"Μαζί".

Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το "εμείς".
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο "εγώ".
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του "εσείς".
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες
"Αυτός! Αυτός!"
Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
Τι φταις!

Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου,
θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε.
Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου
(θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; )
"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική.
Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα
να σου χρειαστεί. Πολλά φιλιά.

''Προσάγεται αυθημερόν εις τους τηλεανακριτάς''

Ήθελαν να φωτίσουν την Αλήθεια

Την έστησαν λοιπόν

εμπρός σε πολλαπλά ευήλια τηλεπαράθυρα

Το πολεμικό σήμα των τίτλων έναρξης ούρλιαξε

και οι προβολείς έλαμψαν πάνω της ένας-ένας ανακριτικοί

Το λόγο έλαβαν ενάρετοι τηλεοπτικοί ποιμένες

(όλοι μαζί, χωρίς ανάσα)

βλοσυροί, παντογνώστες, κατάμαυροι

(αν και τους έλειπαν τα ράσα)

όρνια μαχόμενα,

έτοιμα ν’ ασελγήσουν πάνω σε κάθε πτώμα

Χειραγωγώντας μαζικά το τηλεοπτικό τους ποίμνιο

με τις ρητορικές τους ερωταποκρίσεις

Ισορροπώντας βουκολικά

ανάμεσα στο δημοσιογραφικό χρέος

και στο διαφημιστικό συμφέρον

Υψώνοντας τους τόνους, καταρρακώνοντας συνειδήσεις

Θυσιάζοντας μπροστά στο ορθό το δημοσιογραφικά ορθό.

Τότε η Δημοσιογραφία κλονίστηκε απ’ την ορθοστασία

κι αποφάσισε να καθίσει

Οι προβολείς άναψαν και κόρωσαν

και με τα εκτυφλωτικά τους φώτα τύφλωσαν την Αλήθεια

ώστε τίποτα να μην φαίνεται πια

μέσα στη φωταγωγημένη ομίχλη

Εγκυμονώντας την ψευτιά των βιαστών της

Φουσκώνει τώρα απ’ τα θετά τους παραμύθια

Διώκοντας μαινάδα εκδικητική

Τα υπέρβαρά τους ένθετα.

Καλό ταξίδι το στερνό σου…. να μου φιλήσεις τον παππού!!!.

Βράδυ Δευτέρας 26^ης Μαίου….Μετά από μια και πάλιν αποτυχημένη μαγειρική απόπειρα….κι ενώ καθόμαστε αναπαυτικά στον καναπέ, ενώ το usb stick…loading τον παππού Ίντυ και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου…δεν θα ‘χουν περάσει δέκα λέπτα…..και η κλήση του μπαμπά προιδεάζει…..11:55 μμ

:Μπαμπά?

:Πέθανε η γιαγιά…….

Αναβρασμός! Άλλος βλέπει την ταινία….άλλη αρχίζει τα τηλέφωνα….αυτά που λέμε διαδικαστικά…όλα αποφασίζονται…τα πράγματα μπαίνουν σε μια τάξη……οκ….θα πας εσύ…..είναι βλέπεις που η γιαγιά ζούσε μακριά….σαν τη μακριά νύχτα που ακολούθησε….δεν κληρώθηκα εγώ να πάω…..είναι 10:00 πμ…είμαι άυπνη….τα ΄χω ακούσει για τα καλά…..και προσπαθώ να θυμηθώ…

Είμαι η Λου, γνώρισα έναν παππού και δυο γιαγιάδες….μετά τα τριάντα τους έχασα και τους τρεις.

Η αλήθεια είναι ότι είχα αδυναμία στον παππού….μια αδυναμία που σκίαζε την προσπάθεια όλων των γιαγιάδων του κόσμου….πόσο μόνο των δικών μου. Έξυπνος άνθρωπος ο παππούς μου…..αν πήγαινε στο σχολειό….ίσως να κυβερνούσε την Ελλάδα…..όλο καμάρι κορδώνομαι…..ένας αν όχι ο μοναδικός που γνώρισα που δεν χρωστούσε καλό λόγο σε κανένα…..στα παιδιά του δε…φανταστείτε τις οικογενειακές συγκεντρώσεις…το τι βρισίδι έπεφτε…….όχι έλεγε ο παππούς…δεν είστε εσείς ηλίθιοι, παιδιά δικά μου…δεν είναι δυνατόν!!!!

Κι εμείς τα εγγόνια κρυφά γελούσαμε, ενώ εγώ και κανένα δυό από τα ΄΄καλά΄΄ παιδιά τον σιγοντάραμε…..

Κι έτσι έζησε η γιαγιά….μια ζωή στον ίσκιο του παππού……Κανείς μας δεν της έδινε σημασία….παρά μόνο ένας…..ο ΠΑΠΠΟΥΣ!!!

