Διάλογος ανάμεσα σε μένα και σε μένα!

Σου είπα :
- Λύγισα.
Και είπες :
- Μη θλίβεσαι.
Απογοητεύσου ήσυχα.
Ήρεμα δέξου να κοιτάς
σταματημένο το ρολόι.
Λογικά απελπίσου
Πως δεν είναι ξεκούρδιστο,
ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.
Κι αν αίφνης τύχει
να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς.
Η κίνηση αυτή δεν είναι χρόνος.
Θα ‘ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή,
νηφάλια αυτοεκθρονίσου
από τα χίλια σου παράθυρα.
Για ένα ΜΗΠΩΣ τ’ άνοιξες.
Κι αυτοξεχάσου εύχαρις
Ό,τι είχες να πεις,
για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια,
τις μνήμες, υδροροές των ερώτων,
την αλληλοκτονία των ωρών,
των αγαλμάτων τη φερεγγυότητα,
ό,τι είχες να πεις
γι’ ανθρώπους που σιγά σιγά λυγίζουν
το είπες.

boomp3.com


Υ.Γ. Κι έστειλα τούτο τον Ιούνη, στα τσακίδια!!!!!!!!

Αγάπη!!!

ΑΜΑ ΠΕΙΝΑΣ, το ξέρεις. Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου. ʼΑμα κρυώνεις το ίδιο. ʼΑμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί τι είναι η αγάπη; Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα. Είπε πως είναι κάτι σα φωτιά. Μα είναι; ʼΑλλος είπε πάλι, πως είναι δροσούλα, άλλος σα δοξαριά. Τι είναι, τέλος πάντων...Κι αν, πάλι , αγάπη είναι κ ά τ ι που το λένε "αγάπη", είναι αυτό η αγάπη;
Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;
Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος... Αν δεν τα’’ ακούσει κανείς... είναι κελάηδηγμα; Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού;
Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ’αυτό, και τα κάνανε θάλασσα. Αυτοί γι’ αγάπη!...Τα μωρά ξέρουν περισσότερα.

Ενα λουλούδι είπε: "Αγάπη; είμαι εγώ". Τρελένεσαι με τέτοια καμώματα. Ένας βαρκάρης θ’αφήσει τα κουπιά και θα σκουπίσει το κούτελό του. Δε θα ξέρει να πει τίποτα. Μπορεί α υ τ ό να είναι αγάπη; Μα είναι; Ποιός να του το πει;
Όσο έχεις κάτι μέσα σου και δε χρειάζεται να το πεις, το έχεις και ησυχάζεις. Σε καίει... Σε λιώνει... Εσύ το βλέπεις. Κι αντί να βάλεις τα κλάματα, το ρίχνεις στο τραγούδι. Είσαι μεθυσμένος και δεν έχεις πιεί ούτε στάλα!...


Μ. Λουντέμης

Απόσπ. "Ένα παιδί μετράει τα άστρα"

boomp3.com

Υ.Γ. Στριμώχνω τα περιούσια στο σακ βουαγιάζ, και φεύγω.

Τα λέμε σε πέντε μέρες.............

Ποιός φταίει?

Κυριακή 22 Ιουνίου….ώρα 10.30 π.μ

Φοράω το υπαλληλίκι, και κατεβαίνω τα σκαλιά της πολυκατοικίας. Βγαίνω έξω, βάζω τα γυαλιά ηλίου και ψάχνω να βρώ διέξοδο.Η Δεή, έχει μετατρέψει τη γειτονιά, σε Σεράγεβο….κάνουν λέει, έργα λόγω ενδεχόμενου blackaout. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια εικόνα…..σαν βιβλική καταστροφή, ένα πράγμα….είναι τρεις μέρες τώρα που υποφέρω. Πρώτα κόπηκε το τηλέφωνο (λες κι αν λειτουργούσε, θα έπαιρνε κανείς), μετά είναι αυτός ο ανυπόφορος θόρυβος…..τον ήχο του κομπρεσέρ, με ποια νότα να τον ντύσεις? Στο μπαλκόνι τρεις μέρες τώρα, δε μπορώ να βγώ….σκόνη, φασαρία, πανικός.

Βγαίνω με τα χίλια ζόρια στη Μεσογείων, μπαίνω στο λεωφορείο, δείχνω την κάρτα ΟΑΣΑ, και κάθομαι δίπλα από τον οδηγό. Σε χρόνο ανύποπτο, το δάκρυ κυλά…..ευτυχώς που φοράω τα σκούρα γυαλιά.

Ωραία Κυριακή, ωραίος μήνας! Αλλιώς τον οραματιζόμουνα…..

Δεν πάνε μέρες, που έφυγε εκείνος……έτσι απρόσμενα, ανεπαίσθητα, μα εγώ φταίω.

Τόσες μέρες….που αναθεμάτιζα εμένα,τη στάση μου απέναντι στα πράγματα, την εξέλιξή μου σε πέτρα, τόσες μέρες που δεν το ‘χα καταλάβει, τόσες μέρες που ήλπιζα, τόσες μέρες που με έπνιγε η ενοχή, τόσες μέρες που η θλίψη έγινε πίκρα πια.

Θα σε πάρω σε λίγο, μόλις παρκάρω…..μου είπε την τελευταία φορά που μιλήσαμε, έχουν περάσει μέρες πέντε, ακόμη ψάχνει να παρκάρει?

