσπασματικά ο άνθρωπος του άλλου 'τρίτου κόσμου', λόγω αντικειμενικών παρά υποκειμενικών συνθηκών. Λόγω εξαθλίωσης δηλαδή παρά λόγω πολιτικής συνειδητοποίησης.Επειδή όμως αυτό δεν αποτελεί αυτό που οι μαθηματικοί λένε ικανή και αναγκαί συνθήκη,το καθήκον(που έλεγε και ο Καζαντζακης) του επαναστατημένου ανθρώπου είναι να δημιουργήσει τις υποκειμενικές αυτές συνθήκες. Να προκαλέσει ρήγματα στον παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτισμό. Να συνδέσει τους αγώνες για αυτοδιάθεση των λαών με το οραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Αυτά τα λίγα είναι το πρόπλασμα ένός μεγαλύτερου κειμένου που γράφω για συλλογικότητες και άτομα εντός και εκτός Ελλάδας.Θα χαρώ να μοιραστώ μαζί σου τις σκέψεις σου πάνω σ'αυτό.Σου εύχομαι να περάσεις μία νύχτα οσο το δυνατόν πιο ξεκούραστη.Αν μπορεί να συμβάλλει σ'αυτό το ζεστό φιλί που σου στέλνω, θα χαρώ ακόμα πιο πολύ και θα έχω άλλον ένα λόγο για να σου το ξαναστείλω και να σου το δώσω από κοντά

Καλό βράδυ,

Σπύρος

Υ.Γ. Πήρα το mail, μου άρεσε, η αλήθεια είναι ότι τρέχω πανικόβλητη, κι όταν έχω λίγο χρόνο, καίω το κορμί μου στας Αττικάς παραλίας, ωραίο νησί το Πόρτο Εννέα……

Η διαθεσή μου περίεργη, σαν είμαι σπίτι, με τις ώρες κινέζικη πασιέντζα…..η μέρα σήμερα ξεκίνησε στραβά, από το τετραήμερο που έγινε τριήμερο, ρεπό του Αυγούστου, από ένα φάκελο στην τράπεζα με την οποία δάνειο δεν έχω συνάψει, από όσα ανέβαλλα για την Δευτέρα, από…..από…..

Τι να γράψω?Τι να πω? Έτσι βούτηξα το μήνυμα του Σπύρου……

-Να σε κλέψω? Του είπα………

-Γοητευμένος, απάντησε…………

Όλα σας φαίνονται ακατάληπτα, το ξέρω, μα είμαι η Λου κι οδεύω προς τον Αυγουστο……και είναι υπέροχη η αυγουστιάτικη Αθήνα, υπέροχη είναι όμως και η τριτοκοσμική Πάτμος…………..κι εγώ ζηλεύω….με τη ζήλεια ταξιδεύω…ενά η μετανάστρια από τη Σιέρα Λεόνε, εξηγεί στην tv, ότι τίποτε δεν τρέχει με τον Τσίπρα.

Εντάξει, αλλά χάθηκε, βρε παιδιά, να ΄μαι γυναίκα από τη Σιέρα Λεόνε?

Άντε κλείνω…..δουλεύω 4 το πρωί…..δουλεύω, έτσι, για να πηγαίνουν οι κυρίες μετανάστριες από τη Σιέρα Λεόνε διακοπές στην τριτοκοσμική Πάτμο…..

Καλό σας βράδυ

Η Λου στην Αθήνα, τον Αυγουστο!

Από τις ταραντέλλες στην Κύπρο!!! (και πίνω μπίρες)

Πάμε το Σάββατο, στους Encardia?

Μέσα, είπα…

Και έτσι βρέθηκα χθες βράδυ, στο μικρό θεατράκι στα Τουρκοβούνια, διασκεδάζοντας το ΄΄πακέτο΄΄ Ξυδάκης, κουαρτέτο Οίστρος, Encardia, και έτσι έβαλα, άλλο ένα θερινό βράδυ στο κουτί του μυαλού με τα χρώματα.

