Άφησα να μην ξέρω....

Στην φίλη μου Lucy και στην πρόσκληση-πρόκληση που δέχτηκα....




Από τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Ούτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι πού 'χει δυό λογιών κρασάκι.
Το κράτησα ως τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ως τώρα
δυό λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιάς φωτιάς γιός είναι,
σε ποιό θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματα του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Με το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Αίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθές,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Ούτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φώς
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Κι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αω είσαι ή κρήνη,
θά' ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.

Από τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Αναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

Κική Δημουλά.

Ακόμα με διαβάζεις; Εγώ ακόμα σε γράφω......

Άνοιξα την τηλεόραση και είδα μέσα στην τετράγωνη οθόνη το είδωλό μου. Την έκλεισα και είδα διαφημίσεις, πρόσωπα, video clip, σήριαλ, ειδήσεις…
Έκανα zapping με χαλασμένο control.
Άναψα το φως, το δωμάτιο σκοτείνιασε.
Έκλεισα το φως και όλα έγιναν φωτεινά.
Έβγαλα μια φωτογραφία χωρίς φιλμ.
Βγήκα μέσα, είναι μέρα μεσημέρι και το φεγγάρι είναι τετράγωνο.
Μπήκα έξω, είναι βράδυ και ο ήλιος είναι παραλληλόγραμμος.
Χαμήλωσα το κεφάλι μου και είδα τα άστρα.
Φορούσαν walkman και προσπαθούσαν να πετάξουν.
Σήκωσα το κεφάλι μου και επιτέλους πάτησα έδαφος.
Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου και έβαλα μια φωτογραφία.
Κάθισα με σηκωμένο κορμί μέσα σ’ ένα τοίχο φτιαγμένο από ροζ πλαστελίνη.
Έκλεισα το στόμα μου και έφαγα ένα τσιγάρο.
Κοίμισα το όνειρο και ξύπνησα ένα πράσινο σύννεφο.
Ήπια ένα cd και άκουσα ένα bacardi cola να χορεύει.
Χάιδεψα μια σκέψη και έκανα έναν άνθρωπο.
Αύξησα την όσφρηση και άρχισα να τα ακούω στέρεο.
Χαλάρωσα και άρχισα να κουνάω το πόδι μου.
Τσίτωσα και με πήρε ο ύπνος.
Πέρασα πάνω από ένα φανάρι και κολύμπησα κάτω από μια γέφυρα.
Έβαψα τον τοίχο κόκκινο και τον φίλησα.
Έκανα έρωτα μ’ ένα λευκό κερί και άναψα ένα σώμα.
Έφτυσα μια τσίχλα και μετά την πήρα τηλέφωνο.
Γύρισα κανονικά ένα τζιν και το φόρεσα ανάποδα.
Έγραψα μία βλακεία και είπα ένα κείμενο.
Ακόμα με γράφεις;
Εγώ ακόμα σε διαβάζω…


Υ.Γ. Εξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού............

Αμπελόκηποι...........12.00 μ.μ
Κυριακάτικο ξύπνημα.....η φύση με καλημερίζει



Από το μπαλκόνι μου...........



Η Ζωή είναι ωραία......αρκεί να ξέρεις



Απέναντι στην φύση........είναι ωραία για όλους....το ξέρουμε?

Jeux d'enfants....

Σβήσε τα μάτια μου΄ μπορώ να σε κοιτάζω,

τ΄ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ΄ ακούω μπορώ.

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ρθω σε σένα,

και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ.


Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,

σα να ήταν χέρια όμοια καλά με την καρδιά.


Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ

με το κεφάλι.

Κι αν κάμεις το κεφάλι μου συντρίμμια, στάχτη, εγώ

μέσα στο αίμα μου θα σ΄ έχω πάλι.





glitter-graphics.com


Άλλη μέρα η σημερινή…..Ημέρα των ερωτευμένων….ημέρα των ανθοπωλείων….των ζαχαροπλαστείων……ημέρα εμπορίου.
Όμως……
Κάτι τέτοιες μέρες με κάνουν Χριστιανή…..μέρες που αναμοχλεύουν μνήμες…..θύμησες…..μέρες που ζήσαμε……βιώνουμε…..προσδοκούμε…..