Μα δεν είμαι ξέμαθη, η Λου, έχω βιώσει τόσες φορές την απαξίωση…………!!!

Εξάλλου, να μην το ομολογήσω?

Φταίω!

Προχθές, θυμάμαι……μια ένεση αισιοδοξίας!!!

Ο Σπύρος (όχι ο Βλάχος), μου έφτιαξε λίγο τη τσακισμένη μου διάθεση. Θα σου τηλεφωνήσω το απόγευμα του είπα, το απόγευμα η Δεη αποφάσισε να βομβαρδίσει τους Αμπελόκηπους, χαλασμένο τηλέφωνο (λες κι αν λειτουργούσε, θα έπαιρνε κανείς). Δε μιλήσαμε……Το βράδυ βρέθηκα με τη Δέσποινα, στα Εξάρχεια……οι έφοδοί μας στην πλατεία σπανίζουν πια, γίνονται μόνο κάτι μέρες γλυκιάς μελαγχολίας…Ήταν όμορφη βραδιά!

Σάββατο, 21 Ιουνίου, 10.30 π.μ

Φεύγω για τη δουλειά…..έχω μια όψη πιο γλυκιά, πιο χαρούμενη….είμαι σχεδόν ξαλαφρωμένη. Περιμένω πως και πώς να δω το βαρδιολόγιο…..είναι που αυτή τη βδομάδα….έχω ζητήσει δυο μέρες άδεια, να φύγω…να βρεθώ στο χωριό, στη μάνα μου….έχω εξάλλου και σημαντική οικογενειακή υποχρέωση. Δυο μέρες άδεια?

Παίρνω τον πούλο!!!

Φταίω, βλέπεις….γιατί από την εργασία μου η επιχείρηση δεν βγάζει κέρδη...

Έχω κι άλλο αίμα, ακόμη, για να στύψει.

Οι επιβάτες, πάνε κι έρχονται, κι εμένα κοντεύει να μου στρίψει!

Σχολάω, μπαίνω στο ρημαγμένο μου σπίτι...κι εκεί...το αποκορύφωμα! Εκείνη με την οποία, συστεγάζουμε τα ονειρά μας, μου ρίχνει ένα φταίξιμο ακόμη. Άλλο ένα μαχαίρι στην πληγή.....

Φταις, μου λέει........Φταις!!!

Κυριακή 22 Ιουνίου….ώρα 10.30 π.μ

Σε χρόνο ανύποπτο, το δάκρυ κυλά…..ευτυχώς που φοράω τα σκούρα γυαλιά.

Φταιω……για όλα φταίω…..34 χρόνια φταίω!!!

Που τα πόδια μου είναι πρησμένα σήμερα, φταίω…..που τα νύχια μου ματώσανε, φταίω…..που όλο το κορμί μου πονάει, φταίω….που δε μπορώ να σταματήσω το δάκρυ, φταίω.

Που πήγε, εκείνο το γελαστό χοντρό παιδάκι, που ήμουνα? Πέθανε μέσα στη μήτρα της μάνας του…νομίζω.

Φτάνω στη δουλειά, νομίζω πως θα ξεχαστώ…..μα πως….φταίω. Κάποια στγμή, θέλω να πετάξω την αερολιμενική ταυτότητα και να φύγω…………ΝΑ ΦΥΓΩ!!!

Μα δε μπορώ…..η ψυχή μου έχει πιάσει πάτο…..η ηθοποιία μου, για τα παρατράγουδα…..επιβάτες και συνάδελφοι με κοιτούν με απορία…..κι ένα τηλεφώνημα…με κάνει να γελάσω…..από τη Διοίκηση.

- Θα κάνεις δυο ώρες υπερωρία?

Πόσο γέλασα, είναι έξι το απόγευμα, είμαι λίγο καλύτερα ( μήπως να αρχίσω να φταίω, και γι’ αυτό?)

Σχολάω, άλλο ένα ένσημο, στην υπηρεσία των άλλων, επικολλήθη!!!

Επιστρέφω, δεν κλαίω πια.

Κάθομαι στον υπολογιστή και γράφω…..πόσο όμορφα κύλησε αυτό το Σαββατοκύριακο…..ήθελα να γράψω κι άλλα, πιο μεγάλα λόγια, μα είμαι η Λου….κι έχω το nosce te ipsum.

Δε μ’ αρέσει να κλαίω…………..πιο πολύ…...βαρέθηκα να φταίω!!!!

Μου ΄ρχονται στο μυαλό οι σκέψεις της Αλκυόνης Παπαδάκη….(αυτή τη φορά, είπα να μην τις κλέψω)

Βαρέθηκα ν' ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ. Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός κι εγώ να κουλουριάζομαι στο πάτωμα. Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληρωμένους. Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου. Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά. Να βγάζω αθώους τους ενόχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί. Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες. Κι όμως... Όσες φορές είπα
"από Δευτέρα πάρ' το απόφαση αλλάζεις" γέλασε κάθε πικραμένος. Δε βαριέσαι. Το κακό είναι πως όλ' αυτά γίνονται
επειδή στο βάθος είμαι δειλή. Τα κάνω για να πιστέψω έστω και για λίγο
πως είμαι κι εγώ εδώ. Πως παίζω κι εγώ σ' αυτό το ντέρμπυ. Πάντως
όπως και να 'χει το ζήτημα
ένα πράμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ. Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση. Γουστάρω την τρέλα μου και περισσότερο την τρέλα των άλλων. Γουστάρω τ' αγόρια που έχουν κορδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ένα ματσάκι μενεξέδες. Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ' ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια. Μπορεί να είμαι μια δειλή
μια φευγάτη
μια επικίνδυνη
αλλά χαίρομαι αφάνταστα που κάποιος μ' έσπειρε σ' αυτή τη γη.