Είναι ανεξήγητο…αλλά σε ένα στενό επαρχιώτικο περιβάλλον των παλαιών εποχών…..ο άνδρας δεν θα μπορούσε να είναι εκδηλωτικός συναισθηματικά…….και δη…στη γυναίκα του….έναν τίτλο ιδιοκτησίας με μόνο σκοπό τους απογόνους……

Αυτός δεν ήταν ο παππούς μου……..ο παππούς μέχρι τα στερνά του ΄΄αναθεμάτιζε΄΄ τους σπόρους του, και μακάριζε τη συντροφό του…..

Δεν μπορεί να ΄ναι παιδιά μου αυτά τα ζώα, Κωνσταντινιά έλεγε……όμως τα γέννησες εσύ…….άρα είναι δικά μου!!!

Ο μεγαλύτερος έρωτας που βίωσα ποτέ….ο παππούς και η γιαγιά!

Πάνε δυό χρόνια που μας άφησε ο παππούς….νικημένος,ευάλωτος, αδύναμος….ήταν που η γιαγιά λόγω εγκεφαλικού είχε πέσει σε κώμα…….πως να το αντέξει ο περήφανος γέροντας?

Εφυγε πρώτος.

Σήμερα έφυγε και η γιαγιά…πάει να τον βρεί…ο Παράδεισος θα γίνει ροζ….

Ψάχνω να βρω μνήμες….είναι βλέπεις που τη σκίαζε ο παππούς……και να!!!!

Θα χου περάσει 25 χρόνοι…είμαστε τα ξαδερφάκια στο χωριό……καλοκαίρι…κάπου στο 80κάτι…παίζουμε και βρίσκουμε μια πεταμένη σύριγγα στο δρόμο…….Γιατροί, εγώ και ο Δημήτρης, τα ΄΄καλά΄΄ παιδιά……τη γεμίζουμε νερό , και εμβολιάζουμε, ένα ένα, όλα τα κοτόπουλα της γιαγιάς!!!

Δε θα ξεχάσω ποτέ την αντιδρασή σου, γιαγιά μου….όταν είδες τα κοτοπουλάκια σου ψόφια!!!

Τότε κατάλαβα γιατί σε αγαπούσε τόσο παθολογικά εκείνος.

Καλό ταξίδι το στερνό σου….και μην ξεχάσεις να μου φιλήσεις τον παππού.

Υ.Γ. Η άτακτη θλιμμένη εγγονή που φέρει τ΄ όνομά σου!

Αγαπημένη μου γιαγιά

Καλό ταξίδι το στερνό σου….και μην ξεχάσεις να μου φιλήσεις τον παππού!!!!!!!

Σάββα, καφέ!!!