Όλα για τον έρωτα……………..γιατί το παιχνίδι του έρωτα είναι….



Υ.Γ.Κι επειδή κι εγώ λατρεύω τον Γαλλικό κινηματογράφο, σκηνές από το Love me if you dare….

Ας εγερθούμε.........

Το όνομά μου είναι εξέγερση.
(με αφορμή την σημερινή απεργία..την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα...την κατασκευή του μελλοντός μας....αφιερωμένο στους σύγχρονους νεοείλωτες)

Με λένε εξέγερση.

Η ηλικία μου απροσδιόριστη. Πρέπει να γεννήθηκα τότε που φύτρωσε το παράπονο στο στήθος του σκλάβου και η αδικία έγινε το καθημερινό ψωμί στα τραπέζια του κόσμου. Το σώμα μου τράφηκε με ποτάμια αίματος, με αλυσίδες, με θυσίες με ανισότητες.

Με λένε εξέγερση.

Απόκτησα χίλια πρόσωπα, πότε γροθιά, πότε κραυγή, πότε παράπονο, πότε οδόφραγμα, πότε ντουφέκι, πότε πλακάτ και πύρινος λόγος, μα πάντα παρούσα και καλπάζουσα στα σταυροδρόμια της ιστορίας.

Με λένε εξέγερση.

Έγινα τραγούδι στα χείλη των κυνηγημένων, σημαία στους ιστούς των καταπιεσμένων, συνείδηση των θυμάτων και υποσυνείδητο των θυτών. Έθνος μου όλα τα έθνη της γης και χώμα μου το σώμα των μυριάδων σκοτωμένων στο όνομά μου.

Με λένε εξέγερση.

Αφουγκράστηκα τους μύχιους πόθους της ανθρώπινης δυστυχίας και έγινα αποκούμπι, λυτρωτής και φωτοδότης σε καθημερινούς Γολγοθάδες που γίνονταν Αναστάσεις και Λυτρώσεις. Έγινα αμέτρητες φορές το καθαρτήριο της ανθρώπινης συνείδησης, η νέα αυγή σ' έναν κόσμο σκοτεινό και απάνθρωπο.

Με λένε εξέγερση.

Γύρισα όλα τα μέρη του κόσμου. Άλλοτε στη Ναζαρέτ, άλλοτε στην Αγία Πετρούπολη κι άλλοτε στην Τιεν Αν Μεν. Έγινα έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα, κατάληψη στο κάστρο της Βαστίλης. Μάης παριζιάνικος, άνοιξη της Πράγας, ροβόλημα στους δρόμους της Αβάνας. Πότε σπαθί στα χέρια του Σπάρτακου, πότε βόλι στο καριοφίλι του Καραϊσκάκη, πότε λόγος θεϊκός στης Ιερουσαλήμ τα τείχη, πότε αντάριασμα στου Βιετνάμ τους ορυζώνες, πότε σφεντόνα παιδική στης Παλαιστίνης την Ιντιφάντα και πότε ανοιγμένο κεφάλι στου Σιάτλ το μετερίζι.

Με λένε εξέγερση.

Αδίκησα και αδικήθηκα, εμπιστεύτηκα και απογοητεύτηκα, ξεκίνησα μα δεν τερμάτισα, κοιλοπόνεσα μα δεν γέννησα, γονάτισα μα σηκώθηκα, γιατί ταυτίστηκα με τους ανθρώπους, γιατί είμαι δικό τους έργο.

Με λένε εξέγερση.