Παρέα με τον Σπύρο, ακούσαμε, θαυμάσαμε, αστειευτήκαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε, κι ας μην έπνεε αεράκι στην πόλη. Μια όμορφη παράσταση, από τις γκρικάνικες ταραντέλλες των Encardia, σε ανατολίτικες μελωδίες, με την χαρισματική μαεστρία του Νίκου Ξυδάκη.Θυμήθηκα μια δήλωση των Ιταλών για τους Έλληνες. ΄΄Οι Έλληνες είναι Τούρκοι, που νομίζουν ότι είναι Ιταλοί΄΄ .Οι Έλληνες έιμαστε Βαλκάνια, σκέφτηκα, και όχι παίξε-γέλασε. Και είμαι χαρούμενη που γεννήθηκα Ελληνίδα, που χορεύω ταραντέλλες και τσιφτετέλι.

Τι μου έμεινε από το χθεσινό βράδυ? Πέρα από τις όμορφες μουσικές, την παράσταση έκλεψε η κυρία στο πίσω διάζωμα. Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, που έχοντας πάρει έναν υπνάκο κατά το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας, ξυπνάει και ξεκινάει μια σύνθεση συγχρονισμένων κινήσεων, εως ότου να αποτελέσει κομμάτι αναπόσπαστο της βραδιάς. Της γειτονιάς μας η τρελλή, (ποιος να ξέρει, πως τρελένεται ο άνθρωπος)….πόσο κοντά μας.

Μια άλλη σάικο σαραντάρα κοκκινομάλλα, που έριξε μια ζεμπεκιά για να ξεδώσει την κουλτούρα της. Το ΄χουν οι κοκκινομάλλες, αναλογίστηκα.

Κατεβαίνουμε από το θεατράκι, τ’ αυτί μου πιάνει τα σχόλια των κοριτσιών πίσω…

- Δε μου πάει ο Ελύτης…..

λέει κάποια.

Γελάω, ο Σπύρος με ρωτάει, εσένα τι σου πάει?

Εμένα μου πάει και ο Ελύτης, του λέω….πάμε για καμιά μπίρα?

Δεν έχω χρόνο, τελευταία να γράψω….έχω παραμελήσει και μένα και σας….χθες όμως ήμουνα Ελληνίδα, και έτσι άφησα ένα σχόλιο στον Ρομποτάκο, και σήμερα είμαι Ελληνίδα, αγαπάω τον ήλιο, τη θάλασσα, την ιστορία μας, και εμάς τους γραφικούς Ελληνάρες, και ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Μια όμορφη μέρα, σε όλους!

Σας ασπάζομαι

Λου

Από τον Γκράμσι στον Μαλατέστα (και πίνω μπίρες)...

Αυτή η εβδομάς κύλισε απρόσμενα καλά…Ποιος να το πίστευε?

Τη Δευτέρα, αφιερώθηκα νωρίς νωρίς, στον Μορφέα….Από Τρίτη και μετά, κώλο δεν έστρωσα….Δουλειά, δουλεία, δουλειά…..κι ματά ξανά τραπεζάκια όξω.

Τρίτη βράδυ, το πέρασμα από τον Γκράμσι στον Μαλατέστα, με ξαναβρήκε σε ένα θερινό, να ξαναπαρακολουθώ το Mamma Mia, με έναν καινούριο φίλο. Του το ‘χα τάξει. Δυο μπίρες στην Kraft, των Αμπελοκήπων…μια όμορφη βραδιά, πολλά υποσχόμενη.

Τετάρτη βράδυ, τρεις φίλοι, από τα νέα και τα παλιά, από ένα Γενοβέζικο εστιατόριο στο Ψυχικό, πάλι για μπίρες στο ΄΄Στίγμα΄΄ στον Καρέα, και η Αθήνα τόσο όμορφη τη νύχτα.

Πέμπτη βράδυ, εκεί που λέω, να ηρεμήσω, κι αφού έχω αρνηθεί ευγενικά την πρόσκληση του Σπύρου, για Μάνου Τσάο και Μαλακάσα, βρίσκομαι ξαφνικά στην Κωνσταντινουπόλεως, στο Θέατρο Βαφείο, για να ακούσω την επανακυκλοφορία ενός cd, με τραγούδια παλιών φυλακισμένων Ρηγάδων….(εντάξει παιδιά, με πείσατε….Σύριζα θα ψηφίσω (όρκο δεν παίρνω, βέβαια)…)….η βραδιά τελειώνει πάλι με μπίρες, δίπλα στην Ακρόπολη.