Μου αρέσουν οι διαφημίσεις της προηγούμενης δεκαετίας, όχι οι τελευταίες. Αποπνέουν μιαν αδιαφορία αυτές οι δεύτερες, σαν πλαστικό χάμπουργκερ, σε πράσινη γυαλιστερή ζελατίνα. Και δεν προλαβαίνουν να γίνουν αναγνωρίσιμες, πόσο μάλλον συνήθεια... Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το νόημα μιας διαφήμισης που θα αντικατασταθεί από μιαν άλλη τόσο σύντομα, που κανείς δε θα τη θυμάται αύριο.
Τέτοιες, είναι συνήθως οι διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας ή συνδέσεων internet. Ή σαν τις διαφημίσεις του Λουμίδη. Παλιά, βλέπαμε αυτή την συμπαθητική χοντρούλα -το δικό μας άνθρωπο, η απενοχοποίηση του καλοφαγά- που ακολουθούσε αδέξιες δίαιτες, άλλοτε με τη φίλη της στο καφενείο να μιλούν για πράγματα γυναικεία, άλλοτε με τον καλό της που της προτείνει να ζήσουν για πάντα και πριν τελειώσει το σποτάκι, αναφωνούσες «έκαστος στο είδος του...». Σήμερα, τελειώνει η διαφήμιση και σχεδόν δεν έχεις ακούσει τη στιχομυθία, τόσο κακή άρθρωση έχουν οι αναλώσιμες μη περσόνες, τόση γρηγοράδα και αδιαφορία αποπνέει το concept.
Πού είναι αυτές οι χρυσές εποχές, που η διαφήμιση πρόβαλε σχεδόν σα νέος χώρος κινηματογραφικής δημιουργίας -τόσο προσεγμένες και επικοινωνιακές ήταν!
Ή η διαφημιστική καμπάνια της Amstel. Στην αρχή, είχε αυτούς τους τρεις φίλους, που γενικά, όποτε βρισκόντουσαν, σκάρωναν φάρσες ο ένας στον άλλο ή αλληλοβοηθιόντουσαν στα δύσκολα, είχαν και κάποιες γλυκές στιγμές, πάντα πάνω από ένα ποτήρι μπύρας Amstel. Σήμερα, οι τρεις γνωστοί φίλοι, αντικαταστάθηκαν από τρεις άλλους φίλους και κάθε φορά που βλέπω διαφήμιση της Amstel στην τηλεόραση, μου 'ρχεται να γραπώσω την οθόνη και να την ταρακουνήσω για να 'ρθει στα συγκαλά της. δεν είναι αυτοί οι Τρεις Φίλοι, δεν τους αναγνωρίζω, δεν είναι αυτό το παραμύθι μου.
Στο παραμύθι μου, η Σταχτοπούτα, πάντα παίρνει τον πρίγκιπα και ο πρίγκιπας πάντα έρχεται με άλογο να την ψάξει στο σπίτι της κακιάς μητριάς. Θέλω τον πρίγκιπα μου τώρα! Τον γνωστό πρίγκιπα! Αν αλλάξει πρόσωπο, τότε δε θα τον αναγνωρίσει η σταχτοπούτα, όταν αυτός θα την αναζητά με το γοβάκι στα χέρια. Και αν δεν τον αναγνωρίσει, θα του φέρει το γοβάκι κατακέφαλα και το παραμύθι θα πάει στο βρόντο, γιατί δε θα βγαίνει ηθικό δίδαγμα, πως αν είσαι καλή και γλυκιά, θα σου λάχει ένας πρίγκιπας. Και κανένα κοριτσάκι δε θα θέλει να γίνει πριγκιποπούλα και κανένα αγοράκι δε θα παντρεύεται τις σταχτοπούτες, γιατί θα είναι στο νοσοκομείο με ράμματα. Χώρια που διάφοροι μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλομηχανικοί που κατά καιρούς έχουν φάει το τακούνι κατακέφαλα, θα νομίζουν ότι είναι πρίγκιπες. Τέτοια σύγχυση.
Το ότι η διαφήμιση προωθεί τον καταναλωτισμό, το ξέρουμε όλοι. Η κάθε εποχή, ωστόσο, και η αισθητική της, αποδεικνύουν πράγματα για την εποχή και αυτό τελικά είναι προς σχολιασμό. Οι απλοϊκές, δηλαδή, διαφημίσεις της δεκαετίας του ΄50, συνήθως οδοντόπαστας ή κάποιου απορρυπαντικού, κατέγραψαν την αγνότητα του κοινού της εποχής. Πιο ράθυμες περσόνες, γλυκανάλατος μικροαστισμός, επιθυμία για καθωσπρεπισμό και ελπίδα πως το αμερικανικό όνειρο μπορεί να ενσαρκωθεί με μια σκούπα hoover ή με ένα εντομοκτόνο ντι ντι τι.
Τι θα αναδείξει η σύγχρονη διαφήμιση για την τωρινή νοοτροπία στους αυριανούς μελετητές; Ακαλαισθησία; Κακές φωνές; Αδιαφορία; Προχειρότητα; Τα χάλια μας;
Συναινούμε που συναινούμε στο διαφημιστικό σύμπαν. Ανεχόμαστε που ανεχόμαστε την καταναγκαστική «ενημέρωση» για τις πάνες και τα σαμπουάν της αγοράς. Κάνουμε που κάνουμε τρεις ώρες για να δούμε την αγαπημένη μας δίωρη ταινία. Πειράζει να φαίνεται ότι κάποιος, βρε αδελφέ, νοιάζεται για την ποιότητα της εικόνας, αφού το έχω πάρει απόφαση πως θα εξαναγκάζομαι να τη βλέπω;

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Κι έτσι μέσα στο Σαβατοκύριακο, εκεί που όλη η Ελλάς έδινε ένδοξη μάχη στο Βελιγράδι με μπροστάρισα του αγώνα τη ΄΄Λασκαρίνα΄΄ Καλομοίρα…..εγω απήλαυσα τον Σάββα τον Έλληνα…..και δεν βαριέσαι ας μην υπάρχουν φράγκα για NOVA.

Υ.Γ. Υπάρχουν και σήμερα όμορφες διαφημίσεις…..

"Η καλή ψυχή"

Μια φορά, ένας αρκούδος κι ένας κούνελος τσακώνονταν για το ποιός από τους δύο είναι πιο αγαπητός στα παιδιά.

"Εμένα αγαπάνε περισσότερο" φώναζε ο αρκούδος, "τα περισσότερα παιδιά κοιμούνται με ένα αρκουδάκι αγκαλιά!". "Εμένα αγαπάνε περισσότερο" φώναζε κι ο κούνελος, "δεν υπάρχει παιδί που να δει κουνέλι και να μη χαμογελάσει ".Ένα χαριτωμένο σκυλάκι που περνούσε παρακεί τους άκουσε και πλησίασε.

"Κάντε ένα πείραμα" τους είπε χαμογελώντας, "πηγαίνετε και οι δυο να καθήσετε μπροστά σε ένα παιδί. Όποιον διαλέξει, αυτός είναι ο πιο αγαπητός". Ο αρκούδος κι ο κούνελος συμφώνησαν, τους φάνηκε δίκαιο.