Κι ήμουνα πάντα κοντά σας, έγινα σύντροφός και ιδρώτας στην πονεμένη πορεία σας στο χρόνο. Ήμουνα πύρινα λόγια Βελεστινλήδων στα Βαλκάνιά, τα ματωμένα στάρια στα Κιλελέρ, τα νεκρά κορμιά των καπνεργατών στη Σαλονίκη του '36. Κι έπειτα έγινα ΟΧΙ βροντερό στα χείλη τους και αντάρτικο τραγούδι στα θρυλικά βουνά τους. Αργότερα πυρπόλησα τις καρδιές τους στη Λευκωσία και την Κερύνεια, κι έγινα αγώνας ανένδοτος και βήμα γοργό στα πόδια του Λαμπράκη και 1-1-4 στις διαδηλώσεις της ψυχής τους.

Με λένε εξέγερση.

Με φυγάδευσαν στη σιωπή και στο βόλεμα τα σκοτεινά χρόνια των αμερικανόδουλων πρακτόρων. Χώθηκα και πλαδάρεψα εφτά χρόνια μαζί με τους Έλληνες στις πολυθρόνες της ντροπής και της υποταγής. Μου ρούφηξε το αίμα η αντιπαροχή, το θαλασσοδάνειο, ο άγνωστος πόλεμος της τηλεόρασης και η αποβλάκωση των γηπέδων. Έκανα πως δεν άκουγα τις κραυγές αυτών των λίγων που σάπιζαν στις Γυάρους και τις Μακρονήσους&

Με λένε εξέγερση.

Και ξανάνιωσα στις φλογισμένες ψυχές των φοιτητών. Ξανάδα τον ήλιο στην ταράτσα της Νομικής, ξαναγεννήθηκα στα αμφιθέατρα και στους δρόμους του Πολυτεχνείου το '73.

Με λένε εξέγερση, με λένε "Εδώ πολυτεχνείο - εδώ πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων ελλήνων".

Τρεις μέρες γιόρτα την άνοιξή μου και ήταν Νοέμβρης.

Έκλεισα τις τηλεοράσεις, έκλεισα τα ραδιόφωνα, άνοιξα τις πόρτες, βγήκα στους δρόμους. Έγινα πλακάτ, φέιγ βολάν, γραμμένο σύνθημα με μαρκαδόρο στους τοίχους της ιστορίας. "Κάτω η χούντα", "Έξω οι αμερικάνοι", "Θάνατος στον φασισμό". Έγινα "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία".

Με λένε εξέγερση.

Δεν μ' έλιωσε η ερπύστρια του τανκ. Δεν μ' έσβησε η σιωπή των κρατητηρίων. Κάθε σπίτι έγινε κι ένα μου κρησφύγετο, κάθε ψυχή κι ένα μου εικονοστάσι.

Με λένε εξέγερση.

Έσφιξα τα δόντια και χαμογέλασα στην μεταπολίτευση και πριν προλάβω να ξαποστάσω είδα φίλους χθεσινούς να με εξαργυρώνουν, πολιτικάντηδες να μου κάνουν στριπτίζ στα μπαλκόνια, χθεσινούς εραστές να μ' απατάν στην αγκαλιά της εξουσίας. Έγινα εμπόρευμα και φανφάρες, κόκκινα παχιά χαλιά επισήμων, λόγοι δεκάρικοι σε καλοταϊσμένα στόματα ψευδεπίγραφων αγωνιστών. Ασέλγησαν στο κορμί μου, με έκαναν γιορτή καθεστωτική και με αποστέωσαν αυτοί που στην ουσία ποτέ δεν μύρισαν το άρωμά μου.

Με λένε εξέγερση.

Λένε πως τώρα πια δεν έχω χώρο ζωτικό στα όνειρά σας.

Τώρα η ζωή σας έγινε εικονική πραγματικότητα, φαστ φουντ, κινητή ψευδαιμονία, τζόγος χρηματιστηριακός και πασαρέλα μιας ομορφιάς επίπλαστης, ντυμένης με τα σινιέ ρούχα της μοναξιάς σας.

