Καλό Πάσχα

Σκάψε! Τι βλέπεις;
Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες!

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;
Ιδέες κι ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;
Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θα ΄ναι ο θάνατος.

Σκάψε ακόμα!
Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλον όχτο!

Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!
Πέρα από το νου, στον ιερό γκρεμό της καρδιάς, ακροποδίζω τρέμοντας. Το ένα μου πόδι αδράχνεται από το σίγουρο χώμα, το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά απάνω από την άβυσσο.

Ψυχανεμίζουμαι πίσω απ΄ όλα τούτα τα φαινόμενα μια μαχόμενη ουσία. Θέλω να σμίξω μαζί της.

Ψυχανεμίζουμαι πως κι η μαχόμενη ουσία πολεμάει πίσω από τα φαινόμενα να σμίξει με την καρδιά μου. Μα το σώμα στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει. Ο νους στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει. ....
Ασκητική--Νίκος Καζαντζάκης

Εύχομαι σε όλους μέσα από την καρδιά μου Καλό Πάσχα!!!

21 Απρίλη 1967 – Ιστορία μνήμης και λήθης

Ο... χειρουργός

«Μην ξεχνάτε όμως, κύριοι, ότι ευρισκόμεθα προ ενός ασθενούς, τον οποίον έχομεν επί της χειρουργικής κλίνης, και τον οποίον εάν ο χειρουργός δεν προσδέση κατά την διάρκειαν της εγχειρήσεως διά της ναρκώσεως επί της χειρουργικής κλίνης, υπάρχει πιθανότης αντί της εγχειρήσεως να του χαρίσει την αποκατάστασιν της υγείας, να τον οδηγήση εις θάνατον».

Οσο για τον χρόνο της ανάρρωσης: «Είναι κάτι το οποίον εξαρτάται από την βαρύτητα του ασθενούς, την οποίαν αυτήν την στιγμή δεν θα ημπορούσα να είπω ότι γνωρίζω».

Και για να μη νομίζουν οι δημοσιογράφοι (όσοι εξακολουθούσαν να εργάζονται) ότι είναι ανεξέλεγκτοι, υπάρχει η απροκάλυπτη απειλή, η οποία εκτοξεύτηκε σε άλλη ομιλία του, στις 14 Φεβρουαρίου 1969 (με τον ασθενή πάντα δεμένο στη χειρουργική κλίνη): «Θα περάσετε κι εσείς από ένα κόσκινο, ποιοι θα έχετε το δικαίωμα να είσθε δημοσιογράφοι, βάσει προσόντων».

«Του ζήτησαν να μαρτυρήσει

Δε μίλησε

Του τσακίσαν τα δόντια

Του τσακίσαν τα δάχτυλα

Του τσακίσαν τα πλευρά

Σιωπούσε

Του κάψαν το στήθος

Του κάψαν τα πόδια

Του κάψαν την κοιλιά

Δε μαρτυρούσε

Του θραύσαν τις μασέλες

Του μάτωσαν τα νεφρά

Του συνθλίψαν τους όρχεις

Αυτός σιωπούσε

Κοίταζε μόνο

Αιώνες μακριά

Με τα μάτια

Του Ιησού».

Τον ταγματάρχη Σπύρο Μουστακλή τον έφεραν φυτό στο ΚΑΤ το 1973. Συμμετείχε στο κίνημα του Ναυτικού και συνελήφθη στις 22 Μαΐου του 1973. Κρατητήρια. ΕΑΤ-ΕΣΑ. 47 ημέρες βασανιστήρια.



- Σπύρο, κάνε ένα τσιγάρο και μετά ξεκινάμε...

Ο Σπύρος... «μιλούσε» με τις εκφράσεις του. Ο Σπύρος μπορούσε να κινηθεί. Η αρχική διάγνωση ήταν αφασία κινητικού τύπου, με μπλοκαρισμένο το κέντρο της κίνησης και της ομιλίας, εξαιτίας του εγκεφαλικού που προκλήθηκε από βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα.

Το τσιγάρο γλιστράει από το χέρι του που τρέμει και κυλάει στο πάτωμα... Το πρόσωπο του Σπύρου αρχίζει να «μιλάει»...

Το μάτι του φυσιοθεραπευτή «κλέβει» τις εκφράσεις του Σπύρου, αλλά συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του.

Απέναντι, η δεκάχρονη Ολγίτσα συνεχίζει τον δικό της Γολγοθά στο φυσιοθεραπευτήριο του ΚΑΤ.

Ο Σπύρος δεν μπορεί να πιάσει το τσιγάρο. Νευριάζει. Εξοργίζεται. Αρχίζει να βγάζει άναρθρες κραυγές.