boomp3.com

Αύριο, θα μιλήσω με το διευθυντή….θα του πω, πόσο ανάγκη έχω αυτές τις δυο μέρες…να βρεθώ στη μήτρα της μάνας μου…..να αισθανθώ της λήθης τη μυρωδιά….ήδη κάνω πρόβες…θα τα κατεφέρω πιστεύω…..μόνο έναν παράγοντα δεν υπολογίζω…..ότι ΦΤΑΙΩ!!!

Υ.Γ. Συγνώμη που σας κούρασα…..συγνώμη σε όλους…..συγνώμη σε μένανε, που μ’ έχω ξεχάσει, ζωή είναι μάτια μου, ζωή, θα περάσει!!!!!!!!!!!!!!!

Βαλτετσίου 62

Δυο Πακιστανικής καταγωγής πλανόδιοι μουσικοί, ανεβαίνουν τη Βαλτετσίου, μια κιθάρα κι ένα ακορντεόν….να παίζει ΄΄σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία΄΄…..συζητώ με τη Δέσποινα, δεν τους δίνουμε και τη δέουσα σημασία.

Πάει κοντά ένας μήνας, που χώρισε η Δέσποινα τον Ηλία. Μια φίλη της, της πρόλαβε τα νέα…..τον είδε, λέει…..με μια άλλη στα γρασίδια.

-Θα μου το έλεγες, εσύ? Με ρωτάει….

-όχι, λυπάμαι….δε θα στο έλεγα, ποτέ!

Έτσι όμορφα, γλυκόπικρα…..κυλάει μια ελαφρά δροσερή βραδιά, ανακατεύοντας αναμνήσεις, γεγονότα, κεμπάπ και μπίρες…..δυο φίλες….αφημένες στην τραγική μας κωμικότητα, στο γνώριμο σκηνικό του αγαπημένου μας πεζόδρομου.

Δυο πλανόδιοι μουσικοί, κατεβαίνουν τη Βαλτετσίου. Μια κιθάρα, κι ένα φτηνό σαξόφωνο…..στους ήχους του ΄΄La cucaracha΄΄ πλησιάζουν το τραπέζι μας.

Είναι οι ίδιοι, γελαστοί Πακιστανοί….απλά το ακορντεόν, έγινε σαξόφωνο…..Βάζουμε τα γέλια, γελάνε κι εκείνοι, βγάζουμε τα πορτοφόλια μας…..η ζωή είναι ωραία!

Είναι περασμένα μεσάνυχτα, φεύγουμε. Πάνω στο παπί, στο δρόμο για Αμπελόκηπους, η Αθήνα έχει μιαν όψη μαγική, και ο αέρας μας ποτίζει με ελευθερία…η ζωή είναι ωραία!

boomp3.com

Υ.Γ. Σπύρο, συγνώμη που δε σου τηλεφώνησα χθες, αλλά η Tellas έπαιζε τα γνωστά της παιχνίδια.

Εποικοδομητική Αυτοκριτική

Η αδυναμία μου,

ήταν το αίσθημα της ανωτερότητας μου

Αυτό το ξεπέρασα

Τώρα είμαι τέλειος

Erich Fried

boomp3.com

Γέλασε η Λου, υπέροχα μονάχη!!!!

Η θλιμμένη πουτάνα της ζωής του!!!

boomp3.com

Για τον Χρήστο!!!

Αμυδρά θυμάμαι το μέλλον, με μάτια τυφλά, πεντακάθαρα.
Χτες θα είναι όμορφα, όπως ήταν αύριο και μεθαύριο.
Το υπέροχο σκοτάδι του ήλιου πάγωνε την καρδιά μου και καιγόμουν.
Έπεφτα τότε ψηλά για να ζήσω.
Δεν μου μιλούσες κι εγώ σε άκουγα
Ήξερα πως θα έρθεις και δεν περίμενα.
Σαν την πικρή γεύση της ζάχαρης γελούσα δυστυχισμένη.
Δεν θα με μισήσεις ποτέ όσο σ'αγάπησα.
Όταν έκλεισα τα μάτια και ξύπνησα, φοβήθηκα θαρραλέα.
Σε είδα ξανά δίπλα μου και το κατάλαβα.
Έφυγες.

Επιπόλαια ώριμος συνέχισες.
Οπισθοχωρώντας πάντοτε εμπρός,
ανάπηρα παντοδύναμος
έσερνες το φορτίο αγκομαχώντας ανάλαφρα.
Κι εγώ υπήρχα όπως ο Θεός.
Άνοιξα τα μάτια τότε για να μην ξαναδώ ποτέ πια.
Άνοιξα το στόμα κι άρχισα να σιωπώ στεντόρια.
Εγώ είσαι, εσύ είμαι.
Ρομαντικά χυδαίοι σε ένα δαιδαλώδη μονόδρομο.
Το πάντα που ποτέ δεν υπήρξε.
Ήμουν απόλυτα σίγουρη γι'αυτό αμφέβαλλα.
Το φθινόπωρο...
που τα λουλούδια ανθίζουν...
Επέστρεψες.