Κι όμως εγώ είμαι πάντα εδώ, κρυμμένη σε κάποια σκοτεινή γωνιά σας. Όταν θα τελειώσετε με τα "limit up" σας, όταν θα σας λιώσει το ελαστικό ωράριό σας, όταν θα σας πνίξει πια η μπόχα των απόβλητων του τεχνικού πολιτισμού σας, όταν χτυπήσει και τη δικιά σας πόρτα ο ρατσισμός και ο αποκλεισμός για τον οποίο τώρα αδιαφορείτε, όταν θα γίνεται και σεις θύματα τούτης της παγκοσμιοποίησης που τώρα θεοποιείτε, όταν συνειδητοποιήσετε ότι είστε τα αναλώσιμα υλικά στην κρεατομηχανή των πολυεθνικών, τότε θα με θυμηθείτε.

Γιατί με λένε εξέγερση και είμαι η συνείδησή σας.
Γιατί πάντα θα σας φλογίζω τις ψυχές με τα λόγια του Τσε: "Μας φαίνονταν μεγάλοι γιατί ήμασταν γονατιστοί...Ας εγερθούμε".


Κείμενο από το Indymedia.....

Περαστικά Αρλέτα.....

Πρωινό ξύπνημα.....πικρός καφές.....και πέντε τσιγάρα.....η tv άνοιξε.....και στα ψιλά των ειδήσεων.....''κατέρρευσε η Αρλέτα στη σκηνή....εγκεφαλικό επεισόδιο...κρίσιμη η κατάστασή της.....''
Η Αρλέτα των παιδικών μου χρόνων....η Σερενάτα του μπαμπά μου.....η μοναδική μου Αρλέτα....



Οι ευχές μου μαζί σου.......μην φύγεις.....δεν μας έμειναν και πολλοί.

Καλή τύχη.....

Σαν τον μετανάστη, στη δική μου γη........

Παρασκευή μεσημέρι……μετά από πολύ καιρό…..ξεκινάμε για μια βόλτα στην Πάρνηθα……ενώ η καταιγίδα προμηνύεται.
Φυλή…..και ο υπέροχος δρόμος που βγάζει στα Δερβενοχώρια…..δάσος…φαράγγια…..μέσα στην καρδιά της Αττικής γης…….απίστευτη φυσική ομορφιά……………και………………………….
Τσακ………
Πίσσα….μαυρίλα…..κρανίου τόπος…..η καρδιά σφίγγει…..όταν το έργο της φύσης ενώνεται με το έργο του ‘’ανθρώπου’’….όταν αντικρίζοντας την απέραντη καμένη γη……έρχεσαι αντιμέτωπη με την ίδια σου την ενοχή…..(έτσι αισθάνθηκα…..ένοχη ως άνθρωπος……το τραγικότερο είναι ότι όλοι φταίμε…μικροί μεγάλοι τούτης της γης).
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό….
Ο δρόμος μας βγάζει στα Βίλια…..και σ’ ένα ταβερνάκι όπου σταματάμε για να απολαύσουμε μια γνήσια μακαρονάδα χωριάτικη…..με μοσχαράκι και μυζήθρα….
Ένα ζευγάρι μεταναστών….(πιθανότατα Αλβανών) δουλεύει στο μαγειρειό……γλυκύτατοι φιλήσυχοι……χαμογελαστοί…..σε προϊδεάζουν θετικά…. Τρεις παρέες όλες κι όλες……….
4-5 νεαροί…..μια παρέα 5 συνταξιούχων ( του στυλ της δεξιάς του Κυρίου) κι εγώ με τον φίλο μου…….και όλα ωραία και αρμονικά στην μέθη της ελληνικής γευσιγνωσίας.
Η δεύτερη παρέα ζητά λογαριασμό…..η γυναίκα τους λέει το οφειλόμενο…πληρώνουν….και ξεσπούν σ’ ένα ρατσιστικό παραλήρημα…..Ζητούν απόδειξη…τους λέει με σπαστά ελληνικά ότι δεν ξέρει να δουλεύει την ταμιακή…..
Με ένα «κόσμιο» λοιπόν τρόπο, η παρέα των ΄΄Ελλήνων’’ την απειλεί και την προσβάλλει αναφωνώντας το κλασσικό:

-...