- Σπύρο, πιάσ' το μόνος σου, του απαντά κοφτά ο φυσιοθεραπευτής.

Ο Σπύρος έχει ήδη κοκκινίσει. Τα κατεστραμμένα νευρικά κύτταρα δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εντολές του εγκεφάλου.

- Τι περιμένεις, Σπύρο; ΠΙΑΣ' ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ... Κοίτα την Ολγα τι κάνει, φωνάζει σχεδόν ουρλιάζοντας πια ο φυσιοθεραπευτής...

Ο Σπύρος αντιδρά. Το κοκκινισμένο πρόσωπό του... «ουρλιάζει»... Το ιατρείο του ΚΑΤ γεμίζει από τις φωνές του φυσιοθεραπευτή και τις άναρθρες κραυγές του Σπύρου.

Η Ολγα έχει σταματήσει τη φυσιοθεραπεία και κοιτά.

Το πρόσωπο του Σπύρου συνεχίζει να... «ουρλιάζει». Το σώμα του αρχίζει να σηκώνεται από την καρέκλα από ένα περίεργο ηλεκτρικό ρεύμα θέλησης που ξυπνά μέσα του.

Το στόμα του Σπύρου θυμάται και...

- ΓΑΜΩ... ΓΑΜΩ...

Ο φυσιοθεραπευτής σταματάει να μιλάει και τα μάτια του ρουφάνε ευχαρίστηση από τις νευρικές κινήσεις του Σπύρου που έχει σηκωθεί και έχει πιάσει το τσιγάρο.

Ο Σπύρος κάθεται μόνος του. Ανάβει με δυσκολία το τσιγάρο. Ο «κόκκινος» Σπύρος πάλλεται από οργισμένη χαρά. Κι όλα αυτά γιατί ήταν... «κόκκινος».

«Ηταν το χειρότερο περιστατικό που είχε έρθει μέχρι τότε, αλλά και από τότε και μετά...» θυμάται η Ντία Τσερμπίνη, φυσιοθεραπεύτρια στο ΚΑΤ. «Ηταν ένα μαύρο σώμα με πληγές παντού. Ηταν φρικτό».

Υστερα από πέντε μήνες ο Σπύρος Μουστακλής άρχισε να σηκώνεται, με τη βοήθεια της Χριστίνας, της γυναίκας του, και των νοσοκόμων του ΚΑΤ, μόνο με βοηθητικά μηχανήματα.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που σηκώθηκε. Είχε βουίξει όλος ο έκτος όροφος: - Ο Σπύρος σηκώθηκε! Ο Σπύρος σηκώθηκε! Από στόμα σε στόμα. Είχαμε ανατριχιάσει από χαρά όλοι» μας λέει η κυρία Τσερμπίνη, που στάθηκε από την πρώτη μέρα δίπλα του, όχι μόνο από επαγγελματική ευσυνειδησία.

Καθημερινή συντροφιά του μετά τη μεταπολίτευση, ο Αλέκος Παναγούλης, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, ο Γιάννης Αλευράς. Αυτοί που ήξεραν και βίωσαν και το πριν και το μετά.

Εζησε δυόμισι χρόνια στο δωμάτιο 609 και κατάφερε να βγει από το νοσοκομείο, γιατί ήταν ήρωας όχι μόνο πριν... αλλά και μετά.

Από το Μάιο του 1973 έως τις 28 Απριλίου του 1986 που πέθανε δεν μίλησε ποτέ όπως όλοι οι άνθρωποι. Οι μόνες λέξεις που έβγαιναν από το στόμα του ήταν οι βρισιές που έλεγε στους βασανιστές του τις ώρες της φρίκης. Ηταν οι μόνες που έμειναν χαραγμένες στον εγκέφαλό του. Οι άλλες σβήστηκαν από τα χτυπήματα.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ανώνυμα τηλεφωνήματα που γίνονταν καθημερινά στο γραφείο μου και με ρωτούσαν: Μίλησε;» μας λέει η κυρία Τσερμπίνη.

Ο Σπύρος Μουστακλής δεν μίλησε, όπως περίμεναν... αυτοί που έκαναν τα ανώνυμα τηλεφωνήματα. Μίλησε όμως με τον δικό του τρόπο... Μιλούσε τα υπόλοιπα 13 χρόνια που έζησε με το... πρόσωπό του.

Με την ύπαρξή του...

Γυάρος

"Το συρματόπλεγμα, η βροχή, ο άνεμος της θάλασσας, η βουή μόνιμη κι αμετάθετη σαν ένας τοίχος φυλακής,αυτός ήταν ο χώρος"

Και κάτι που βρήκα και ειλικρινά με εξέπληξε!!!!