Ο καθρέφτης

-Γειά σου φίλε..

-μπά,μπά..στις ομορφιές σου είσαι σήμερα

-καιρός να ομορφύνω και γώ καθρεφτάκο μου..

-να ομορφύνουμε θέλεις να πείς ραμολιμέντο..

-έστω κι έτσι,το ίδιο δεν είναι?

-τίποτα δεν είναι ίδιο στη ζωή φιλάρα..

-μα τι μου λές,αφού εσύ είσαι..εγώ..

-έτσι νομίζεις δηλαδή?

-φυσικά

-λάααθος,εγώ ειμαι ένας απλός καθρέφτης…

-και τι σημασία έχει,αφου σ εσένα βλέπω εμένα..

-σ αυτό έχεις δίκηο,αλλά εγώ δεν μπορώ να δω τρισδιάστατα..

-δηλαδή?

-να μωρέ,αυτός που είσαι εσύ κι αυτό που είμαι εγώ, βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά..

-μα τί ¨¨διαφορετικά¨¨ μου τσαμπουνίζεις?

-είναι πολύ απλό,γύρισε το κεφάλι σου δεξιά,τί βλέπεις?

-δεν βλέπω σ εσενα εμένα,αλλά το παράθυρο..

-εγώ όμως σε βλέπω εσένα που βλέπεις το παράθυρο,αλλά δεν βλέπω το παράθυρο..

-και τι βλέπεις τότε δικέ μου?

-βλέπω την άκρη της κορνίζας μου στα δεξιά..

-και πως γίνεται αυτό?

-μα περιορίζομαι σε δύο διαστάσεις κουτέ,ενώ εσύ σε τρείς !

-τότε είμαι τυχερός εγώ και όχι εσύ στην προκειμένη περίπτωση

-για γύρισε και κοίταξε με στα μάτια..

-σε κοιτάζω εαυτέ μου και λοιπόν?

-εσύ μεν ζεις τρισδιάστατα αλλά εγώ δεν πεθαίνω ποτέ

-μα αφού εσύ είσαι εγώ..

-πρίτς,πάλι τα ίδια θα λέμε?Εγώ είμαι ένας απλός καθρέφτης και τίποτα περισσότερο

-όμως με βλέπω μέσα σ εσένα και μάλιστα σου χαμογελώ αυτή την στιγμή

-και γώ σου χαμογελώ,αλλά ως πότε?

-υπάρχει χρονοδιάγραμμα δηλαδή?

-φυσικά,όχι για μένα αλλά για σένα

-δηλαδή εννοείς ότι κάποτε δεν θα μπορώ να βλέπω εμένα μέσα απο σένα?

-ακριβώς,γιατί θα είσαι πλέον.. νεκρός

-ενώ εσύ θα ζείς δηλαδή?

-ακριβώς φιλάρα, εγώ θα εξακολουθώ να ζώ έστω και χωρίς εσένα μέσα απο μένα

-αν όμως σε κάνω χίλια κομμάτια..?

-θα ζώ μέσα απ τα κομμάτια μου

-και πως γίνεται αυτό?

-γιατί σε κάθε κομμάτι μου θα καθρεφτίζεται κάτι ..

-ενώ εγώ αν γίνω χίλια κομμάτια..

-άει στα κομμάτια μ έκανες και γέλασα..

-τώρα όμως θα με δείς διαφορετικό !

-ααααα δεν θέλω τέτοια, γιατί κατσούφιασες ?

-με προβλημάτισες

-επάνω σε τι φιλαράκο?

-που δεν θα βλέπω εμένα μέσα από σένα,όταν θάρθει η ώρα μου..

-μα και πρίν απ την ώρα σου,δεν θα βλέπεις εσένα μέσα από μένα..

-μα αφού θα είμαι ζωντανός,γιατί ναμη βλέπω εμένα μέσα από σένα?

-γιατί απλά δεν θα αντέχεις να βλέπεις εσένα μέσα από μένα..

Μια βδομάδα πέρασε

Ψάχνω να βρω μια αφορμή, για να με συγχωρήσω……κι όμως δε μπορώ.

Ίσως και να μη θέλω.

Μα…..τι σημασία έχει πια….

Πέρασε όποτε θες, οι γόβες είναι άθικτες στο κουτί!!!

boomp3.com

ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣAΣ ΜΙΛΑΩ ! ( ακούστε με λίγο ...)

Hταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά αυτό που τον διαφοροποιούσε ήταν ο τρόπος σκέψης του: πίστευε ότι δεν υπάρχει αγάπη. Είχε αποκτήσει μεγάλη εμπειρία προσπαθώντας να βρει την αγάπη και είχε «μελετήσει» τους ανθρώπους γύρω του. Οπου και αν πήγαινε αυτός ο άνθρωπος συνήθιζε να λέει ότι η αγάπη είναι μία επινόηση των ποιητών, μία επινόηση των θρησκειών για να χειραγωγούν τον αδύναμο νου των ανθρώπων για να τους κάνουν να πιστεύουν, να τους ελέγχουν.
Ελεγε ότι η αγάπη μοιάζει με ναρκωτικό, μας «φτιάχνει», αλλά δημιουργεί μία ισχυρή ανάγκη. Μπορούμε να εθιστούμε στην αγάπη, αλλά τι θα συμβεί όταν πάψουμε να παίρνουμε την καθημερινή μας δόση; Συνήθιζε να λέει ότι οι περισσότερες σχέσεις μεταξύ εραστών μοιάζουνε με τη σχέση ανάμεσα σ’ έναν τοξικομανή και στο άτομο που τον προμηθεύει. Αυτός με τη μεγαλύτερη ανάγκη μοιάζει με τον τοξικομανή και αυτός με τη μικρότερη με τον προμηθευτή. Αυτός με τη μικρότερη ανάγκη ελέγχει όλη τη σχέση. Ο εξαρτημένος, αυτός που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη, ζει μέσα σε διαρκή φόβο μήπως και τον αφήσει ο άλλος με αποτέλεσμα να γίνεται ιδιαίτερα κτητικός. Γίνεται ζηλότυπος και απαιτητικός εξ’ αιτίας το φόβου του.
«Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν αγάπη δεν είναι παρά μια σχέση φόβου που βασίζεται στον έλεγχο» συνήθιζε να λέει.
Επειτα μια μέρα καθώς περπατούσε στο πάρκο, είδε καθισμένη σ’ ένα παγκάκι μια όμορφη γυναίκα να κλαίει. Αισθάνθηκε περιέργεια. Αφού κάθισε δίπλα της τη ρώτησε αν μπορούσε να τη βοηθήσει. Η έκπληξή του ήταν πολύ μεγάλη όταν η γυναίκα του είπε πως κλαίει επειδή ανακάλυψε ότι δεν υπάρχει αγάπη. Εμοιαζαν πάρα πολύ και γρήγορα έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Ηταν μια υπέροχη σχέση, υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός και ποτέ δεν αποπήρε ο ένας τον άλλον. Ηταν ευτυχισμένοι, δεν υπήρχε φθόνος ή ζήλια, δεν υπήρχε έλεγχος ή κτητικότητα και η σχέση τους ολοένα και εξελισσόταν.
Τότε ο άνδρας σκέφτηκε «ίσως αυτό που νιώθω γι’ αυτήν να είναι αγάπη. Αλλά είναι τόσο διαφορετικό απ’ ό,τι έχω νιώσει στο παρελθόν. Δεν είναι αυτό που λένε οι ποιητές ή οι θρησκείες γιατί δεν είμαι υπεύθυνος γι’ αυτήν. Δεν περιμένω κάτι, δεν παίρνω κάτι απ’ αυτήν, δεν έχω ανάγκη να με φροντίσει, απλώς περνάμε υπέροχα μαζί. Ισως τελικά να υπάρχει αγάπη αλλά δεν είναι αυτό που νομίζουν όλοι». Ηταν μεγάλη η έκπληξή του όταν διαπίστωσε ότι το ίδιο σκεφτόταν και αυτή.
Εξακολουθούσε να υπάρχει σεβασμός, συμπαραστεκόταν ο ένας στον άλλον και η αγάπη ολοένα και άνθιζε. Μία νύχτα συνέβη ένα μεγάλο θαύμα. Εκείνος κοιτούσε τα αστέρια και βρήκε το πιο όμορφο απ’ όλα και η αγάπη του ήταν τόσο μεγάλη που το αστέρι άρχισε να κατεβαίνει από τον ουρανό κα σύντομα βρέθηκε στα χέρια του. Τότε συνέβη ένα δεύτερο θαύμα και η ψυχή του ενώθηκε με εκείνο τ’ αστέρι. Ήταν απίστευτα ευτυχισμένος και ανυπομονούσε να πάει στη γυναίκα και να εναποθέσει το αστέρι στα χέρια της για να της αποδείξει την αγάπη του.
Μόλις ακούμπησε τ’ αστέρι στα χέρια της εκείνη δίστασε για μια στιγμή. Αυτή η αγάπη ήταν συγκλονιστική και εκείνη τη στιγμή το αστέρι έπεσε από τα χέρια της και διαλύθηκε σε εκατομμύρια κομμάτια.
Τώρα υπάρχει ένας ηλικιωμένος άνδρας που γυρίζει τον κόσμο και ορκίζεται ότι δεν υπάρχει αγάπη. Και υπάρχει και μία όμορφη ηλικιωμένη γυναίκα στο σπίτι που περιμένει έναν άνδρα κλαίγοντας για τον παράδεισο που είχε στα χέρια της και σε μια στιγμή αμφιβολίας τον άφησε να χαθεί. / THE END .

Υ.Γ. Θα είμαι πάντα κλέφτρα......κι ας μη το θέλησα ποτέ!!!

Τα Τριζόνια και ο Αναρχικός Τραπεζίτης

Αυτό το σαβατοκύριακο, αλλιώς το ονειρευόμουνα……

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Τριζόνια,

Να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος…..

