Κυριακή 28 Σεπτέμβρη, πουρνό πουρνό, με ένα τζινάκι, σαγιονάρα, και λεπτό πουκαμισάκι, καταφθάνω στο Ελ. Βενιζέλος (αυτή τη φορά σαν πελάτης), αντικρύζοντας μια συνεφιασμένη Αθήνα. Μα εγώ, άλλη πόλη άφησα πίσω.
Από την Κύπρο, λοιπόν……
Το νησί της Αφροδίτης, το επισκέφτηκα πρώτη φορά, πριν δυό χρόνια.Θυμάμαι, ήταν βράδυ, πηγαίνοντας προς Λευκωσία, όταν αντίκρυσα την τεράστια φωταγωγημένη σημαία, με το μισοφέγγαρο, στον Πενταδάκτυλο. Μια εικόνα, ανεξίτηλη στη μνήμη, μια εικόνα που πονάει. Γνώρισα τότε την πόλη, τη μόνη διχοτομημένη στον κόσμο, βόλταρα στην πράσινη γραμμή, είδα το σπίτι του θείου μου, στη νεκρή ζώνη, ένα σπίτι νεόδμητο το ’74, που το βλέπεις να σαπίζει, σε απόσταση λιγότερη των 100 μέτρων, μα δε μπορείς να πας, και με ποικίλα συναισθήματα, την πικρία από τη μια, και τη θλίψη, για όσα συνέβησαν σε τούτο τον τόπο, ίσως και μια προπατορική ενοχή, γιατί είμαι Καλαμαρού, και φέρω ευθύνη για την εισβολή, τι κι αν γεννήθηκα ένα μήνα μετά, και από την άλλη, την απορία, τόσος συσσωρευμένος πλούτος, μια μικρή Αγγλία….κάπου στην Ανατολή. Ξέκλεψα τότε, μια δυο μέρες, και πετάχτηκα στη Λεμεσό, σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα,……ορκίστηκα να ξαναπάω.
Κύπρος 2008.
Φτάνω στην μόνη κομμουνιστική ευρωπαική χώρα, στις 8.00 το πρωί , Σάββατο 20 Σεπτέμβρη. Δεν είναι σκόπος μου, να περιηγηθώ το νησί, μόνο να αράξω στο σπίτι δίπλα στη θάλασσα, και ίσως μια βόλτα στην Πάφο, που έχω ακούσει τα καλύτερα.Η νίκη της Ανόρθωσης επί του Ολυμπιακού, με έκανε να σκαλίσω λίγο και πληροφορίες για την Αμμόχωστο, την νεκρή πόλη, μα δεν θα πάω, συλλογίζομαι, θέλω μόνο να ξεκουραστώ.
Τελικά, ένα άρτιο οδικό δίκτυο, σε ένα κράτος που απέχει παρασάγκας από την Ψωροκώσταινα, και οι φιλόξενοι ‘’κουμπάροι΄΄ που θέλουν να με τιμήσουν, γιατί τους επισκέφτηκα, με κάνει να αλλάξω γνώμη.
Πάφος, Λάρνακα, Αγία Νάπα, Παραλίμνι, Δερύνεια, αντικρύζω σε απόσταση 3-4 χιλιομέτρων και τη στοιχειωμένη Famagousta. Η καρδιά μου πονάει, οι οικοδεσπότες μου, πιο σκληροί, βαρέθηκαν πια, μια πίκρα μόνο, και να βρεθεί λύση. Πιστεύουν, ότι θα βρεθεί λύση, σύντομα. Ο Χριστόφιας διαπραγματεύεται στην Νέα Υόρκη.Βολτάροντας με τις πολύτελεις bmw και mercedes τους, τρώγοντας σε επαύλεις , και πίνοντας ποτά σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία, καταφέρνω να τους σκαλίσω μνήμες του ’74.
Βλέπεις το χωριό μου? Μου λέει η Μαρούλα….είναι κάτω ακριβώς από την τούρκικη σημαία, στον Πενταδάκτυλο. Πήγα το 2003, συνεχίζει, στο σπίτι μου, έμενε μια οικογένεια, καλοί άνθρωποι, μας καλέσανε να πιούμε καφέ και να φάμε, πώς να πάω σπίτι μου, σαν καλεσμένη? Δεν πήγα…..
Η Μαρούλα μου έδειξε, και έναν τούρκικο μαχαλά στη Λάρνακα, στην περίφημη παραλία των Φοινικούδων.Μετά την εισβολή,οι Τουρκοκύπριοι εκδιώχθηκαν από εδώ, και ήρθαν πρόσφυγες από τα κατεχόμενα.Απορώ, οι Ελληνοκύπριοι σ΄αυτό τον μαχαλά, δεν πειράξανε τα ονόματα των οδών, το τζαμί δεν γκρεμίστηκε, απλά χτίσανε λυόμενα, πιστεύουν ότι κάποτε θα γυρίσουν οι Τουρκοκύπριοι, όπως κι εκείνοι, στα μέρη που γεννήθηκαν.
Ιστορίες, πολλές, συγκινητικές……κάτι όμως που βίωσα, και με στιγμάτισε όσο τίποτε άλλο, ήταν η ανυδρία. Η Κύπρος διψάει…………οχτώ μέρες στο νησί, βιώνοντας αυτή την δίψα….βλέποντας το όρος Τρόοδος, να ξερένεται……καταναλώνοντας όσο μπορούσα, λιγότερο νέρο. Bentley, Rols-Roys, τεράστια και πολυτελή ξενοδοχεία, και σπίτια, μα το νερό είναι χρυσός…………
Η Πέτρα του Ρωμιού, τα διάσπαρτα αρχαιολογικά μνημεία…………..ναι, η Κύπρος είναι ελληνική, σκέφτομαι.
Τόσα πολλά, να δεις, να νοιώσεις, να ζήσεις, μα μην καταντώ κουραστική……………..
Έφτασα χθες, έχοντας πλήρη άγνοια, για τα ελλαδικά δρώμενα…………..και με εκείνα και με τούτα, βρέθηκα από την Τσίπρο, στον Τσίπρα, στο φεστιβάλ της νεολαίας Συνασπισμού. Δεν παρέλειψα να αστειευτώ με τον Αλέξη, ήπια κι ένα ποτάκι σε ένα αναρχοκαφενείο στα Εξάρχεια, και σήμερα πουρνό πουρνό, γέμισα το ψυγείο μου, πλήρωσα τους λογαριασμούς,σιδέρωσα την στολή, κι είπα να γράψω και κάτι, σαν blogger με ευαισθησίες, που αυτοπαινεύομαι.
Αύριο, δουλεία……………ο Ναπολέων μου έγραψε για τα καλά της εργασίας…………μα εγώ επιμένω, ΄΄εκτίω την ποινή μου στο Ελ.Βενιζέλος’’…………άραγε. θα ελευθερωθώ ποτέ?
Καλό σας βράδυ!!!!!!!!!
