Πρόσκληση, πρόκληση....

Μετά από πρόσκληση του Πάνα, κι επειδή κι εγώ λατρεύω την μελοποιημένη ποίηση....αν και ζορίστηκα λίγο....παραθέτω κάποια αγαπημένα μου ποιήματα....ντυμένα με νότες.



Πικραμένος αναχωρητής

Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι
να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα
του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.

Μην πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις
άνεμε!
φεγγαράκι μου!
Καλέ μου!
Αυγερινέ μου!

Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!
Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!

Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!
Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κοιτάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,
ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα,
να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!

Νικηφόρος Βρεττάκος
boomp3.com


Η ενδεκάτη εντολή


Ρίξ' ένα βλέμμα σιωπηλό
στον κόσμο τον αμαρτωλό
και δες η γη πως καίει.
Και με το χέρι στην καρδιά
αν δε σ' αγγίξει η πυρκαγιά,
ψάξε να βρεις ποιος φταίει.

Σα χαμοπούλι ταπεινό
που δεν εγνώρισ' ουρανό
και περπατάει στο χώμα,
την ενδεκάτη εντολή
δεν την σεβάστηκες πολύ
γι' αυτό πονάς ακόμα.

Την ενδεκάτη εντολή
δεν την σεβάστηκες πολύ
γι' αυτό πονάς ακόμα.

Είναι καινούργια και παλιά
σαν της ψυχής την αντηλιά,
σαν της καρδιάς τα βάθη.
Μα μες του κόσμου τη φωτιά
που μπερδευτήκαν τα χαρτιά
κανείς δε θα τη μάθει.

Τράβα να βρεις τον Μωυσή
και ξαναρώτατον κι εσύ
μήπως αυτός την ξέρει
την ενδεκάτη εντολή
που 'ν' ολοκάθαρο γυαλί
και κοφτερό μαχαίρι.

Την ενδεκάτη εντολή
που 'ν' ολοκάθαρο γυαλί
και κοφτερό μαχαίρι.

Στην παγωμένη σου ερημιά
το γέλιο γίνεται ζημιά
κι η ομορφιά σκοτάδι.
Έτσι είναι φίλε μου η ζωή
φέρνει τον ήλιο το πρωί
την καταχνιά το βράδυ.

Κάνε λοιπόν υπομονή
τώρα που φως δεν θα φανεί
κι ούτε θα 'ρθει καράβι.
Την ενδεκάτη εντολή
την ξέρουν μόνο οι τρελοί
κι όλοι της γης οι σκλάβοι.

Την ενδεκάτη εντολή
την ξέρουν μόνο οι τρελοί
κι όλοι της γης οι σκλάβοι.


Νίκος Γκάτσος

boomp3.com

Κλασσικά κομμάτια που με σημάδεψαν......

Πρόσθέτω και δυο πιο σύγχρονα που αγαπάω πολύ...


Ελεύθερη πτώση

Πυρπολημένες μουσικές με πάν' σ' άλλες ακτές
χρυσά μας όνειρα ζωή μας μπακιρένια
μπατιρημένες μετοχές το αύριο και το χτες
κι αν φεύγω τίποτα δε φεύγει από μένα

Δε φταίω εγώ για τα όνειρά σου
για ότι ζω δε φταις εσύ
φταίνε τα κέρινα φτερά σου
φταίει η αλήθεια μου η μισή

Περπάτα ανάλαφρα στον πόνο
πλάι μου για να περπατάς
την πτώση σου να εξυψώνω
τα σφάλματά μου ν' αγαπάς

Σκηνές και λόγια που ξεχνάς ο ήλιος πριν φανεί
σαν έργο άπαιχτο που έμεινε στην πρόβα
πουλιά είναι οι έρωτες και δέντρα οι καημοί
που μιας αγάπης ονειρεύονται τη φλόγα

Άλκης Αλκαίος
boomp3.com


Πέρα Χώρα

Για πείτε αν ίσως έχει φτάσει ποτέ κανείς
Στο μυστικό βυθό της χώρας της αλληνής
Εκεί που σταματάν' τα "πρεπει", τα "μη" του νου
Και που είναι πάτος η κορφή του ψηλού βουνού.

Εκεί που όλα είναι στο σώμα σου επιτρεπτά
Κι όλα τα λάθη τ' ασυγχώρητα είναι σωστά
Κι όλα τα αισθήματα που κρύβεις γιατί πονάς
Εκεί είναι ελεύθερα να τρέξουν όπου αγαπάς.