Σε επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς τον Μπιθικώτση, η οποία δημοσιεύτηκε στο όργανο της χούντας «Ελεύθερος Κόσμος» του Σάββα Κωνσταντόπουλου στις 16 Νοεμβρίου 1967, ο συνθέτης γράφει: «Γρηγόρη. Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα “Δειλινά” τον “Υμνο της Επαναστάσεως”. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθισε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μην γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν’ αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά. (Υπογραφή: Μίκης Θεοδωράκης) Αθήναι, Ιούλιος 1967».

Ο τραγουδιστής της «Ρωμιοσύνης» και του «Αξιον Εστί», εκτός από Ρίτσο και Ελύτη, αξιώθηκε τελικά να τραγουδήσει και... Ηλία Καραμανέα, κονφερασιέ και στιχουργό του «Υμνου» της δικτατορίας, σε μουσική του αρχιμουσικού Α. Ρεμούνδου. Την Πέμπτη 13 Ιουλίου 1967 σε μια καλλιτεχνική βραδιά υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο «Δειλινά» της Γλυφάδας, η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας: «Μέσα στ' Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη αγκαλιασμένη, δυνατή, μ’ εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο το στρατιώτη...».

boomp3.com

Κι έτσι 41 χρόνια μετά από την δικτατορία των συνταγματαρχών φθάσαμε στην κληρονομική πρωθυπουργία ή εν ολίγοις στην αιρετή βασιλεία…..

Μα δε βαριέσαι αδερφέ τσιγάρο, πρέφα και καφέ!!!!

Σας ασπάζομαι,

Λου

UPDATE: Θερμές ευχαριστίες στους φίλους Laplace 78
και Ψουξ
καθώς και το startpoint.gr
που με τίμησαν προβάλλοντας το post.

Οι εξωγήινοι έχουν απορίες

Μια ομάδα εξωγήινων επισκέφθηκε πρόσφατα τον πλανήτη μας... Ο ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο κατέγραψε τα ερωτήματα και τις πολλές απορίες τους.


Μια ομάδα εξωγήινων επισκέφθηκε πρόσφατα τον πλανήτη μας. Ήθελαν να μας γνωρίσουν από απλή περιέργεια ή ποιος ξέρει με ποια κρυφή πρόθεση. Οι εξωγήινοι άρχισαν από εκεί από όπου ήσαν υποχρεωμένοι να αρχίσουν. Άρχισαν την εξερεύνηση μελετώντας τη χώρα που είναι το νούμερο ένα σε όλα, ακόμη και στο δείκτη των διεθνών τηλεφωνικών γραμμών: εξουσία που την υπακούουν, παράδεισος που τον φθονούν, μοντέλο που το μιμείται ολόκληρος ο κόσμος. Άρχισαν από εκεί, προσπαθώντας να κατανοήσουν αυτόν που διοικεί, για να κατανοήσουν έπειτα αυτούς που διοικούνται.

Έφτασαν σε περίοδο εκλογών. Οι πολίτες μόλις που τελείωναν με την ψηφοφορία και το παρατεταμένο γεγονός είχε κρατήσει τον κόσμο ολόκληρο σε αγωνία, σαν να εκλεγόταν ο πρόεδρος του πλανήτη. Η αντιπροσωπεία των εξωγήινων έγινε δεκτή από τον απερχόμενο πρόεδρο. Η συνομιλία έγινε στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου, που τώρα ανοίγουν μόνο για τους επισκέπτες από το αστρικό διάστημα προκειμένου να αποφεύγονται τα σκάνδαλα. Ο άνθρωπος, που τώρα ολοκλήρωνε τη θητεία του, απάντησε χαμογελαστός στα ερωτήματα.

Οι εξωγήινοι ήθελαν να μάθουν αν το πολιτικό σύστημα της χώρας ήταν μονοκομματικό, γιατί είχαν δει μόνο δύο υποψήφιους στην τηλεόραση και οι δύο τους έλεγαν τα ίδια πράγματα. Είχαν όμως και άλλες ανησυχίες. Γιατί χρειαστήκατε πάνω από ένα μήνα για να μετρήσετε τις ψήφους; Θα δεχτείτε τη βοήθειά μας για να ξεπεράσετε αυτήν την τεχνολογική καθυστέρηση; Γιατί δεν ψηφίζει πλέον πάνω από το μισό του ενήλικου πληθυσμού; Γιατί το άλλο μισό αδιαφορεί εντελώς γι' αυτό; Γιατί νικάει όποιος έρχεται δεύτερος; Γιατί χάνει ο υποψήφιος που έχει 328.696 ψήφους περισσότερους; Η δημοκρατία δεν είναι η κυβέρνηση της πλειοψηφίας;