Εκεί ονειρεύομουνα να βρεθώ το Σάβαττο, στο μικρό νησάκι του Κορινθιακού, μακριά από τους ΄΄άλλους΄΄, να γίνω η ΄΄εγώ΄΄ και όχι η ΄΄άλλη΄΄……η αλήθεια είναι ότι το ΄χα δέσει σκοινί κορδόνι….ότι θα ΄μαι εκεί….στο νησί που προ ολίγων ημερών έμαθα ότι υπήρχε….και που μου τάξανε ταξίδι να με πάνε…..εμένα την ταλαίπωρη νεοειλώτισσα….

Ηταν Σάβατο, η μέρα κύλησε διαδικτυακά……καθάριζα την ψυχή μου,απέναντι στην σπουδαία ποιήτρια, που έκλεψα……..ώσπου έλαβα άλλο ένα mail, από αυτά τα αναπάντεχα…..Ένα από τα μελλοντικά θύματά μου, ο φερόμενος ως Αναρχικός Τραπεζίτης, διευθυντικό στέλεχος της τράπεζας που έχω βάλει στο μάτι…..μου έστειλε μήνυμα…..εξηγώντας μου πως θα κάνω την τέλεια ληστεία……Έτσι ξεκίνησε ο γραπτός μας διάλογος…..κάτι σαν chat μέσω του ιστολογείν….

Αλληλογραφία λοιπόν, με δυο ΄΄θύματα΄΄………βρε τι σου κάνει ο κυβερνοχώρος…..

Η Κυριακή με βρήκε στο Σχοινιά, να κολυμπώ…..αναπολώντας τις αγέννητες αναμνήσεις από τα Τριζόνια…..ήταν που το χα βάλει αμέτι μωχαμέτι…..απόγευμα στο σπίτι της ξαδέρφης…..δοκιμάσαμε τις αντοχές μας στη μπιρίμπα…και το βράδυ σπίτι να τσακώνομαι με τους ΄΄άλλους΄΄ που είχαν το θράσσος να αρρωστήσουν και δε με πήγανε στα Τριζόνια…….ο Αναρχικός Τραπεζίτης ξαναχτύπησε, ζητώντας μου να του τηλεφωνήσω….για να με βοηθήσει στη ληστεία.

Ήρθε και η Δευτέρα….έπειθα τον εαυτό μου, ότι δεν είμαι αναγκασμένη να ομολογήσω….ότι είχα άδικο……..που φέρθηκα σαν κακομαθημένο παιδί, που δεν τα είδε τα Τριζόνια…..και με έπεισα…..Έκανα ένα σέρβις στο κομμωτήριο….βάφοντας τα μαλλιά μου μπορδοροδοκόκκινα…..έκανα την καθιερώμενη επίσκεψη στα Hondos Center…..λίμαρα τα νύχια μου….σαν έτοιμη από καιρό για πόλεμο…..γύρισα και μόλις ξέσπασε η μπόρα….αποκοιμήθηκα…..ξεφυλλίζοντας τα ονειρά μου…..

Τόσο απολαυστικό ήταν το μοναδικό τριήμερο του Ιούνη του 2008…..

Σήμερα, Ξύπνησα στις 2:00 τα χαράματα…..πήρα το δρόμο για τη φάμπρικα…..πήγα…..κόλλησα ένα ακόμη ένσημο (αλήθεια, είναι απαραίτητο?), γύρισα και διάβασα το μήνυμα στον υπολογιστή.

……………

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΘΩΣ ΠΡΕΠΕΙ (ΤΡΑΠΕΖΑ) ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΟΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΩ ΚΟΣΜΟ (ΕΣΕΝΑ),

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ!!

………………

Ο Αναρχικός Τραπεζίτης

Απλά ένα τηλέφωνο………να του τηλεφωνήσω?

Κοιμήθηκα, ξύπνησα, χάζεψα τις ειδήσεις….η Ισπανία προηγείται 4-1, οι σεισμολόγοι διαρυγνείουν τα ιμάτια τους, κάποιοι απήγαγαν το βιομήχανο, εγώ ακούω jazz, ηπειρώτικη…..περιμένω να δω την Εθνική.....απαντώ γραπτά και πάλι στον Αναρχικό Τραπεζίτη……και γελάω κρυφά με εσάς που διαβάζετε τώρα τα χαζά μου……άντε να βγάλετε άκρη……κι όμως πόσες φορές με κάνατε να κλάψω!!!!

Σας ασπάζομαι

Λου

Βρέχει!

Κατι ακουω.
καποιος μου χαλαει την ηρεμια!
και τι εγινε που ειναι ο θεος;
δηλαδη σε αυτον δε μπορω να τα χωσω;
εγω τον ενοχλησα την ωρα που ταξιδευει μεσα του;
αυτος γιατι το κανει;
δε του φτανει που παιζει με τους δικους του ορους,
δε με αφηνει και στην ηρεμια μου..
κατι ακουω.
καποιος μου μουτζουρωνει τη στιγμη μου!
κ τι εγινε που ειναι ο θεος;
δηλαδη σε αυτον δεν μπορω να πω αληθειες;
ρε δεν με νοιαζει που εσυ φοβασαι μη σε απολυσει..
θα του σκασω την παραιτηση στα μουτρα!
αρκει να με αφησει στη ηρεμια μου.
κατι ακουω.

βρεχει..

Υ.Γ. Στον φίλο Μονσεράτ , ένα μικρό ευχαριστώ για τις όμορφες φωτογραφίες που μου έστειλε!!!