Για πείτε αν ίσως έχει φτάσει ποτέ κανείς
Στη χώρα της πραγματικά ζωντανής ζωής
Εκεί που σταματάει το μέτρημα το κοινό
Και που όλα αρχίζουνε όταν πέφτεις μες στο κενό.

Εκεί που η θάλασσα δεν έχει σπαταληθεί
Ούτ' η γυμνή γυναίκα δεν -απομαγευτεί
Και που ο Θεός είναι παιδάκι επτά χρονώ-
Που βλαστημάει στον κήπο μόνο του το Θεό.

Για πείτε αν έφτασε έστω κι ένας στη χώρα αυτή
Στη γεωγραφία που μιμήθηκε την ψυχή
Εκέι που η Εύα τρώει ελεύθερα απ' τη μηλιά
Και πίνεται όλος ο Αχέροντας μια γουλιά.

Απόψε πάλι το σκοτάδι έπεσε νωρίς
Ψάχνω για κάτι που είναι δύσκολο να το δεις
Μ' ακούω σαν ψίθυρο απ' τα υπόγεια της μουσικής
Τη χώρα που δεν έχει φτάσει ποτέ κανείς.

Φοίβος Δεληβοριάς

boomp3.com


Αυτά προς το παρόν.....


(κάποιο πρόβλημα έχει το boomp3.com, ελπίζω να λυθεί σύντομα...)

Φιλία....

μου στάλθηκε με mail....πολύ όμορφο....σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας.

Απαγορεύεται ό,τι απαγορεύεται…..’’

H ζωή είναι βέβαια για να τη ζεις, όχι να την ταριχεύεις με τυπογραφικό μελάνι. Σαν να κλείνεις αεροστεγώς σε φιαλίδιο μια ριπή πελαγίσιου ανέμου. H ζωή είναι για να δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι τη ροή της, όσο μπορούμε να έχουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων και να μην παραδινόμαστε σε ξένες προς εμάς δυνάμεις. Aντί να ιστορούμε τα πεπραγμένα μας, ας γευόμαστε την κάθε στιγμή με την ένταση που είχαμε παιδιά, πρωτοτάξιδα στην εγκόσμια περιπέτεια, έκθαμβα μεν, αθώα δε για το μελαγχολικό συχνά πανόραμα που θα αντικρίζαμε αργότερα. Aν συναρμολογούμε την αυτοβιογραφία μας σε μερικές ψυχρές σελίδες, ηχεί ως προμήνυμα προαναγγελθέντος θανάτου, φυσικού αλλά και πνευματικού και ψυχικού. Γλίστρησα όμως κι εγώ σ αυτήν την παγίδα. H μόνη ελπίδα μου είναι ότι μέσα από τα συμβάντα της πορείας μου ιχνογραφούνται, τολμώ να πω, και τα βάσανα και οι αγώνες του τόπου μας σε μια ταραγμένη εποχή. Tότε που είχαμε όραμα για μια Eλλάδα με κοινωνική δικαιοσύνη, στοργή και τρυφερότητα για όλα τα παιδιά της. Tότε που πυρπολούσε την ψυχή μας ο λόγος του ποιητή: "Στα γρανάζια του κόσμου να είστε όχι το λάδι, αλλά η άμμος".

Αντώνης Σαμαράκης.





Του Αγίου Αντωνίου σήμερα, και ο αρχιεπίσκοπος κλείνει αισίως(?) τα 69 του χρόνια….
Εγώ πάλι θυμήθηκα κάποιον που γιορτάζει σήμερα…..και θα γιορτάζει για πολλά χρόνια…..γιατί θα είναι αιώνια μέσα στις καρδιές μας….
Χρόνια πολλά αιώνιε έφηβε….κι όπως εσύ έλεγες…….

‘’Απαγορεύεται ό,τι απαγορεύεται…..’’

Ο Παράδεισος επεκτείνεται...