Ένα άλλο αίνιγμα τους απασχολούσε: Γιατί οι άλλες χώρες δέχονται αυτή η χώρα να τους δίνει μαθήματα δημοκρατίας, να τους υπαγορεύει κανόνες και να επιτηρεί τις εκλογές των άλλων; Μήπως επειδή αυτή η χώρα τους τιμωρεί όταν δεν συμπεριφέρονται όπως πρέπει;

Οι απαντήσεις τους προκάλεσαν ακόμη περισσότερες απορίες. Ωστόσο, συνέχισαν να ρωτάνε. Τους γεωγράφους: γιατί ονομάζεται Αμερική μια χώρα που είναι μια από τις τόσες της αμερικανικής ηπείρου; Τους αθλητικούς παράγοντες: γιατί το εθνικό πρωτάθλημα του μπέιζμπολ ονομάζεται παγκόσμιο πρωτάθλημα; Τους στρατιωτικούς ηγέτες: γιατί το υπουργείο του πολέμου ονομάζεται υπουργείο Άμυνας σε μια χώρα που δεν βομβαρδίστηκε ποτέ από κανένα, ούτε και δέχτηκε εισβολή από κανένα; Τους κοινωνιολόγους: γιατί μια κοινωνία τόσο ελεύθερη έχει τους περισσότερους κρατούμενους στον κόσμο; Τους ψυχολόγους: γιατί μια κοινωνία τόσο υγιής καταναλώνει τα μισά από τα ψυχοφάρμακα που παράγονται από ολόκληρο τον πλανήτη; Τους διαιτολόγους: γιατί ο πιο μεγάλος αριθμός παχύσαρκων βρίσκεται σε αυτή τη χώρα που υπαγορεύει το μενού σε όλους τους άλλους; Αν οι εξωγήινοι ήσαν απλοί γήινοι, αυτό το παράλογο ερωτηματολόγιο θα είχε κακό τέλος. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα τους έκλειναν κατάμουτρα την πόρτα. Η υπομονή έχει και όρια. Ωστόσο, συνέχισαν να απορούν, χωρίς να προκαλέσουν μιαν υποψία απρέπειας, αγένειας ή υπερβολικής ενόχλησης.

Και ρώτησαν τους επιτελείς της εξωτερικής πολιτικής: αν απειλείστε από τρομοκράτες εχθρούς, όπως το Ιράκ, το Ιράν και τη Λιβύη, γιατί τότε ψηφίσατε μαζί με το Ιράκ, το Ιράν και τη Λιβύη ενάντια στη δημιουργία του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου, που γεννήθηκε για να τιμωρεί την τρομοκρατία;

Και θα θέλαμε να ξέρουμε: αν έχετε κοντά σας ένα νησί, όπου συναντάει κανείς τον τρόμο της κομμουνιστικής κόλασης, γιατί δεν οργανώνετε εκδρομές αντί να απαγορεύετε τα ταξίδια;

Και ρωτάμε αυτούς που υπέγραψαν τη συμφωνία για το ελεύθερο εμπόριο: αν τα σύνορα με το Μεξικό είναι ανοιχτά, γιατί ένας εργάτης τη μέρα πεθαίνει προσπαθώντας να τα διασχίσει;

Τους ειδικούς του εργατικού δικαίου: γιατί τα McDonald's και τα Wall-Mart απαγορεύουν τα συνδικάτα εδώ και σε κάθε άλλη χώρα στην οποία λειτουργούν;

Τους οικονομολόγους: γιατί, αν η οικονομία διπλασιάστηκε στα τελευταία είκοσι χρόνια, η πλειοψηφία των εργαζομένων κερδίζει λιγότερα και εργάζεται περισσότερο από πριν;

Και ρωτούσαν αυτούς που προστατεύουν τη δημόσια υγεία: γιατί απαγορεύετε στους ανθρώπους να καπνίζουν, όταν τα αυτοκίνητα και τα εργοστάσια καπνίζουν ελεύθερα;

Το στρατηγό που διευθύνει τον πόλεμο ενάντια στα ναρκωτικά: γιατί οι φυλακές είναι γεμάτες τοξικομανείς και άδειες από τραπεζίτες που ξεπλένουν τα ναρκωδολάρια;

Τους ηγέτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας: αν αυτή η χώρα έχει το υψηλότερο εξωτερικό χρέος του πλανήτη, περισσότερο από όσο έχουν όλοι οι άλλοι μαζί, γιατί δεν την υποχρεώνετε να κόψει τις δημόσιες δαπάνες και να καταργήσει τα επιδόματα βοήθειας; Το κάνετε μήπως επειδή πρέπει να φέρεστε ευγενικά σε αυτούς που σας μοιάζουν;