Μια και δυο λοιπόν, πάνε και στέκονται μπροστά σε ένα μωρό. Αυτό μόλις τους είδε, γούρλωσε τα μάτια του και σχεδόν αμέσως έβαλε τα κλάματα! Ο αρκούδος κι ο κούνελος σάστισαν! Το σκυλάκι γέλαγε. "Είδατε;" τους είπε μόλις σταμάτησε τα γέλια. "Κανείς σας δεν είναι αξιολάτρευτος από μόνος του. Γίνεται αξιολάτρευτος μόνο όταν τον αγκαλιάσει ένα παιδί. Τα παιδιά μαθαίνουν τι να αγκαλιάσουν από τους μεγάλους. Αυτό που θα του χαρίσουν κούνελο θα αγαπάει τον κούνελο, κι αυτό που θα του δώσουν έναν αρκούδο θα αγαπάει τον αρκούδο".

Ο κούνελος και ο αρκούδος χάρηκαν τώρα. Ο καθένας είχε και τη δική του μερίδα αγάπης στον κόσμο των ανθρώπων. Το αρκουδάκι χάρηκε ακόμα πιο πολύ όταν μια μέρα ένας πατέρας το αγόρασε και το χάρισε στο παιδί του.

Το παιδί αγαπούσε πολύ τον αρκούδο του και τον έπαιρνε παντού μαζί του. Μια μέρα, στην παιδική χαρά, ρώτησε τον πατέρα του αν πιστεύει ότι τον αγαπάει το αρκουδάκι του. Ο πατέρας του το κοίταξε στοργικά και του απάντησε ότι φυσικά και τον αγαπάει. Τότε ο μικρός το πέταξε μέσα στις λάσπες και ξαναρώτησε τον πατέρα του αν πιστεύει ότι το αρκουδάκι εξακολουθεί να τον αγαπάει. Εκείνος κοίταξε πιο προβληματισμένος και απάντησε ότι φυσικά και τον αγαπάει ακόμα. Τότε το παιδί είπε στον πατέρα του: "Άρα μπαμπούλη, το αρκουδάκι με αγαπάει περισσότερο από τους ανθρώπους γιατί αν έριχνα άλλο παιδάκι στις λάσπες θα με χτυπούσε μετά". Ο πατέρας τά 'χασε.

Το έπιασε από το χέρι και περπατώντας δίπλα του, κάτω από τα δέντρα, του εξήγησε ότι το αρκουδάκι έχει καλή ψυχή που ξέρει να συγχωρεί, ενώ οι άνθρωποι έχουν ψυχή που πληγώνεται. Πήγε να του πει κάτι και για εγωισμό, αλλά το θεώρησε δυσνόητο. Το παιδί ρώτησε τον πατέρα του πού έχουν την ψυχή τους τα αρκουδάκια και οι άνθρωποι κι εκείνος έδειξε το στήθος του.

Την άλλη μέρα το αρκουδάκι βρέθηκε σκισμένο
με ψαλίδι στο στήθος !


Το παιδί ανακάλυψε ότι "η καλή ψυχή" αποτελείται από συνθετικό αφρολέξ !

Η κλέφτρα!!!

Μια ιστορία θα σας πω…..για τη Λου, τη Λου, τη ΦΛου!!!





Θα ‘χουν περάσει χρόνοι 25…κάπου στο 1983….όταν η Γιώτα, η Χριστίνα και η Λου….απολάμβαναν ανέμελα τις σχολικές διακοπές τους στο μικρό χωριουδάκι των γονιών τους κάπου δυτικά….

Χρυσές εποχές….στο μπακάλικο του Κυρ Θωμά…..ανάρπαστα γινόταν τα μερεντάκια….τα αυτοκόλλητα της ΚουκουΡούκου για να γεμίσουν τα συλλεκτικά άλμπουμ, τα φοφύκο…..και τα παγωτά των 5 δραχμών.

Μόλις είχαν κυκλοφορήσει τότε και τα πλαστικά κόκκινα βαμμένα νύχια….που κάθε σωστή παιδούλα που σέβεται τον εαυτό της έπρεπε να έχει στη συλλογή της.

Η Χριστίνα και η Γιώτα….πασχίζοντας μάζεψαν τους μόχθους της γιαγιάς και το καθημερινό χαρτζηλίκι…συγκεντρώνοντας το υπέρογκο ποσό των 50 δραχμών, και ήταν έτοιμες για την αγορά του αιώνα…η Λου όμως?

Η Λου επένδυσε σε λαχταριστά δρακουλίνια…κι ένα χορταστικό παγωτό καιμάκι…..φυσικό και επόμενο…ταπί και ψύχραιμη.