Παρασκευή βράδυ, στης Δέσποινας, που γιορτάζει τα γενέθλιά της, με τούρτα Σπετσοφάι…..και φυσικά τι άλλο, μπίρες….

Έτσι μας βρήκε το μεσημέρι του Σαββάτου, στο Λαγονήσι, σε μια ήρεμη καθαρή θάλασσα, απόγιομα στα Καλύβια, πρόβα ΄΄διαίτης΄΄, απρόσκλητη στάση στου κυρ Αντώνη, και στης κυρά- Ρήνης, για ένα νερό, κι εγώ να τρέχω πανικόβλητη για το μεγάλο ξενύχτι του Σαββάτου, στη φάμπρικα χωρίς μπίρες.

Μια εβδομάδα, γεμάτη από δουλειά, μηνύματα, sms, mms, από μια ευχάριστη συνάντηση με τον αδερφικό μου φίλο τον Μανώλη, ξφνικά στο αεροδρόμιο….(πέντε χρόνια είχα να τον δω, έγινε και μπαμπάς, μα παραμένουμε φίλοι κι ΄΄αδέρφια΄΄)…άσε που αφού έσκυψα και τα μούτρα μου, και αποφάσισα να αυτορουφιανεφτώ στο Facebook, e-συνάντησα φίλους και γνωστούς από τα παλιά….μια βδομάδα γεμάτη, δουλειά, τρέξιμο, βόλτες, και μπίρες.

Σήμερα, γύρισα σπίτι από τη νυχτερινή βάρδια, στις 7.00 πρωινή. Τακτοποίησα κάποιες εκρεμμότητες, έκλεισα τα τηλέφωνα, όλα, ήπια μια μπίρα, και εκοιμήθην….

Εκοιμήθην πολύ….8-9 ώρες….έχω τσακωθεί με τον ύπνο χρόνια πολλά….μα σήμερα, ούτε η ίδια δεν το πίστευα, κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

Ο Ιούνης με τσάκισε, ο Ιούλιος μ΄αρέσει….αναθεωρώ, αλλάζω, κι όμως ξαναμανά επιστρέφω….

Στο μυαλό μου, έρχονται οι στίχοι…

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια
θα συμμορφωθώ.

Μα είναι δώρο άδωρο
ν' αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό
τζάμπα σωστός με το στανιό.

Αχ, βρε Λου, λέω, μια ζωή την έχουμε, θα τη χαρίσουμε στην μετάνοια?

Ε, όχι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Καιρός να κλέψουμε κανένα φιλί, τι λέτε?

Υ.Γ. Επιτέλους, φτιάχτηκε και το χαλασμένο τηλέφωνο....αφού έγινα κακό παιδί, και σήκωσα Tellas και ΟΤΕ στο πόδι. Μια χοντρή ταμίας στο supermarket, με κατηγόρησε για κλοπή, μα οι ισχυρισμοί της έπεσαν σαν χάρτινος πύργος, να τα γράψω κι αυτά, να 'χω να θυμάμαι.

Αν θες να ονειρεύεσαι……ξύπνα!!!

ή

ο Αλέξης ,ο Φοίβος, κι εγώ………..

πρωινό Κυριακής 6^ης του Ιούλη. Οι δρόμοι μας, μας βγάζουν στο Βρωμοπούσι. Τέσσερις γυναίκες, ψάθες και ομπρέλες, σαντουιτσάκια, κι ένα ταπέρ καρπούζι, κάτω από το μεγάλο πεύκο να παίζουμε μπιρίμπα…..και αν, και τις Κυριακές, οι αττικές παραλίες μοιάζουν με την κολυμπήθρα του Σιλωάμ, τα κρυστάλλινα νερά αποζημιώνουν.