Τους πολιτειολόγους: γιατί εδώ αυτοί που κυβερνούν μιλούν συνέχεια για ειρήνη, ενώ αυτή η χώρα πουλάει τα μισά από τα όπλα όλων των πολέμων; Και τους ειδικούς του περιβάλλοντος: γιατί εδώ αυτοί που κυβερνούν μιλούν πάντοτε για το μέλλον του κόσμου, ενώ αυτή η χώρα προκαλεί τη μισή από τη μόλυνση που σκοτώνει το μέλλον του κόσμου;

Όσο περισσότερες εξηγήσεις δέχονταν, τόσο λιγότερο καταλάβαιναν. Η αποστολή διήρκεσε λίγο. Οι εξωγήινοι άρχισαν την επίσκεψή τους με την κυρίαρχη δύναμη και με αυτήν θα την τελειώσουν. Η κανονικότητα της εξουσίας δεν ενδιέφερε αυτούς τους τουρίστες.

«Ο φόβος των ιστοριών, όταν λείπουν»

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε κάπου, πολύ- πολύ μακριά, μια χώρα όπου ζούσαν άνθρωποι οι οποίοι είχαν ξεχάσει να λένε ιστορίες.

Στη χώρα χωρίς ιστορίες κανείς δεν μιλούσε πολύ γιατί για όλες τις ερωτήσεις η απάντηση έπρεπε να’ ναι μόνο ένα ναι ή ένα όχι.

Κάθε εξήγηση θα ήταν μία ιστορία και τελικά ακόμη και το ναι ή το όχι έγιναν απλώς ένα νεύμα ή μια κίνηση του κεφαλιού.

Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν τραγουδούσε γιατί και τα τραγούδια λένε μια ιστορία.

Ακόμη και το φαγητό έγινε βαρετό κι έμενε σχεδόν αμαγείρευτο, επειδή οι άνθρωποι στη χώρα χωρίς ιστορίες, δεν σπαταλούσαν τον χρόνο τους για να πουν ιστορίες γύρω από τη φωτιά.

Σ’ αυτή τη χώρα ,τη χωρίς ιστορίες, πως να μοιραστείς μια συνταγή ,αν δεν πεις την ιστορία της.

Δεν υπήρχαν εφημερίδες, βιβλία, ραδιόφωνο, τηλεόραση.

Δεν υπήρχαν σχολεία γιατί πως θα μπορούσαν να υπάρχουν σχολεία χωρίς βιβλία ή βιβλία χωρίς να γράφουν μέσα ιστορίες.

Σ’ αυτή τη χώρα χωρίς ιστορίες δεν υπήρχαν ονόματα για τα πράγματα.
Γιατί πως μπορείς να εξηγήσεις γιατί το νερό κατεβαίνει από τα βουνά μέσα σ’ ένα ρυάκι και καταλήγει στη θάλασσα ,χωρίς να πεις μια ιστορία.
Ή πως μπορείς να μιλήσεις για τον ήλιο που ανατέλλει στην ανατολή και δύει στη δύση.

Ή πως να εξηγήσεις γιατί δυο άνθρωποι παντρεύονται και κάνουν παιδιά..



..Και τελικά οι άνθρωποι άρχιζαν να εξαφανίζονται από τη χώρα χωρίς ιστορίες.
Κανείς δεν ήξερε γιατί, γιατί κανείς δεν μπορούσε να ρωτήσει.
Κι άλλωστε για να απαντήσει κάποιος θα έπρεπε να πει μιαν ιστορία.

Κι έτσι η χώρα χωρίς ιστορίες έγινε μια νεκρή χώρα.
Οι άνθρωποι που είχαν πάει εκεί ήταν φονιάδες ιστοριών.
Ήταν άνθρωποι που πίστευαν ότι δεν αντέχουν να ζουν με άλλους ανθρώπους.
Άνθρωποι που ήθελαν να επιβάλλουν στους άλλους αυτά που θα ‘πρεπε να λένε, άνθρωποι που πίστευαν ότι έπρεπε να λέμε στα παιδιά μόνο ορισμένες ιστορίες, αυτές δηλαδή που θα ενέκριναν οι ίδιοι.
Αλλά ακόμη κι αυτοί δεν άντεξαν για πολύ.
Γιατί σύντομα κι οι ίδιοι δεν μπορούσαν να πουν την ιστορία του γιατί ήρθαν στη χώρα, την χωρίς ιστορίες.

Σίγουρα τα παλιά χρόνια η χώρα χωρίς ιστορίες θα ‘πρεπε να είχε ιστορίες και τουλάχιστον έναν καλό παραμυθά
Που να ‘ναι τώρα αυτός ο παραμυθάς?