Φτάσαν στου Κυρ Θωμά…οι δυό φίλες αγόρασαν με τα ΄΄δεδουλευμένα΄΄ τους, από μια δεκάδα γυαλιστερούς όνυχες…..και η Λου σε ανύποπτο χρόνο βούτηξε για πάρτη της καμιά δεκαπενταριά.

Όλα φαινόταν αρμονικά…συνέχισαν τα παιχνίδια τους στις αλάνες….επιδικνείοντας με χάρη τα όμορφα δάχτυλα……

Πιο πάνω οι μαμάδες απολάμβαναν τον απογευματινό καφέ…..η Λου έφτασε τελευταία κι αργοπορημένη όπως πάντα…οι φίλες της είχαν φτάσει νωρίτερα.

Το κακό είχε γίνει.

Γιατί έκλεψες τη ρώτησε η μητέρα της?

Εγώ?

Ποτέ.

Που βρήκες τα χρήματα?

Σκατά τα έκανε η Λου.

Τώρα θα δεις…..είπε η μητέρα της.

Την οδήγησε σέρνοντας τη, μαζί με τα κλοπιμαία….στο μπακάλικο. Μπροστά στο Θωμά η Λου υποσχέθηκε ότι ποτέ δε θα το ξανακάνει.( δεν θυμάμαι να έχει ξαναπληγωθεί τόσο η υπερηφάνεια μου).

Κράτησε λίγα μούτρα στις φίλες της…..ως το επόμενο πρωί που ξαναξεκίνησε το παιχνίδι στην αλάνα.

Κάπως έτσι έβαλα ‘’μυαλό’’…Χρόνια μακάριζα τη ΄΄χριστιανική΄΄ ηθική της μάνας μου που απέτρεψε τα χειρότερα.

Μεγάλωσα…σπούδασα…έπιασα δουλειά…απέκτησα νοίκι, ΕΥΔΑΠ, ΟΤΕ, ΔΕΗ & δάνειο…..και σαν ευηπόληπτη πολίτης του τόπου αυτού….πάλευα να μη χρωστώ.

Κι ύστερα έρχεται εκείνη η στιγμή που όλα αλλάζουνε….έτσι έγινε με μένα…ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή μου….με έκανε να αναθεωρήσω!

Και τι κατάφερα ζώντας μικροαστικά?….όσο και να πληρώνω…πάντα θα χρωστάω.

Να ‘ μαι λοιπόν

Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω.

Και ναι……έγινα πάλι κλέφτρα….

Δεν κλέβω τα μπακάλικα…δεν απομείνανε και πολλά….κλέβω όμως τα Carrefur όσο μπορώ..

Το καλύτερο μου, είναι να κλέψω και την EuroBank…..που θα πάει……

Για την ώρα δεν την πληρώνω τουλάχιστον!

Κλέβω καθημερινά χρόνο από τη δουλειά μου…..εδώ χρειάζεται η διπλωματία.

Κλέβω κι εδώ όμορφα κείμενα και σας τα χαρίζω…….

Πάντα όταν κλέβω ψιθυρίζω και μια συγνώμη

(ακόμη με στοιχειώνει η μάνα).

Συγνώμη που έκλεψα το χρόνο σας!!!!!

Σας ασπάζομαι

Λου

Υ.Γ. Τη φωτό μου τη χάρισε η φίλη μου η Ανέφελη....και όντως για μένα λέει πολλά.

Ιδιογράφως!!!

Οι φίλοι, Δινονόη...Amelie....και GothAngel
με προσκάλεσαν σε ένα παιχνιδι με μολύβι και χαρτί, απλό...όμορφο.....μπορώ να μην ανταποκριθώ?

Όροι του παιχνιδιού :
1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία!
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.
6. Ανέφερε οτι είναι για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/(επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)
Έγραψα, φωτογράφησα και ποστάρω:



Διαχρονικό κι αγαπημένο


Με τη σειρά μου προσκαλώ τους
Laplace 78
Penthesilia
Lucy of wild flowers
Ανέφελη
Ψουξ
Φένια
Μονσεράτ
και
Συνεά


γιατί τα χειρόγραφα μένουν!!!!

Σας ασπάζομαι
Λου

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΕΦΤΕΙ! ΧΑΡΕΙΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

Επιτέλους, αυτό το οπορτουνιστικό, ρεφορμιστικό μόρφωμα, που ’ναι νερό στο μύλο της αντίδρασης, και προωθείται απ’ όλα τα μεγαλοεκδοτικά συγκροτήματα και τα διαπλεκόμενα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της μεγαλοαστικής τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ, άρχισε να ξεφουσκώνει!

Τώρα πλέον η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορούν να κοιμούνται ήσυχα και να συνεχίσουν να ψηφίζουν τα δυο μεγάλα κόμματα, και να τους παραδίδουν εναλλάξ την εξουσία, που τόσο σοφά έχουν ασκήσει προς όφελός τους τα τελευταία 35 χρόνια!