Ζαχόπουλος και λοιποί ''ιδανικοί'' αυτόχειρες....μια κυβέρνηση με αχρωματοψία (το μπλε δεν είναι ροζ)....
το φαινόμενο Τσίπρα (για μένα ....''ένα αστέρι γεννιέται'')
ο Πασχάλης και η καθηγήτρια....
οι αφίσες στο κέντρο για τον ''μακαριώτατο''....
η Χίλαρυ που πήρε προβάδισμα....
και να χθες....και το ανατριχιαστικό....
Κάποιες αμαρτωλές να πατάνε το πόδι τους στον Παράδεισο, γιατί...άκουσον άκουσον...τους κλέβουν την γη...
Μα είμαστε σοβαροί?
Ο Παράδεισος δεν ανήκει στις γυναίκες....άσε που άκουσα ότι κι ο ελληνικός νόμος έχει φροντίσει...με δίμηνο φυλάκισην τουλάχιστον....όποια γυνή (για το Όρος...όλες περιπεσούσες)περάσει τα σύνορα του Παραδείσου...
Η γράφουσα δεν καταπιάστηκα ποτέ στα σοβαρά με το θέμα του άβατου στο ΄΄Άγιον Όρος''
όμως εξοργίζομαι....που ενώ τους αφήνουμε ελεύθερους να διάγουν τον ''φτωχό'' τους βίο...οι κύριοι με τα μαύρα θέλουν και άλλη γη....και με πονάει το γεγονός ότι θα κερδίσουν...

Αυτά προς το παρόν...

Mια γυνή που φοβείται...

Γιατί μου το είπες?

An Inuit hunter asked the local missionary priest: "If I did not know about God and sin, would I go to hell?" "No," said the priest, "not if you did not know." "Then why," asked the Inuit earnestly, "did you tell me?"

Annie Dillard



Ένας Ινουίτ κυνηγός ρώτησε τον Ιεραπόστολο που ειχε πάει κεί, "Αν δεν ήξερα για τον Θεό και την αμαρτία, θα πήγαινα στην κόλαση?" "Όχι" απάντησε ο ιεραπόστολος, "όχι αν δεν ήξερες."
"Τότε, γιατί" ρώτησε με ειλικρίνια ο Εσκιμώος "μου το είπες?"

σιγά που θα σκάσω....

Από χθες με ταλαιπωρεί το podcast, κι εγώ διψάω αυτό το τραγουδάκι να τ΄ακούσετε....
Αφού δεν μου κάνει τα χατήρια....και πεισμώνω όταν μου τα χαλάνε....ορίστε η απάντηση.

boomp3.com

Υ.Γ. Αν είστε γνώστες βοηθήστε με...γιατί την μικρή Ραλλού άρχισα να την βαριέμαι...

ένοχα μάτια...

Αυτό συχνά παθαίνουν κι άτομα, που αν έχουν
επάνω τους μια φυσικήν ατέλεια, όπως
γεννησιμιά – σ’ αυτό δε φταίνε οι ίδιοι, αφού
δεν μπορεί η πλάση να διαλέξει την αρχή της –
είτε από υπερτροφία ενός στοιχείου, που συχνά
σπάζει τα λογικά προχώματα και φράγματα,
είτε από κάποιο χούι, που τα σωστά φερσίματα
παραμορφώνει – σ΄ αυτούς λέγω τους ανθρώπους
που ναι σημειωμένοι μ’ ένα ελάττωμα, είτε
δώρα της φύσης, είτε λάβωμα της τύχης –
κι αν κατά τα’ άλλα οι αρετές τους είναι αγνές
σαν θεία Χάρη κι άπειρες, όσες μπορεί άνθρωπος
να σηκώσει – στην κοινή εχτίμηση
θα ζημιωθούν από την ξέχωρη αυτή βλάβη.
Το κακό τρίμμα κάνει κι όλη την αγνή
ουσία μιας ζύμης να κατακριθεί.