Κυριακή απόγευμα. Μπαίνω σπίτι, διώχνω από το κορμί μου την αλμύρα….κοιμάμαι καμιά ωρίτσα…..και ετοιμάζομαι για μια βόλτα στο Γουδί, στο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ. Σκάμε μύτη με τη Δέσποινα, κατά τις 21.30 βραδυνή.

Στην κεντρική σκηνή ένας Λιβανέζος τραγουδά, όμορφες ανατολίτικες μελωδίες.Άνθρωποι όλων των φυλών,χορεύουν, τραγουδούν, βολτάρουν στα περίπτερα, συζητήσεις σκόρπιες για τους μετανάστες, και ο κλασσικος στρατός των αγοριών με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα, να μοιράζει φυλλάδια, τα κορίτσια με τις κλαρωτές φούστες και τα ταγάρια, έρωτες να προκαλούν…..και φυσικά οι διανοούμενοι 50άρηδες του Σύριζα, μετά της μαντάμ και τέκνων, να περιπατούν στο παλιό στρατόπεδο της φρίκης, που τα ερειπωμένα κτίρια κοσμούν οι πολύχρωμες αφίσες, των ανθρώπων της Γης μας (πατρίδα μας, όλη η γη).

Αναρχικοί, φοιτητές, ξέμπαρκοι, ροκάδες,γκέι και κουλτουριάρηδες, πολυτεχνίτες, και ερημοσπίτες, παρέα με τις γυναίκες της Σιέρας Λεόνε, τους Αιγύπτιους ψαράδες και τις Φιλλιπινέζες υπηρέτριες, παιδιά ξαπλωμένα στο γκαζόν, να απολαμβάνουν τον Αγησίλαγο του Δημήτρη Μπασλάμ, ενώ απέναντι το πολυώροφο κτίριο της ΕΥΠ….εν πλήρη απασχόληση, αμ πως! Λείπει η Λου από τη Σαρακοστή???

Περπατούμε στα περίπτερα, πολύ όμορφη βραδυά, όλοι μου φαίνονται τόσο γνωστοί, το μάτι μου πέφτει ξαφνικά σε έναν νεαρό μετά της κοπελιάς του. Τον έχω δει κάπουν κάπου τον ξέρω….Γειά σου Πρόεδρε, του λέω. Ο Αλέξης γυρίζει, ακόμη δεν έχει συνιθίσει στην ιδέα, με κοιτάει, σαν να προσπαθεί να θυμηθεί, από πού με ξέρει….μα δε με ξέρει…είναι απλά ο πρόεδρος. Λίγα δευτερόλεπτα αμηχανίας, και μετά χαμογελά.

Ξαναεπιστρέφουμε στην κεντρική σκηνή. Καθόμαστε στις χαλασμένες καρέκλες, τρεις μπύρες, πέντε καλαμάκια χοιρινά, στο πάλκο ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, όλα ωραία κι αρμονικά. Περιμένω είναι η αλήθεια, να απολαύσω τον Φοίβο, αργεί….ένας παπάς μας πλησιάζει, μας δίνει ένα φυλλάδιο, για την επιστροφή στην ξεχασμένη εκκλησία.Το μόνο που ειλικρινά δεν περίμενα να δω, σ΄αυτό το πολυπολιτισμικό γαιτανάκι.Το συγκεκριμένο φυλλάδιο έχει κάνει θραύση, μου λέει ο Αττίλας, ο Πομάκος φίλος μας.

Γελάω, αυτό σημαίνει, σκέφτομαι, Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Είναι 01.30 π.μ. Ο Φοίβος Δεληβοριάς εμφανίζεται στην κεντρική σκηνή. Μας χαιρετά, λεγοντάς μας, μια στιχομυθία που του συνέβη στο ταξί.

Ταρίφας: Που πηγαίνετε?

Φοίβος: Στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στο Γουδί.

Ταρίφας: αααα, στο Ρατσιστικό? Πολύ ωραία!!!

Ξεσπάμε σε γέλια….κι έπειτα ξεκινά να παίζει την κιθάρα με πινέλο.