Αφού περνούσαμε τόσο καλά και δε μας λείπει τίποτα όλα αυτά τα χρόνια, τί θέλουν αυτά τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και διαταράσσουν αυτό το ειδυλλιακό τοπίο και τα ήρεμα και γαλήνια νερά του δικομματισμού, που μας έχει εξασφαλίσει απ’ τα υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης παγκοσμίως της ιλιγγιώδους τάξης των 658 ευρώ τον μήνα και με προοπτική αύξησης 1 ευρώ (και βάλε!) για τα επόμενα δυο χρόνια! (Ουαού!)

Και για ασφάλιση; Η Interamerican να’ ναι καλά (sorryγια τη διαφήμιση αλλά κάπως πρέπει να βγούμε κι εμείς οι ανένταχτοι!) και ποιός τη χέζει (sorry και πάλι!) την Πετραλιά!

Ευτυχώς, που οι σύντροφοι του ΚΚΕ, του ΝΑΡ, του ΣΕΚ, του ΚΚΕ(μ-λ) και των υπόλοιπων αριστερών δυνάμεων διέβλεψαν εγκαίρως τον κίνδυνο εκτροπής του δικομματικού μας πολιτεύματος, απ’ αυτήν τη σκοτεινή συνομωσία του ελληνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου σε συνεργασία με τα παγκόσμια ιμπεριαλιστικά κέντρα, και κάλεσαν σ’ επαγρύπνηση τον λαό απέναντι στον κίνδυνο της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ!

Με κεντρικά συνθήματα:

«Ένας είναι ο εχθρός, ο Συνασπισμός!»,

«Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, δικομματισμό ψήφισε και πάλι!»,

«Ψωμί, ελιά και Κώτσο πρωθυπουργό!».

Εδώ το σύστημα είναι κληρονομική πρωθυπουργία, τόσα χρόνια έχουμε μάθει να μας κυβερνούν Καραμανλής, Μητσοτάκης και Παπανδρέου, δεν μπορεί τώρα να ‘ρθείτε σεις και να τα διαλύσετε όλα, μ’ αρχηγό κάποιον που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του και δεν έχει βγει ακόμα απ’ τ’ αυγό του!

Και που το ‘χετε δει τόσα κόμματα της αριστεράς να ‘ναι ενωμένα, να παλεύουν μαζί και να διεκδικούν την εξουσία;

Σκοπός των αριστερών κομμάτων είναι να ‘ναι διαιρεμένα, να ‘χει το καθένα το δικό του μαγαζάκι με τους πελάτες του, να ‘χει και τα δικά του σωματεία και συνδικάτα αν είναι δυνατόν και να πολεμάει λυσσαλέα το ένα το άλλο, χωρίς να τα πολυνοιάζει τι κάνει η εξουσία.

Σε 10, 20, 50, 100 ή το πολύ σε 1000 χρόνια που θα ‘χουν μεγαλώσει και οι συνθήκες θα ‘χουν επιτέλους ωριμάσει, τότε θα κάνουν την επανάστασή τους και θα καταλάβουν την εξουσία, για λογαριασμό της εργατικής τάξης φυσικά, αν αυτή υπάρχει ακόμα μέχρι τότε και δεν έχει ψοφήσει απ’ την πείνα, τους πολέμους και την καταστροφή του περιβάλλοντος!

Και φυσικά είναι απόλυτα βέβαια ότι αυτό κάποτε θα συμβεί, αφού μόνο αυτά ξέρουν το σωστό και κατέχουν την απόλυτη αλήθεια, ενώ όλα τα υπόλοιπα κόμματα σκοπό έχουν να ξεγελάσουν και να προδώσουν τον λαό.

Όποτε σύντροφοι μπορείτε να χαρείτε! Ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να πέφτει, και με τη δική σας βοήθεια μπορεί να κατρακυλήσει ακόμα πιο χαμηλά και να επιστρέψει ξανά στα γνώριμα του ποσοστά μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας και τότε όλοι μαζί, ανακουφισμένοι που το δικομματικό μας σύστημα τελικά διασώθηκε και θα συνεχίσει να μας κυβερνά και για τα επόμενα χρόνια, θα μπορούμε να καταγγέλλουμε και πάλι τον δικομματισμό!

ένας σχοινοβάτης του ονείρου,

ανένταχτος του ΣΥΡΙΖΑ

indymedia

Τι εβδομάς κι αυτή!!!

Ήταν Πέμπτη 1^η του Μάη του 2008 και οι δρόμοι των λουλουδιών με πήγανε μια βόλτα στο Πόρτο Γερμενό εν μέσω της χιλιόπαθης αγαπημένης Πάρνηθας!

Μια όμορφη βόλτα…μέσα από τα καμένα δένδρα, να ξεπροβάλλουν δειλά δειλά μικροί αμανίτες και κατακόκκινες παπαρούνες….σε μικρά ξέφωτα μύριοι Αθηναίοι να κάνουν πικ νικ ….γεμάτες οι ταβέρνες στα Βίλια….και ένα πανέμορφο χωριό με υπέροχους μικρούς γαλαζοπράσινους κολπίσκους τα Αιγόσθενα.