-Ε, βέβαια! Αφού σας μαζέψαμε όλους εδώ, εμείς φταίμε!
-...

Η γυναίκα τα χάνει…..σαστίζει…έρχεται προς το μέρος μου….μου ζητάει να την βοηθήσω….με ρωτάει αν γνωρίζω μηχανή……ο φίλος μου μιλάει στο κινητό…δεν έχει αντιληφθεί τι γίνεται……δεν ξέρω μηχανή γμτ μου…..αισθάνομαι η ιδία προσβεβλημένη….μετανάστρια στην δική μου γη…..θέλω να φωνάξω……μα δεν μπορώ……δεν έχω κότσια να αντιπαρατεθώ στους ‘’πατριώτες’’ νεοέλληνες μεσήλικες…νοσταλγούς της χούντας…..!
Φεύγουν εκστομίζοντας απειλές για Αστυνομία……αφού έχουν περιδρομιάσει τον άμπακο….κι έχουν δείξει τον ‘’ελληνισμό’’ της φιλοξενίας του πνεύματος και της Ευρώπης…..
Ζητάμε λογαριασμό…..εκείνη πλησιάζει διστακτικά…..με ένα χαμόγελο φοβισμένο….από τα φτηνότερα μαγαζιά που έχω φάει στην Αττική…….μνήμες κυριακάτικου σπιτικού τραπεζιού…την αποχαιρετάμε γελαστοί…..και την ευχαριστούμε……..


Διηγούμαι την σκηνή στον φίλο μου…..ψέλνοντάς του τα…..γιατί μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν με βοήθησε να τους βάλουμε στην θέση τους……αυτούς τους καθωςπρέπει υποκριτές δοσίλογους ‘’Ελληνάρες’’.
Ένας καφές στον λόφο Χαιδαρίου με την πονεμένη περήφανη πόλη πιάτο με ηρέμησε…….κι όμως αυτή η Ελλάδα με πληγώνει………
Συγνώμη αν σας κούρασα…….

Γιατί γυμνή είναι η πένα μου……..

Γιατί γυμνή είναι η πένα μου……..


Γεμάτη αηδία η επικαιρότητα……γεμάτη θέματα να γράψεις….και να λερώσεις τα χέρια σου….
Θέμος….Θέμις….Θέμα….
Αυτός που ‘’ντύνεται σπίτι του’’.
VIDEO CLUB Ζαχόπουλος….
‘Ομιλος Προβληματισμού SIEMENS….
Εν αρχή ην ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ……
ΕΛ.ΑΣ και ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ Α.Ε.Β.Ε

Κι εγώ σεμνά και ταπεινά ψάχνω στο απαγορευμένο στην γείτονα YouTube τα ‘’πέτρινα τα χρόνια’’ τα χαμένα…..για τη μουσική του μακάκα του φασίστα που παίζει στο Podcast….και να σου αρμονικά δεμένο με την απογευματινή ξεκούραστη βάρδια στην φάμπρικα……με καφεδάκι ελληνικό ένεκα αλκυονίδων ημερών……(μόνη παραφωνία η αναχώρηση του DE GRECIA για Λονδίνο……(ε ρε γλέντια….)……..).




Η Τέχνη είναι δεξιά….λέω κατά καιρούς….
Η Τέχνη είναι ανατρεπτική διατείνεται η κολλητή μου η Mαίρη emo-νεογιάπισσα
πρώην καθαρίστρια στο Nosotros….
Η Τέχνη είναι θυμωμένη λέει ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ ( Αλέξη προχώρα….)
Βρε μπας κι η Τέχνη είναι ελληνική?

Υ.Γ….Κι αν είμαι ROM……Η Ελλάδα με πληγώνει…………………