Ο Αλέξης, ο Φοίβος κι εγώ. Θυμάμαι όταν ο Αλέξης πήρε
(ας μη γελιόμαστε) το δαχτυλίδι της διαδοχής, είχα την πρώτη συνάντηση με τον Φοίβο στο αεροδρόμιο.

Ο Αλέξης, ο Φοίβος κι εγώ.

Τρία κωλόπαιδα, στα τριανταπέντε, αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά….έτσι απλά μας αρέσω, κι ένας τίτλος ανάρτησης που τον είχα σκεφτεί μήνες πριν τη χθεσινή βραδιά, στη δίνη των ημερών,τον εγκατέλειψα, κι εντελώς απρόσμενα αυτόν τον τίτλο τον βίωσα χθες.

Δευτέρα 06.00 π.μ. Ξυπνητήρι τρελό, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ!

Το πρωινό ετήσιο ραντεβού, στη Σχολή Πολιτικής Αεροπορίας.Μια πρόταση για μπάνιο, κι η αφεντιά μου, σε ρόλο Μαίρης Παναγιωταρά, να τρέχει πανικόβλητη, να προλάβει να σιδερώσει τη στολή, να ψωνίσει τα βδομαδιάτικα στον Μαρινόπουλο, και τις λοιπές σημαντικές δραστηριότητες. Το μπάνιο τελικά ακυρώνεται…..και το ρίχνω στην υπνοθεραπεία (ύπνε, που θρέφεις τα παιδιά…..)

Είναι απόγευμα, λίβας καυτός, καφεδάκι, υπολογιστής….Οι Pink Martini απόψε στο Λυκαβηττό (λατρεύω αυτό το συγκρότημα). Δε θα πάω, σκέφτομαι και στενοχωριέμαι, μιας και από τα χαράματα θα ξαναβγώ για συλλογή ενσήμων.

Μα δε βαριέσαι, αδερφέ. Το μοναδικό μου τριήμερο του Ιούλη, του 2008, μπορεί να μην είχε τη μυρωδιά της θάλασσας στο Αγκίστρι, είχε όμως την μαγική νυχτερινή όψη, μιας Αθήνας, μιας πόλης για να ζεις!

Αυτά τα ολίγα

Σας ασπάζομαι, Λου

Υ.Γ. Και τώρα, τι μαγειρεύουμε? Ιδού το αιώνιο δίλλημα!!!

Mamma Mia!!!

Κάπως έτσι ξημέρωσε Σάββατο. Γύρισα σπίτι, κατά τις 7.00 το πρωί από την εργασιακή κρεπάλη (νυχτερινή βάρδια), έπεσα κατάκοπη ανάμεσα σε ένα βουνό από ασιδέρωτα, απογοητευμένη από την πρώτη μου επαφή με το e-cigarette και με το άγχος να ξυπνήσω νωρίς, να ζήσω το μοναδικό free Σαββατοκύριακο του Ιουλίου.

Κι έπειτα ξύπνησα, καταπιάστηκα με τα ασιδέρωτα, έπαιξα με το νερό στο μικρό μου μπαλκόνι, μαγείρεψα μελιντζάνες γιαχνί με κοτόπουλο (αριστούργημα, ώρες ώρες, δε με αναγνωρίζω), και κατά τις 5.00 μ.μ, με έπιασε πάλι το μελαγχολικό. Ένοιωθα να χρωστάω αναρτησούλα, μα η έμπνευση έχει πάει διακοπές (Ιούλιος γαρ), και με τόση ζέστη που καιρός να κλέψεις. Έτσι άκουσα ολίγον από Γιαννάτου, και κότσαρα το μελοποιημένο του Καρυωτάκη.

Το κινητό κουδούνισε κατά τις 19.00. Η ξαδέρφη και μια φίλη μας, μου πρότειναν καφέ σε μια άλλη πλατεία, της Αγίας Παρασκευής.Ντύθηκα τα σιδερωμένα, κι έσκασα μύτη. Φραπεδάκι μέτριο, κουβεντούλα….πάμε, μου λένε cinema?

Θερινό.

Παίζει το Mamma Mia, ρώτησα. Ναι, άκουσα. Πάμε…..