Μπορεί να ζωντανέψει πάλι η χώρα χωρίς ιστορίες?
Και πως μπορούμε εμείς να σιγουρευτούμε ότι η χώρα μας δεν θα γίνει κι αυτή μια χώρα χωρίς ιστορίες?


Η αφήγηση ιστοριών είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο.
Είναι ένας τρόπος να διδάσκεις και να μαθαίνεις.
Σ’ όλες τις μορφές που παίρνει η επικοινωνία μας υπάρχει μία ιστορία.
Οτιδήποτε υπάρχει στην τηλεόραση, στις ταινίες ή στις ειδήσεις, αρχίζει με μια ιστορία.
Οι θεωρίες μας για τη δημιουργία, τη φύση του κόσμου ή την πορεία της ανθρωπότητας, είναι ιστορίες.
Αλλά πάνω απ’ όλα οι ιστορίες και η αφήγησή τους είναι τέχνη.

Ένα τραγούδι.....ένα δάκρυ!!!

Η Ανέφελη με κάλεσε να πω....τρία τραγούδια που να μου φέρουν δάκρυα στα μάτια.Η αλήθεια είναι, ότι αρκετά τραγούδια με κάνουν να δακρύζω......και ότι έπρεπε να σκεφτώ πολύ.......κοιτάζοντας όμως τον σκληρό μου δίσκο....και πέφτοντας πάνω στην Ελένη Βιτάλη σκέφτηκα αμέσως το πρώτο.....ένα από τα πιο ερώτικα....αν όχι το ερωτικότερο κομμάτι για μένα τουλάχιστον....
Ξαφνικός Έρωτας


boomp3.com



Από την ίδια ερμηνεύτρια, και από έναν από τους σημαντικότερους δίσκους στην ελληνική μουσική...κατ΄εμέ πάντοτε.....ένα ακόμη τραγούδι που όταν το ακούω βουρκώνω.....
Νυχτώνει (Το απέναντι μπαλκόνι)


boomp3.com


Υπάρχει όμως ένα τραγούδι που με είδαν αρκετοί να βουρκώνω όταν το άκουγα κάποτε.....κι όταν κάποια στιγμή βρέθηκα στο χείλος του γκρεμού....έμαθα ότι βουρκώσανε εκείνοι......ακουγοντάς το.....και εκλιπαρώντας με να ζήσω για να γεράσω....κι έτσι λοιπόν....ένα τραγούδι που κάποτε ικανοποιούσε το ψώνιο μου.......βρέθηκε να με στοιχειώνει.....και να μου θυμίζει το μεγαλείο του να είσαι θνητή.....δυνατή...καθημερινή...υγειής...νευρική.....γελαστή.....καριερίστας....
γυναίκα.....Άνθρωπος....!!!
Απολαύστε την Τάνια Τσανακλίδου!!!


boomp3.com


Όποιος φίλος θέλει ακολουθεί.........

Μια ζωή μέσα σε 100 λέξεις....

Κλάμα. Σπάργανα. Βυζί.
Λέξη. Βήμα και κλουβί.

Φασαρίες. Μωρίες. Υστερίες.
Αυλή. Νηπιαγωγείο. Τιμωρίες.

Εκκλησία. Παπάς. Μετάληψη.
Θρανίο. Κυρία. Κατάληψη.

Τσιγάρο. Χασίσι. Νταηλίκι.
Σπασμένη μύτή. Μαλακία. Σακατλίκη.

Πανεπιστήμιο. Σκυλάδικο. Μπουρδέλο.
Ακούω. Βλέπω. Τρώω. Θέλω.

Αγάπη. Φεγγάρι. Άστρα. Ταινία.
Χείλη. Στήθος. Αϋπνία.

Γάμος. Πεθερά. Παγίδα.
Καυγάς. Φίλοι. Κερκίδα.

Μπίρα. Συλλαλητήριο. Μπλαμπλά.
Γύρος. Γήπεδο. Νεύρα. Κιλά.

Γιος. Πάμπερς. Κλάματα. Οράματα.
Πράματα. Μικροπράματα. Τρεχάματα.

Αμάξι. Μούντζα. Αδρεναλίνη.
Άγχος. Γκόμενα. Ασπιρίνη.

Γεύμα. Κλύσμα. Μάσα. Μπλάμπλα.
Εφημερίδα. Προσευχή. TiVi. Ξάπλα.

Μπίζνες. Λοβιτούρα. Χρήμα.
Τράπεζα. Πορνείο. Τμήμα.

Ημέρα-νύχτα. Άνοιξη-χειμώνας.
Σπίτι-γραφείο. Οικογένεια. Αγώνας.