Χριστίνα Σαββατιανού

Παρασκευή 6 Ιουνίου, γύρω στι; 9:30 π.μ…….ένας φριχτός πόνος στη πλάτη με καλημερίζει….ξέρετε από εκείνες τις στιγμές που αναφωνείς ‘’ Να ζει κανείς,ή να μη ζει’’….Ωραία ξεκίνησε η μέρα…..Μετά κόπων και βασάνων….σέρνω το πονεμένο σώμα μου στην κουζίνα….φτιάχνω έναν πικρό δυνατό καφέ, ανάβω ένα τσιγάρο…κι ανοίγω το pc…..γιατί παρά το προσωπικό μου δράμμα…οφείλω σαν blogger με οικολογικές ευαισθησίες…..να γράψω κάτι για το περιβάλλον.

Ένα mail με παραξενεύει

αγαπητή Λου, ωραία τα κλεμμένα αλλά η αναφορά στους ποιητάδες ειναι τιμή για τις στιγμές που μας χαρίζουν... ή για τις στιγμές της ζωής τους που έφεραν τις λεξούλες ετσι αντάμα και φτιαξαν το λιγο ή το πολύ που μας στάθηκε στο ματι...

σε ευχαριστώ που θα βάλεις το όνομα της ποιήτριας στο ποστ με το ποιημα... ή έστω το λινκ που βρήκες το σύνδεσμο...

ΓΙΑΤΙ...

Χριστίνα Σαββατιανού
Η "ποιήτρια"

Δε νοιώθω πια τον μυικό τον πόνο……Λου, σκέφτομαι, τη γάμησες.

Προβληματίζομαι, γυρνώ πίσω το χρόνο……ξανακοιτάζω την ανάρτηση μου…προσπαθώ να θυμηθώ….από που το βούτηξα….ενώ σε εύλογο χρόνο, βάζω το όνομα της ποιήτριας στην ανάρτηση….έχοντας την άφεση….ότι είχα φροντίσει από πριν να ελαφρύνω τη θέση μου, διαλαλώντας την ιδιότητά μου.

Και με αλλαζονική ταπεινότητα, απαντώ στη Χριστίνα.

Ακολουθεί ένας γραπτός διάλογος….προς επίλυση των παρεξηγήσεων….Η Χριστίνα Σαββατιανού ….με έχει ήδη αθωώσει (όπως με αθώωσε στα πρώτα ιστολογικά μου βήματα, η Lucy των άγριων λουλουδιών), σκέφτομαι τι ωραίο είναι…..να σπαταλώ το χρόνο μου…στο ιστολογείν, πόσο πιο όμορφα γέμισε το χρόνο μου η Tellas και η Hewlett-Packard, τι όμορφους ανθρώπους έχω γνωρίσει……ένω η Τατιάνα μεταδίδει καρέ καρέ την ταφή του Σεργιανόπουλου.

Είναι βράδυ, δεν πόσταρα για το περιβάλλον. Φοράω τη στολή, μπαίνω στο λεωφορείο, παίρνω το δρόμο για τη φάμπρικα. Ο πόνος ξαναρχίζει….Η αλήθεια είναι ότι αποφεύγω τα χάπια…..κι όμως ένα mesulid…..και μια πολυθρόνα μασάζ…..αποδυκνείουν τις θαυματουργές τους ιδιότητες.

Σχολάω….σα χαζό το πρωί….κοιτάζω έξω από το σταθμαρχείο, την αφίσα της ΔΑΣ….(Δημοκρατική Αγωνιστική Συσπείρωση) των λεωφορείων , που τα χώνει σε κυβέρνηση, Οασα, ΕΘΕΛ……για την αθλιότητα των δρόμων, τη μηδενική συντήρηση των οχημάτων κ.λ.π κ.λ.π…..Πάλι λεφτά θέλουνε….συλλογίζομαι.

Δεν έχουμε προλάβει, να βγούμε στη Μαραθώνος. Σκάει λάστιχο…..Είμαι άυπνη, είναι 6:30 το πρωί…..κρυώνω…έξω στην Αττική Οδό….και περιμένω να με μαζέψουν….Σκέφτομαι το δίκιο των οδηγών…..σκέφτομαι το δίκιο της Χριστίνας…..σκέφτομαι τη δική μου στάση στα πράγματα…..σκέφτομαι ότι όλα πάνε κατά διαόλου…..κι όμως η πρωινή αύρα….μου δείχνει πόσο όμορφη είναι η ζωή…..ακόμη κι όταν είσαι κλέφτρα!

Σας ασπάζομαι

Λου

Ο μπαμπάς τρελαινόταν ν’ ακούει Πέτρο Λούκα!

-Ποια η πρωτεύουσα του Ισημερινού?

-Το Κίτο, μπαμπά.

- και της Ουρουγουάης?

- Το Μοντεβιδέο, μπαμπά…

-Ποιοι είναι οι κακοί?

-Οι Αμερικάνοι, μπαμπά?

- Και οι καλοί?

-Οι Σοβιετικοί….