Μεσημέρι φαγητό στην Πάνακτο….και ύστερα κατηφορίζοντας το βουνό για την επιστροφή….η περιέργεια μας οδήγησε σε ένα δρομάκι για το φρούριο της Φυλής….ακουγόταν γλέντι κι όπως πρέπει να σας κάνω γνωστό: Λείπει η Λου από τη Σαρακοστή????

Εκεί λοιπόν μέσα στο δάσος και σε έναν χώρο απίστευτης φυσικής αισθητικής με αρχιτεκτονήματα μιας Παλιάς Ελλάδας…..είδα το εξής εκπληκτικό.

Ένα τεράστιο γαιτανάκι Αράβων, Παλαιστινίων, Λιβανέζων…..και Αρμενίων (Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί) χίλιοι κοντά στον αριθμό να γιορτάζουν το δικό τους Μάη….απελευθερωμένοι…αγκαλιασμένοι…αφημένοι….

Από τις πιο ωραίες εικόνες που έχω δει…..ένας πολύχρωμος καμβάς που αποτυπώνεται στη μνήμη…..κι έτσι αναθαρρώ και λέω η μέρα εκείνη δε θ’ αργήσει!!!

Η βόλτα τελείωσε με ένα καφέ στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης, κατά κόσμον Πάρκο Τρίτση…..μια όαση στη καρδια της Αθήνας…δένδρα…λίμνες…πάπιες…κύκνοι….ψάρια…..γέφυρες….καφενεδάκια…..κι όμως μια όαση σε πλήρη εγκατάλειψη….(λες κι έχουμε πολλά τέτοια μέρη στην πόλη).

Κι έπειτα δουλεία….και ματάξανάδουλεία….μια εβδομάδα κόπωσης….στα όρια της υπερκόπωσης…..να μην ξεχνώ πως είμαι νεοείλωτας, κι κάπως έτσι γυρνώντας χθες από τη δουλειά κατάκοπη…..ένα τηλεφώνημα για μια βόλτα στο Αλάβαστρον στο Παγκράτι με τη συντροφιά της Σαβίνας Γιαννάτου με ξάφνιασε ευχάριστα…

Η αλήθεια είναι ότι η σχέση μου με την υψηλή τέχνη είναι επιδερμική και ως ένα βαθμό ερασιτεχνική…..τη Σαβίνα όμως σαν φωνή και μέσα από χατζιδακικές εκτελέσεις τη θεωρώ αν όχι τη πιο κορυφαία, μια από τις εκπληκτικότερες αισθαντικές ερμηνεύτριες…

Έτσι πίστευα πως θα ταξιδέψω με μελωδικές μουσικές του Μάνου και της Λένας Πλάτωνος με τη μοναδική της φωνή…..και θα χαλαρώσω…..και θα νοιώσω πως υπάρχει ζωή και για τους Νεοείλωτες…όπως για τους Άραβες και τους Αρμένιους….τους Εβραίους και τους Παλαιστίνιους….

Να μην μακρηγορώ , η Σαβίνα είχε άλλα σχέδια…..σε ένα αυτοσχεδιασμό με την παρέα ενός αυλού….μας κράτησε συντροφιά δυο ώρες περίπου βγάζοντας άναρθρες κραυγές….και ακατάληπτους λαρυγγισμούς ….ενώ κάπου κάπου ξεσπούσε με κανέναν αρμένικο θρήνο….σίγουρα όχι αυτό που περιμέναμε.

Κι όσο κι αν προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι με απογοήτευσε και ότι χρειάζομαι δέκα δόσεις Βέρα Λάμπρου να ΄ρθω στα ίσα μου…..εν τέλει δεν τα κατάφερα…..έφυγα με τις εντυπώσεις μια σπάνιας ηχητικής πρωτογονικής παράστασης….ακούγοντας live την καλύτερη γυναικεία φωνή …..(ούτε οι Θεοί δεν τραγουδάνε έτσι….), αποκομίζοντας εμπειρίες που δεν τις ζούμε καθημερινά.

Να ‘σαι καλά Σαβίνα!

Υ.Γ. Σήμερον Πέμτη την 8^η του Μάη του 2008…..ρεπάρω και θα βάψω τα ντουλάπια της κουζίνας λαχανί…διότι όπως ξέρετε εγώ με τον καθωςπρεπισμό μάλωσα…..άντε τρέχω τώρα γιατί μάζεψε ο χρόνος…..

Καλημέρα σας!!!

Σαράντα χρόνια μετά...