Κουβεντολόι. Νικοτίνη. Ζαλάδα.
Φαλάκρα. Κοιλιά. Ζοχάδα.

Σύνταξη. Καφενείο. Φαρμακείο.
ΙΚΑ. Μοναξιά. Γηροκομείο.

Ούρα. Καρδιά. Οστά. Γιατρός.
Φέρετρο. Κλάμα. Αποχαιρετισμός.

Οικοσυνείδηση

Mια φορά κι έναν καιρό (κάπου μεταξύ 1.800.000.000 με 3.000.000.000 χρόνια πριν) όταν η Γη είχε ήδη μερικώς ρευστοποιηθεί μέσω απώλειας θερμότητας δι' ακτινoβολίας από το εξωτερικό της και μερικώς δι' αδιαβατικής διαστολής, η μαμά της είπε -"gaey schluffen" (Γοτθική "καληνύχτα"), της έδωσε μπισκοτάκι, η Γη αποχωρίστηκε και πήγε για ύπνο.
Κοιμήθηκε βαθιά (αν αφαιρέσουμε μια στιγμή στα 1755 όταν ένας Γερμαναράς που λεγότανε Καντ έκανε του κόσμου την φασαρία παλεύοντας να βρει πώς δημιουργήθηκε ο ήλιος) και δεν ξύπνησε μέχρι μια Παρασκευή, το 1963, οπότε -κατά τις τέσσερις το πρωί, μια σκατένια ώρα που κάνει μόνο για αυτοκτονίες- συνειδητοποίησε ότι δυσκολευόταν ν' ανασάνει.
-"Καφ, καφ" είπε, σαρώνοντας τα μισά νησιά Τρομπριάν κι ό,τι άλλο βρισκόταν ανατολικά της Ιάβας. Γύρισε να κοιτάξει τι τη ξύπνησε κι είδε πως ήταν η Ολονύκτια Ταινιοθήκη του Καναλιού 11, σκηνές από ένα φιλμ με τη Μαρία Μοντέζ (Η Γυναίκα Κόμπρα, 1944) να τα βάζει μ' ένα γερασμένο αρχιπεριπολικό καβάλα σε κάτι Μέρκιουρυ του '55 με καταπονημένες φάτσες που καίγανε νευροτονωτικά χάπια.
Η Γη περίμενε να ξημερώσει κι έπιασε να παρατηρεί ένα γύρω. Οπου κοίταγε τα ποτάμια μύριζαν σαν τα πεταμένα λίπη στις Στρατιωτικές κουζίνες, οι λόφοι είχαν απογυμνωθεί γιατί χρειαζόταν ο χώρος για να στριμωχτούν τα Αμερικάνικα Ξύλινα Κλουβιά με την υδραυλική εγκατάσταση, τα νερά τά 'χανε στραγγίσει, τις κοιλάδες τις είχανε τσιμεντοστρώσει, φέρνοντας στη Γη ένα πολύ ενοχλητικό συναίσθημα ασφυξίας, τα πουλιά κελαηδούσαν φάλτσα και τα χοντροβατράχια ακούγονταν σαν τον Εντυ Κάντορ, για τον οποίο, πάντως, η Γη δεν νιαζόταν ιδιαίτερα. Κι αποπάνω, το φώς έκανε τα μάτια της Γης να πονάνε.
Ολα μοιάζαν γκρίζα κι άραχνα.
-"Δικέ μου", είπε η Γη με βουκολική απλότητα "τούτα δε μου αρέσουνε πάρα πολύ" κι έτσι άρχισε ν' αντιδρά.
Πρώτος πήγε ένας μαλλιαρός δευτεροετής του Πανεπιστημίου της Πολιτείας του Μίτσιγκαν ο οποίος, την ώρα που διαδήλωνε μπροστά σ' ένα βενζινάδικο της Τέξακο μ' ένα πλακάτ που έλεγε ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΟΛΥΝΣΗ, έφαγε μια σοκολάτα Πάουερ Χάουζ και πέταξε το περιτύλιγμα στον υπόνομο.
Η Γη άνοιξε και τον κατάπιε.
Η επόμενη κίνηση ήταν ενάντια σε πενήντα έξι χιλιάδες οπαδούς των Γκρην Μπέυ Πάκερς που σέρνονταν σα σκουλήκι με χίλιους τροχούς προς το Στάδιο Λαμπώ, όπου τα Κρο-Μανιόν είδωλά τους θα τους έδιναν την ευχαρίστηση να απολαύσουν ένα καλό σακάτεμα σε χέρια και πόδια των Αγίων της Νέας Ορλεάνης. Bήχοντας από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, η Γη έστειλε ένα κύμα λάβας να ξεχυθεί από τον διπλανό λόφο και να κατρακυλήσει κοχλακίζοντας πάνω στις γραμμές των αυτοκινήτων, όπου στερεοποιήθηκε στη στιγμή σε θαυμάσιο ελεύθερο γλυπτό με τριάντα χιλιάδες αυτοκίνητα στολισμένα με πενηνταέξι χιλιάδες τηγανισμένους οπαδούς, σε δέσιμο από ζεστή πέτρα.