Είναι πολλά χρόνια, που είχα να γευτώ νύχτες με φεγγάρι ή αφέγγαρες σ’ ένα θερινό. Η τελευταία φορά, αν δεν απατώμαι, ήταν το Ηλέκτρα στην Πατησίων, όταν μια μεγάλη παρέα, δυνατών κι ανέμελων, παρακολουθούσαμε τους γελαστούς τσιγγάνους….(υπάρχουν ακόμη), τι κι αν δεν είμαστε πια πολλοί, τι κι αν είμαστε τρεις, στο Αμαρυλλίς θέλησα να μυρίσω αγιόκλημα και γιασεμί.

Είναι 21.00 και η ουρά μου θυμίζει κτηματολόγιο, παίρνουμε εισητήρια για την παράσταση των 23.00,κατεβαίνουμε πάλι πλατεία, και σαν κυρίες ολκής, το ρίχνουμε στο εθνικό σπορ, σουβλάκια, μπύρα, τσιγάρα, και κουτσομπολιό. Η Δέσποινα μου τηλεφωνεί, υπόσχομαι αύριο (σήμερα δηλαδή), να βρίσκομαι στο Άλσος στο Γουδί, στο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ (έχει και συναυλία Δεληβοριά, πώς να λείψω?). Παίρνω κι ένα μήνυμα, κάποιος με θυμήθηκε στη Σαμοθράκη, γελάω κρυφά….κι ας μην έχω ούτε μια μονάδα στο γ_μ_μ_νο το κινητό να του απαντήσω. Πλησιάζει 23.00….βρισκόμαστε στην είσοδο του Αμαρυλλίς…..τρώμε μια ουρά μεγαλύτερη…..ήδη σκέφτομαι να την κοπανήσω. Να μην μακρυγορώ, με τα κόπων και βασάνων, μπαίνουμε….τρίτο τραπεζάκι από το τέλος δεξιά, έρχονται και οι μπύρες, και η παράσταση αρχίζει.

Mamma, mamma, mamma, Mia………….όμορφη, ευχάριστη, γλυκιά, μουσική ταινία….(είμαι σίγουρη, ότι οι ειδήμονες θα έχουν βγάλει τα φτυάρια), με εκείνο το ελληνικό στοιχείο που αγαπώ,γυρισμένη κάπου στη Σκιάθο, το πρώτο νήσι που πάτησα και μάλιστα λαθραία το πόδι μου, κι έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια…

Ήταν τόσο όμορφο αυτό το Σαββατόβραδο, τόσο γλυκό κι ανέφελο, δροσερό στην ημισέληνο, μ’ αγιόκλημα και γιασεμί.

Και το χρειαζόμουνα. Αυτό το ασήμαντο Σαββατόβραδο, το μοναδικό ελεύθερο του Ιούλη, με βρήκε έτσι ξένοιαστα, στην κωμική μου καθημερινή τραγικότητα, να χαίρομαι αφάνταστα που κάποιος με έσπειρε σ’ αυτή τη γη.

Να ευχηθώ την Κυριακή που ζυγώνει( τι, κι αν ο χρόνος, τη διανύει ήδη),να με αποζημιώσουν τα νερά του Σουνίου, και ο Φοίβος Δεληβοριάς.

Και εις αύριον τα σπουδαία, λοιπόν!!!

Υ.Γ. Ήθελα να γράψω κι άλλα, αλλά η παρόρμηση δε μ’ αφήνει, να στολίσω το λόγο μου με πνεύμα και στοχασμό….μα τι θα αξία θα είχε αυτό το ιστολόγιο, αν δεν ήταν μια ωδή στην καθημερινότητα?

Η Λου της γειτονιάς σας

Βράδυ (Σαββάτου)!!!

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι
-μια ιαχή μακρυσμένη.
τ'αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη,
ψιθυρίζει και μένει,

τ'ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θά 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα
τα χαμένα όνειρά μου,

οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ'ουρανού τον καθρέφτη
στη ζωή μου τώρα όλη...

boomp3.com

Υ.Γ. Πωλείται Μελαγχολία. Πληροφορίες εντός!