‘’Hamlet’’
William Shakespeare








Να γράψω να μην γράψω…..κι όμως η εικόνα δεν φεύγει από το μυαλό μου. Ξυπνάω μες’ την νύχτα χαράματα 3ης Ιανουαρίου με συναισθήματα ανάμεικτα (είναι που το γιορτινό πανηγυράκι τελειώνει) και να ‘μαι στον δρόμο για το προς το ζην. Ένα υπέροχο φεγγάρι (από τα ωραιότερα που έχω δει ….) μάχεται την μέρα και γαληνεύει την ψυχή μου (πόσο emo γίνομαι όταν πάω για δουλειά….δεν μπορείτε να διανοηθείτε).
Και μες την βουή …..αναχωροαφικνούμενο πλήθος….το μάτι πέφτει εκεί που δεν ήθελε, ένα μεσήλικο ευκατάστατο ζευγάρι με ένα μικρό κοριτσάκι κάπου στα οχτώ, σε αναχώρηση εκδρομική για Βιέννη. Ένας οχτάχρονος άγγελος η μικρή, πανέμορφη ειλικρινά….πλασμένη αν δεις το πρόσωπό της για ηρωίδα κλασικού μυθιστορήματος…
Κι όμως…..η μικρή δεν είχε χέρια….ή…ήταν μάλλον τόσο ατροφικά όπου χωρίς μπράτσο αγκώνα και βραχίονα….μόνο δυο παλάμες στο ύψος της μασχάλης…ειλικρινά (δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο….κι ας έχω δει τόσα πολλά) σε σόκαρε….ήθελες να τραβήξεις το βλέμμα σου κι όμως δεν μπορούσες.
Η μικρή μου θα ‘ ναι στην χριστουγεννιάτικη Βιέννη τώρα (φαντάζομαι ότι, ό,τι ζητά θα το ‘χει)….ξέρω ότι θα μεγαλώσει…θα επιβιώσει….θα πάρει τη ζωή της – αν όχι στα χέρια της- στην ψυχή της….και μια μέρα θα αφήσει άναυδο τον περίγυρό της με τα κατορθώματά της…
Δεν την φοβάμαι….
Εμένα όμως ποιος θα μου διώξει τις ενοχές?
Τις δικές σου ενοχές ποιος θα τις διώξει?
Τα μάτια μας πόσο αυτή την ψυχούλα θα ταλαιπωρούνε?
Καλό σας βράδυ….

ας θυμηθούμε τα αρχαία ελληνικά...

Με κοιτάς κουτή ασκαρδαμυχτί.
Με ακούς ασμένως κι είμαι βραχνιασμένος.
Άγνοια οφλισκάνεις κι όλο μου τη σκάνεις.
Διηνεκώς μου λες το αλυσιτελές.
Περί πολλά τυρβάζεις και με καραφλιάζεις,
Και την ειμαρμένη την έχεις ρημαγμένη.
Είμαι, ως εικός, μέγας στωικός.
Ευήκοα προκρίνεις μα χαλεπώς με κρίνεις.
Στον ενιαυτό σου σφύζει ο εαυτός σου.
Άμα δεν συνάδεις θα σε φάει ο Άδης.
Πειράσαι και μετέρχεσαι αλλά δεν συνέρχεσαι.
Πολλά αντιδιαστέλλεις και με υποστέλλεις.
Διηνεκώς επαίρεσαι και αήθως φέρεσαι,
Και παρεμπιπτόντως πράττεις προσηκώντος.
Και ψευδών δεν φείδεσαι κι άμα λάχει εκδίδεσαι,
Κι αν παραγκωνίζεσαι πάντα διαπληκτίζεσαι.
Ούτε καν γιγνώσκεις α αναγιγνώσκεις.
Θούρια παιανίζεις και τα διατύμπανίζεις,
Τι επιδαψιλεύεις και όλο με θωπεύεις?
Ως εδώ εξικνείσαι και πολιορκείσαι.
Ειπέ μοι τι δοκείς και καραδοκείς.
Η κομπορρημοσύνη σου είν’ η αλλοφροσύνη σου,
Και εποφθαλμιάς όσα θα μου φας.
Η μεγαλοθυμία σου είναι η θυμηδία σου.
Είσαι απελπισμένη και ολοφυρόμενη,
Και έχεις αλγεινή όψη πεδιλνή.
Άγεσαι και φέρεσαι και γι’ αυτό επαίρεσαι.
Όμως καταξιώνεσαι όταν ξεγυμνώνεσαι,
Και ο νους σου παραπαίει όταν βλέπεις πέη.
Σε έξαρση ευρίσκεσαι και όλο συνευρίσκεσαι,
Και στεραίσαι αισχύνης, αιδούς και σωφροσύνης.
Άμα όμως σου αρέσω τότε θέλω να στην πέσω,
Και όσ’ αρχαία τα ξεχνούμε και μαζι θε να τη βρούμε.



Υ.Γ.Στον τρυφερό 50άρη έφηβο που χθες το βράδυ κατακερμάτισε την αλλαζονική μου ταπεινότητα...
και ένα τραγουδάκι για την underground αλήθεια μας...

boomp3.com