Οι προκαταλήψεις είναι οι κολώνες της εξουσίας

Κηρύξατε την πόλη σε κατάσταση διαρκούς ευτυχίας

Τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου

Η αυθάδεια είναι το νέο επαναστατικό όπλο

Αν έχουμε μια ελπίδα την χρωστάμε σε αυτούς που δεν έχουν καμιά

Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου η βγες ξανά στους δρόμους της φωτιάς

Η οικονομία πληγώθηκε, ας πεθάνει

Μη με απελευθερώνεις , θα φροντίσω ο ίδιος

Οι ανέσεις είναι το όπιο του λαού

Σου αγοράζουν την ευτυχία. Κλέψ’ την!

Η οικονομία τραυματίστηκε , μακάρι να ψοφήσει

Απαγορεύεται το απαγορεύεται

Η ελευθερία είναι ένα έγκλημα που περιέχει όλα τα εγκλήματα, είναι το απόλυτο όπλο μας

Αρνηθείτε τους ρόλους που σας δώσανε!

Το μπετόν καλλιεργεί την απάθεια!

Ο συντηρητισμός είναι συνώνυμος με την αποσύνθεση και την ασχήμια

Θα σας πεθάνουν οι ανέσεις

Η ποιήση είναι στους δρόμους

Η τέχνη πέθανε. Μην καταναλώνετε το κουφάρι της

Πρέπει συστηματικά να εξερευνούμε το τυχαίο

Ξεχάστε ό,τι σας έχουν μάθει. Αρχίστε να ονειρεύεστε

Βιάστε το Alma mater σας

Ας σκοτώσουμε τον μπάτσο που κοιμάται μέσα μας

Η θρησκεία είναι η απόλυτη αισχροκέρδεια

Η πλήξη είναι αντι-επαναστατική

Η φύση δεν έκανε ούτε υπηρέτες ούτε αφεντικά . Δεν θέλω ούτε να δίνω ούτε να παίρνω εντολές

Κάθε εξουσία διαφθείρει , η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα

Οι δομές στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι ο άνθρωπος στην υπηρεσία των δομών

Η επανάσταση δεν είναι των επιτροπών. Είναι δική σου

Η πολιτική διαμορφώνεται στους δρόμους

Τα οδοφράγματα κλείνουν δρόμους αλλά ανοίγουν περάσματα

Αυτοί που δουλεύουν πλήττουν όταν δεν δουλεύουν , αυτοί που δεν δουλεύουν δεν πλήττουν ποτέ

Είμαστε όλοι ανεπιθύμητοι

Ακόμα κι αν κόψουν όλα τα λουλούδια η άνοιξη θα έρθει

Κράτος είναι ο καθένας μας

Δεν υπάρχουν σκέψεις επαναστατικές , μόνο πράξεις

Τα λαστιχένια μπιμπερό γαλουχούν μια κοινωνία σαρκοβόρα.

Συμμετέχω, συμμετέχεις , συμμετέχει , συμμετέχουμε , συμμετέχετε, κερδίζουν

Το δάσος προηγείται του ανθρώπου , η έρημος ακολουθεί

Αλλάξτε την ζωή , αλλάξτε τις οδηγίες χρήσης

Μια επανάσταση που ζητά να θυσιαστείς γι’ αυτήν είναι στο στυλ στου μπαμπά σου

Αστοί δεν καταλάβατε τίποτα

Αγώνας , ο πατέρα των πάντων

Ήταν μια γιορτή χωρίς αρχή και τέλος. Έβλεπα όλον τον κόσμο και δεν έβλεπα κανέναν, γιατί κάθε άτομο χάνονταν μέσα σ’ αυτό το αναρίθμητο και αεικίνητο πλήθος. Μιλούσα σ’ όλους χωρίς να φοβάμαι ούτε τα λόγια μου ούτε τα λόγια των άλλων, γιατί η προσοχή στρεφόταν κάθε στιγμή σε νέα γεγονότα, σ’ απρόσμενα συμβάντα."

Μπακούνιν "εξομολόγηση"

Και από το οπτικοακουστικό αρχείο της ΕΡΤ…….ο ‘’κόκκινος Ντάνυ’’

Για τα 40 χρόνια από τον Παρισινό Μάη!!!!!!


Υ.Γ. 1η Μαίου σήμερα....κι εγώ που μόλις σχόλασα...ονειρεύομαι μια πορεία στο Πόρτο Γερμενό....ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ......κι όμως ακόμη κι αν δεν με συνδέουν μνήμες.....αναπολώ εκείνες τις ημέρες του '68....που αρπαζάμε κλούβια αυγά και ορμάγαμε......!!!
Δεν θέλω βλέπετε να αφήσω την καθημερινότητα να με καθηλώσει....κι αν στα 33 μετά από ένα διάλειμμα αποχαύνωσης......έφτασα εν έτει 2008 να εξεγερθώ........νοιώθω παιδί πια εκείνου του Μάη.....και δηλωνω πανέτοιμη...τα αυγά τα αγόρασα ήδη χαλασμένα!!!!!!!!!!!!!!