Η επόμενη κίνηση έγινε ενάντια στην Χορωδία της Εκκλησίας των Μορμόνων, που είχε συγκεντρωθεί στο Χόλυγουντ Μπόουλ, μπροστά σ' ένα κοπάδι με μια φωνή από Ανθρώπους Του Χριστού. Τραγουδούσαν το "Σώστε Τα Παιδιά" της Λώρα Νάιρο όταν η Γη προκάλεσε εκτροπή επτά υπογείων ποταμών και μετέτρεψε το αμφιθέατρο στην δέκατη τρίτη σε μέγεθος φυσική λίμνη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ακολούθησαν με αυξανόμενο ρυθμό επιθέσεις εναντίον διακεκριμένων προσωπικοτήτων. Εβδομήντα χιλιάδες τόννοι μισοκαμμένα σκουπίδια από χωματερές που σκέπαζαν γραφικά τοπία καταπλάκωσαν τον δήμαρχο του Σικάγου, Ρίτσαρντ Ντέιλυ. Κεραυνοί χτύπαγαν για είκοσι λεπτά το γραφείο του Ραλφ Νέιντορ στην Ουάσινγκτον. Το σπίτι της Μπάρμπαρα Στρέιζαντ στο Μανχάτταν χάθηκε ξαφνικά σ' ένα απύθμενο πηγάδι που χασμουριόταν καταμεσίς στη γειτονιά με τα κτίρια της μόδας του πενήντα. Το ντο της πάνω από το ψηλό ντο ακουγόταν για ώρες. Απομακρυνόμενο.
Ηφαίστεια καταστρέψανε τα διϋλιστήρια, τις δεξαμενές, τα κτίρια διοίκησης και τα γραφεία της Στάνταρ Όιλ στο Μανχάταν, στο Οχάιο, στο Νιου Τζέρσεϋ, στην Νέα Υόρκη, στην Πενσυλβανία, στην Καλιφόρνια, στο Τέχας και στο Ροντ Αιλαντ. Το Ροντ 'Αιλαντ μάλλον της μπήκε στη μύτη, γιατί το αφάνισε ολοκληρωτικά. Τελικά, όταν το "mene, mene tekel" (mene, mene, tekel Upharsin (Δανιήλ,ε' 25): μανή, θεκέλ, φάρες. Τούτο το σύγκριμα του ρήματος. μανή, εμέτρησεν ο Θεός την βασιλεία σου κι επλήρωσεν αυτήν. Θεκέλ, εστάθη εν ζυγώ και ευρέθη υστερούσα. Φάρες, διήρηται η βασιλεία σου και εδόθη Μήδοις και Πέρσαις), γράφτηκε με τεράστια γράμματα από φλόγες στο Μεγάλο Τευτονικό Δάσος, ο κόσμος άρχισε να πιάνει το νόημα.
Τα αυτοκίνητα καταργήθηκαν. Ολες οι γραμμές παραγωγής κόπηκαν. Τα συντηρητικά εξαφανίστηκαν από τα φαγητά. Οι φώκιες αφέθηκαν στην ησυχία τους. Στην Νέα Ζηλανδία εντοπίσθηκε μια οικογένεια από άλκες και μάλλον τα πηγαίνανε μια χαρά, ευχαριστώ. Και στο Λοχ Νες, το ερπετό βγήκε επιτέλους στην επιφάνεια και πήρε βαθειά ανάσα. Από κείνη τη μέρα ως τούτη, ποτέ δεν ξαναφάνηκε μολυσματική πανάδα στον ουρανό, η Γη ησύχασε, σίγουρη πως ο 'Ανθρωπος έμαθε το μάθημά του και δε θα ξανάκανε κακά στη ίδια του τη φωλιά και γι' αυτό σήμερα η Εθνική Εταιρεία Εμφυσήματος κήρυξε διάλυση.
Τώρα, δεν είναι ωραία ιστορία τούτη.
Και, να γαμηθείς εσύ.
__________________________________________________

Ηarlan Ellison
"Ecowareness" (1974)
Μετάφραση: Γιώργος Γούλας


Για την φίλη Αμελί
και την ιδέα που είχε και μου άρεσε...........αααααααααα.....και μην ξεχνιόμαστε.....
Καλό μήνα!!!!!!!!!!!!!