Και κάπως έτσι….μεγάλωνε η Λου…..που αντί να αγωνίζεται για το δικαίωμα στη Bibibo…..άκουγε τις θύμησες της Λατινικής Αμερικής του μπαμπά….τις ιστορίες για το Μανδράς, τ’ Άλγέρι και το Σφαξ…..και φώναζε ΄΄Χαιρε Ντιέγο Μαραντόνα, Ζήτω ο Φιντέλ, Γειά σου ρε Καντάφι΄΄

Με τις μπούκλες και τα ροζ? Ουδεμίαν σχέση η Λου…..Το ροζ λερώνει εύκολα….και το μαλλί γουλί…..πάντα ευάλωτη στην ψείρα.

Καλή μαθήτρια….έλεγε στον μπαμπά ο δάσκαλος….βοηθήστε τη…κι έτσι ο μπαμπάς τη μάθαινε να μη χειροφιλεί τους τράγους…..κι αντί για τα πόστερς του Ρομπ Λόου, της χάριζε μια φωτογραφία του Τρότσκι….και της μιλούσε για το Μανδράς, τ’ Άλγέρι και το Σφαξ…..ενώ ο ίδιος τρελαινόταν ν’ ακούει Πέτρο Λούκα…

Και ήθελε ο μπαμπάς, η κόρη να ΄ναι κόκκινη….γιατί ναι μεν, ο ίδιος ψήφιζε Ανδρέα….το παιδί όμως? ΄Ετσι για να ξορκίζει τις τύψεις του…..γιατί έπρεπε το Πασόκ να κυβερνήσει…..έκανε τη Λου, ΄΄κόκκινη Ρόζα΄΄….κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά….εξάλλου ήταν μικρή η Λου, για να ψηφίσει ακόμη…και όταν μεγάλωσε και της δώσανε εκλογικό βιβλιάριο….δεν υπήρχαν Σοβιετικοί…..ούτε Ανατολική Γερμανία…..πάει και ο Τσαουσέσκου….άσε που στη Ψωροκώσταινα ήταν νωπές οι μνήμες του ΄89…των κόκκινων, και του Κόκκινου….κι έτσι πράσινη και η Λου….τώρα πια…που είχε λόγο στα πράγματα.

Κι εξημέρωσε ωραία πρωία….και η Λου….πέρασε το κατώφλι της ΑΣΟΕΕ…κι ενώ στην αρχή απόρησε ο μπαμπάς…μιας και ονειρεύοταν να τη δει δασκαλίτσα…..έπειτα, αφού ρώτησε κι έμαθε….δεν του κακοφάνηκε….να δει την κορούλα του, Λέκτορα στο Μ.Ι.Τ.

Η Λου όμως είχε άλλα σχέδια….και ως συνειδητοποιημένη αντάρτισα της πορδής, με τα λεφτά του μπαμπά….επένδυσε στην πλατεία Εξαρχείων…έκανε την διδακτορική της διατριβή της στην Ινδική Κάναβη, εντρύφησε στην Σωτηρία Λεονάρδου, βγήκε στην παρανομία τα δύσκολα χρόνια του Παπαθεμελή, στην οργάνωση του Μπιζάρ της Αγίου Μελετίου…ξεφύλλιζε και ολίγον από Προυντόν, για να έχει άποψη…..κι εξαργύρωνε τις επιταγές του μπαμπά…..ψηφίζοντας τους Πράσινους…..και ακούγοντας ενίοτε Πέτρο Λούκα.

Και κάποια στγμή ξύπνησε η Λου….από το ονειρικό ταξίδι στο Μάτσου Πίτσου….ξύπνησε κι ο μπαμπάς….την απείλησε με διακοπή του εμβάσματος….και τι να κάνει….γράφτηκε στον κλάδο των ΄΄σύγχρονων δουλοπάροικων΄΄….το ψέμα είχε τελειώσει. Αρρώστησε η Λου από μικροαστισμό….βαριά….αλλά ο μπαμπάς δεν το θεωρούσε αυτό ασθένεια.

Κι ενώ βάδιζε στο δρόμο του ΄΄καθωςπρέπει΄΄…..βάζοντας η ίδια μπάρα στο ΄΄καθωςθέλει΄΄, έγινε το θαύμα. Εκείνο το ατύχημα….και η περιπλάνησή της για κάνα δεκαήμερο σε εκείνο το γκρίζο τούνελ…όπου ο χρόνος δε κυλάει….ήταν το γιατρικό. Επέστρεψε στο κόκκινο η Λου, με ολίγον πάντα από Προυντόν…..έδωσε ιδεολόγικο υπόβαθρο στην κλοπή και τη δολιοφθορά….με κουκούλα την τέχνη του θυληκού….και ξαναετοιμάζει τα μπαγκάζια της για το Μάτσου Πίτσου….(άσε πια…που το πήρε απόφαση και ο μπαμπάς).

Κι όσο κι αν πληγώνεται, γιατί πιθανότατα η Λου να μη ντυθεί νυφούλα….βάλθηκε η Λου, βλέπεις να αμφισβητήσει αυτό που ούτε η Τρίτη Διεθνής δεν αμφισβήτησε, τον θεσμό της Οικογένειας……..εντούτοις….ακόμη την αγαπάει ο μπαμπάς…ενώ εκείνη ανταποδίδει, ακούγοντας ενίοτε Πέτρο Λούκα.

Υ.Γ. Η γιορτή του Πατέρα είναι την 3^η Κυριακή του Ιούνη….αλλά δεν βαστώ να περιμένω.Μπαμπά, μου ‘χεις λείψει…..μετράω τις μέρες, να ‘ρθω να σε δω…